Tuesday, September 19, 2017

139. සුළං කපොල්ලේ - 1



මම හිටියේ කලබලෙන්....

මහා කාලගෝට්ටියක් එක්ක , ගංවතුරට අහුවෙච්ච කොටයක් වගේ වෙහෙස වෙලා , හෝරා එකහමාරක් කිසිම කතාවක් නැතුව  අධිවේගී මාර්ගයේ ආව උනත් මම හිටියේ මහා කලබලෙන්.

කිලෝ ගාන හරියටම හරිදැයි පස් හය වතාවක් කිරලා, අලුතෙන්ම ගෙනාපු ඉබ්බා තදකරපු මගේ ගමන් මල්ල හැල්මේ තල්ලු කරගෙන මම ඇතුල්වීමේ පර්යන්තයේ තිබ්බ දොරෙන් ඇතුලට පැන්නේ මේ දැන් පොලිසියෙන් පන්නනකොට දුවන කසිප්පු මුදලාලි කෙනෙක් වගේ වෙන්න ඕනේ.

"..... මන්ජි?"

දොරටුව ගාවදි එකපාරටම මතක් වෙලා, දාපු දිහාවක් මතකයක් නැතුව ගුවන් ගමන් බලපත්‍රය එක්ක දාපු ටිකට්පත් හොයන්නට අතේ තිබ්බ අත්බෑගයේ ඇතුලට ඔලුව ඔබාගත්ත මම ඒ ඇමතුමෙන් ඇත්තටම ගැස්සිලා ගියා.

විදුලි දුම්රියකින් එකපාරටම එලියට විසි උනා වගේ ඒ ඇමතුම මාව අවුරුදු විස්සකට එහාට තල්ලු කළා. මට තේරුනා.... ඔව්... ඒ නිසයි මට ඔලුව උස්සගන්න බැරි උනේ...

ඒත් මම දැක්කා සපත්තු දෙකක්.... හැමදාමත් වගේ ඒ සපත්තු 'අඩිඩාස්' තමයි!

දෙය්යනේ!!

Monday, September 18, 2017

138. පොතක සිරවූ || locked inside the book




උඹ
කාලි දෙවඟනද ,
අපර්ණා?

සුමට කිරිමැට්ටෙන්
නිමවා බුහුටිවට,
හදවත ඇති තැනම
තිරුවාන කැටයක් තබා
- තදකොට !

පවුඩර් පෙට්ටියක බහා
තබාගතයුතු - නොවෙද
අපර්ණා උඹ??

Sunday, September 17, 2017

137. රතුපාට මල් - 6


කලින් කොටසට



විකුම් එදින පංතියට පැමිණේයැයි බියක් එක පසෙකින්ද කුමක් හෝ විස්තර කල නොහැකි අමුතු කුතුහලයක් තවත් පසෙකින්ද තබාගෙන මම පංතියේ ගතකලේ නොසන්සුන් අඩ පැයකි. ඒ ගතවුණු සෑම විනාඩියකටම වරක් මම ගැහෙන හදින් යුතුව පන්තියට පිවිසෙන පටු දෙබිච්චිය දෙස මගේ දෑස යොමුකරමින් සිටි බැවින් පාඩම හෝ පන්තිය කෙරෙහි මගේ අවධානයක් යොමුවූයේ නැති තරමි.

විනාඩියෙන් විනාඩිය ගතවුයේ කල්පයක් ගෙවෙන වේගයෙනි. හෝරාවක ආසන්නයේදී ලැබෙන පළමු විවේකය ලැබුණි. විකුම් පැමිණියේ නැත.

"අද විකුමා නැහැ වගේ නේද බන්? "

ලැබුණු පළමු විවේකයෙන්ම හඬ අවදි කලේ වාසුල බව මම දුටුවේ ඇස් අගිනි. මම උත්සාහයෙන්ම වෙන්ව සිටින්නට අවශ්‍ය නිසා ජංගම දුරකථනය ඔබන්නට පටන්ගතිමි.

"කුන්චනා... ගන්න"

දුඹුරු පැහැති කොණ්ඩයක් හිමි , කිසිම ආකාරයකින් දන්ත කල්‍යානයක් නොපිහිටි සාමාජිකයා මා දෙසට දිගු කරගෙන සිටියේ රටකජු පැකට් එකකි. ඔහුගේ බැල්මට ප්‍රතික්ෂේප කිරීමක් නොහොබිනා බව දැනුන බැවින් මම ඉන් අහුරක් ගෙන ස්තුති කලෙමි.

"අද හවස ප්‍රැක්ටිකල් පටන් ගන්නවා කිව්වනේ. අපරාදේ විකුමා නැත්තේ.. කෝල් එකක් දාපන්.. හවස වත් එයිද දන්නේ නැහැ"

කතාබහට සවන් නොදුන්නද ඒ වදන් මා සලිත කල බව සැබෑවකි. කුමක් හෝ අමුත්තක් මට සිදුවෙමින් පවතී. ජංගම දුරකථනය අතැතිව පන්තිය පැවැත්වෙන ශාලාවෙන් එළියට යන තිලක් මට පෙනේ.

Thursday, September 14, 2017

136. සති තුනයි | Just passed three weeks





කාලයද දීපයද නොබලා
සාක්ෂි කැඳවන්නට
සෙනෙහෙ කොළ නොමැති
ආදර අවනඩුව අසමි -
නඩුකාර හාමුදුරුවනේ...

සැත්කම් අඬු දැමුවද
හසුනොවුණු - හදවත බැඳි
රැහැන් , කෝෂිකා පසාරුව
වෙදදුරුට සෙවීමට නොහැකිය
බැවින් - වෙද වාර්තා
නොගෙනාවෙමි මම !

නොතීසිය ආ විගස
මුත්‍රා සාම්පලයක බහා,
නැතිය කිසි සැනසිල්ල.....
කුලය , මව නොසිතාම
ලැබුණු තැන ඉන්නටම
අවසරද..

Monday, September 11, 2017

135. සුහදිනියේ - 04

කලින් කොටසට 



 නිල්පාට වෑන් එක පිටිපස්සෙන් මම ගියේ සෑහෙන පරතරයක් තියාගෙන. විරංග බයේ මැරෙන්න හැදුවත් වෑන් එක මම හිතුව තරම් වේගයෙන් ගියේ නැති නිසා මම නිකමට වගේ එක පාරක් ඉස්සර කරලා බැලුවා. කලබලයක් හරි වෙනත් අමුත්තක් හරි පෙනෙන්න තිබ්බේ නැහැ ඩ්‍රයිවර්ගේ උනත්.

"මචං.. සිරාවටම මට තේරෙන්නේ නැහැ මොකද්ද වෙන්නේ කියල. ඒකිව බලෙන් නේද දාගත්තේ?"

විරංග එහෙම ඇහුවේ දහවෙනි වතාවට වෙන්න ඕනේ. මටත් හිතුනේ ඕකමයි. ඒ උනාට කෙල්ල වෑන් එකට බලෙන් දාගත්ත බව නම් දෙන්නම දැක්කා.

"පොලිසියට කියමුද?"

"පොඩ්ඩක් හිටපන්"

විරංග උගේ ජංගම දුරකථනය අරගෙන ඇමතුමක් ගත්තා.

".......... අම්මා... ඔව් ඔව්.. මම මේ යන ගමන්... තිබුනේ නැහැනේ. කඩේ වහලා...ඔව්.. මම යනවා අනිත් කඩෙන් ගන්න... කියන්න බැහැ සෙනග හිටියොත් වෙලා යයි. කෝකටත් මාමට කියන්න ඔයාලව දාන්න කියලා.. හරි හරි.. බායි "

විරංග එහෙම ඇමතුමක් ගත්තේ ඇයි කියලා මට ඒ වෙලාවේ තේරුනේ නැහැ. කටිනෙට බඩු ගන්න ආපු අපි දැන් මේ කෙල්ලෙක් එක්ක යන වෑන් එකක් ෆලෝ කරන බවත් අපේ ගැලවිජ්ජාවට කිසිම දෙයක් නැති බවත් මට කල්පනා උනේ ඊටත් පස්සේ.

මගේ ඔලුව පිරිලා තිබ්බේ මධුලිකාට මේ වෙන දේ විතරයි.

" මචං.. මෙතන මොකක් හරි අවුලක් තියෙනවා. එක්කෝ කෙල්ල මුන්ව කලින් දන්නවා. ඒ උනාට යන්න අකමැතියි. නැතිනම් මේ කෙල්ල මුන්ව දන්නේ නැහැ, කොටිම්ම මේක කිඩ්නැප් සීන් එකක්....."

"...........?"

" පලවෙනි කාරනාව නම්, අපි පොලිසියට කියන්න ඕනේ නැහැ. ඒකි බලාගනිවී. ඒ උනාට... කාරනාව දෙවැනි එක නම්... අපි පොලිසියට කියන්න ඕනේ... මේ කොයි හරියේද බන්?"

Tuesday, September 5, 2017

134. අතරතුර - පසුව || after meanwhile






උඩු ගුවන් තලයක
පැරෂුට් නැතුව
බිම වැටෙන අතරතුර....

මේ දැනෙන හිස්කම
ඔබේ සෝඩා බෝතල්
ආදරයට පසුව...
මීවිතේ මතට ගැලපුණු
බයිට් එක
වීමෙන් පසුව....



Sunday, September 3, 2017

133. සුහදිනියේ - 03

කලින් කොටසට 


අම්මගේ බැල්මට මාව කරවෙලා ගියත් සද්දයක් නැතුව මෝඩ හිනාවක් දාගෙන මම බලාගෙන හිටියා. ඩේසි ආන්ටිත් එක්ක නම් මට ඌරු ජුවල් නැග්ගේ.

"නෑ මම කියන්නේ සුභා.... ළමයින්ට අපි ගයිඩන්ස් දුන්නේ නැත්තම් පස්සට තමයි තේරෙන්නේ අපරාදේ කියලා. මම එන්රෝල් කළා අපේ එකාව එදාම. දැන් ලෙක්චර්ස් යන්න ඕනේ, වෙන පිස්සු බැහැ"

මම පොලී මුදලාලිට අහුවෙච්ච ණයකාරයෙක් වගේ ඩිංගක් විතර හුස්මත් ඉහළට අල්ලාගෙන හිටියේ මේ ටිකකට කලින් මගේ කටින් වැටිච්ච වචනෙ ආයෙමත් කටේ දාගන්න බැරිකමට.

"ලොකූ කැමතියි ඉස්සර ඉඳන් බිස්නස් වලට. අපේ මහත්තය උනත් කැමතියි මෙයා බිස්නස් බලනවට. පොඩී තමයි අකමැත්තෙ ඉන්නේ. තාම සතියනේ එග්සෑම් ඉවර වෙලා. තව ටිකක් ඔහේ උන්නාවේ"

Friday, September 1, 2017

132. කෙටි කවි වලට - ලුණු කවි






ලුණු කැවුණු වතුරක්
ගැම්මක් ගනී තව වරක්...

වෙරළක්
වෙරළ'ත දුරින් සිප්පියක්!


p.s.

ඔව් ඉතින් එයා තමයි. මෙන්න මෙතන තමයි මුල්ම කවිය. ඔන්න මම දන්නේ නැහැ මම ලිව්වේ උත්තරයක් විතරයි 

Sunday, August 20, 2017

131. සුහදිනියේ - 02

කලින් කොටසට 




"අනේ මොනා.......................ද තීක්ෂණ......... යමුකෝ"

චාපා නලවලා කියනකොට ඇත්තටම මට නැගුනේ කෝපයක්.

"චඃ.... දැන් මම එකපාරක් කිව්වනේ.. එන්න බෑ එන්න බෑ.."

අතේ එල්ලෙනවට මම කැමති නැහැ කියල දැනගෙනත් මොන කෙහෙල්ගෙඩියකට එල්ලෙන්න එනවද මන්ද.

".. විරංග එක්ක යන්න.. මම ඌට කියන්නම්"

"හුහ්... විරංග එක්ක යන්න ඕනේ නම් ඔයාට එන්න කියනවද? මොකද්ද අනේ එන්න එන්නම ගොඩේ වෙන්න හදන්නේ? ක්ලබ් එන්නත් බෑලු.. ගියපාර ස්පා යන්න ආවෙත් නැහැ අපිත් එක්ක"

"ගියපාර විතරක් නෙවෙයි හැමපාරම ඔයත් එක්ක මම ස්පා ගිහින් නැහැනේ. මට අද හවස ස්පෝර්ට්ස් ක්ලබ් එකට යන්න තියෙනවා."

මම ශීතකරණය ඇරලා දොඩම් පානය අතට ගන්න ගමන් කිව්වා.

"ආ... හරි ෂෝයි.... මම එන්නම් ඔයා ප්ලේ කරනවා බලන්න."

චාපා මගේ උරහිසට බරවෙනකොට මම අකමැත්තෙන් උනත් සද්දයක් නැතුව හිටියා. මල වදයක්නෙ!

"දැන් 'හයි ටී' යනවා කිව්වේ?"

දොඩම් යුෂ උගුරක් බීපු මම චාපා දිහා බැලුවේ සමච්චලයට වගේ.

"ඉතින් මම ඉන්නම්"

ලේයර් කරපු කොණ්ඩය පැත්තකට ඇලකරලා චාපා කිව්වේ හිනා වෙලා. චාපා ලස්සනයි, එකපාරටම මට හිතුන. ජංගම දුරකථනය නාද උනේ එතකොටමයි.

Thursday, August 17, 2017

130. මලට නොවේ



ඒ ඇස් ඇත්තටම තිබ්බේ මගේ ගාව නෙවෙයි... මගේ කොට සායේ යටම කොටසේ තැනක ඩිංගක් විතර පැටලිලා තිබුණු බැල්ම ඉවත්වෙලා ගිහින් රැඳිලා තිබ්බේ නිකම්ම නිකම් අවකාශයේ.

"මට බැහැ"

වමතින් යන්තමට තියෙන රැවුල් කොට අතගාන ගමන් ඔහු කිව්වේ විධානයකින් වගේ නෙවෙයි. පොඩ්ඩක් විතර අමුතු විනෝදකාමී හඬකින්.

"මොකද බැරි?"

මම එහෙම ඇහුවම ඔහු මුලින්ම කලේ ආපහු හැරිලා අපිට මීටර් සීයක් විතර දුරින් හොරගල් අහුලනවා වගේ එහාට මෙහාට ඇවිදිමින් හිටපු යාලුවා ; ඇත්තටම කිව්වොත් ඔහුගේ සුනඛ යාළුවා; දිහා බලපු එක. ඊට පස්සේ ඔලුව ඇල කරලා මගේ දිහා බැලුවා. බලන්න බෑ , ඉතින් මම අහකට ඇස්දෙක හැරෙව්වට ඔලුව ඔන්න එහෙම්මමයි!

"බැරි ඉතින් බැරි නිසා. අපි මේ කතාව නවත්තමු"

මටත් ඕනේ කලේ මේ කතාව නතර කරන්න තමයි. ඒ උනාට මගේ පෙර සුදානමක් තිබ්බේ නැහැ නවත්තන්න. ඉතින් මම ඔහේ බලාගෙන හිටියේ කළුවර වැටෙනවා බලාගෙන ඉන්න කුමුදු මලක් වගේ.


"අපි යමුද?"

මම පාරේ අනික් පැත්තට ඇවිදින්න හැදුවම ඔහු එකපාරටම මගේ පොත් තිබ්බ බෑග් එකෙන් ඇදලා ගත්තා. මාව විසිවෙලා ආවේ පරඩලක් වගේ.

".. මොකද කරන්නේ? පිස්සුද?"

එහෙම ඇහුවේ ඇත්තටම තරහින් තමයි.

"සුවඳයි... මොකද්ද පර්ෆියුම් එක?"



Friday, August 11, 2017

129. මේඝලතා






තඹර පෙතිමත සිසිල ඉසිමින - සුවඳ ගන්නට ඇගෙන් උදුරා
අඹර දිදුලන විසුල දිනමිණ  - පමා වන්නට කනට කොඳුරා
බඹර පහසට පෙති විදාගෙන - කුසුම දෙන්නට කලින් සපුරා
කුවර නළලත සෙමෙන් සිපගෙන - කුමට වන්නට විසෙස් තවරා


මදින් මද නළ සෙමෙන් උණුහුම් - වෙතොත් ඈ ගත සීරුවෙන්
සොඳින් පිරියම් කෙරුණු මනරම් - ලවන වෑහෙන මීවිතෙන්
ඉදින් තත්පට සුසර කරවම් - මෙවුන්දම් මඩනා වැරෙන්
බැවින් නූපුර සැලෙන සුරුවම් - දිනෙන් නොනෙලමි සීරුවෙන්




මුවින් තත්පට සුසර කරවම් - වැයුම් මියුරුව ඇසෙන ගැයුමෙන්
බැවින් නූපුර සැලෙන සුරුවම් - දිනෙන් නොනෙලමි එරත් කුසුමන්

ප.ලි: අන්තිම පද දෙක හරි නැහැ කියල තිබ්බ නිසා ඒ දෙක ආයෙමත් ලිව්වා.


Monday, August 7, 2017

128. අසාධ්‍ය නොවන මෙව්වා එක

ළමායි.....
ඔන්න බලන්න ළමායි...

මම මේ කියන්න යන්නේ බොහොම ආදර්ශමත් කතාවක්! ඔන්න බලන්න ලමයි ඒක මෙහෙම තමයි පටන් ගන්නේ...

එකෝමත් එක රටක ( හෑ ඔව් නේන්නම්.. එක රටක් කියල කියන්න දැන් අමාරුයි. මොකද ඒ රටේ ලොකු ලොකු තැන ඔක්කොම අයිති එක්කෝ චීනෙට, නැත්තම් ඉන්දියාවට. ඒ හින්ද මේක රටක් උනාට ඒ වගේ චුට්ටක් විතර අච්චාරු රටක් ඈ... ආ චී චී දේසපාලනේ නෑ ඔන්න!) හිටියා ළමයෙක්.



ඒ ළමයා අනිත් ළමයි වගේ...ම තමයි.

ඒ උනාට පොඩියට විතර.. ඩින්ගිත්තක් විතර සර්කිට් අවුලක් වගේ තිබ්බ උනත් ඒවා එතරම් බලපෑවේ නැහැ. මොකද ඒ අවුල වගේ එක පොඩි කාලේ ඉඳලම තිබ්බ නිසා ඒ ළමයාගේ අම්ම හිතාන උන්නේ ඒක එහෙම්මම හදපු මොඩල් එකක්ය, ආයෙත් බයවෙන්න දෙයක් නැතිය, දෙය්යන්නාන්සේගේ ළඟ තිබ්බ ඒ අච්චුව කැඩිලා හින්දා ඒ ජාතියෙන් තවත් එකක් එන්නේ නැතිය කියල විතරයි.

Thursday, August 3, 2017

127. විරසක සුසුම්



විරහව කොතරම් රසවත්ද?

විරහව රසවත් වන්නේ යම්සේද එපරිද්දෙන්ම කඳුල, තනිකමද එකලෙසම රසවත් මං මාවත් තනන මැවුම්කරුවෝ වැනිය. ඇඹුලති රඹ පලයක නියම රසයත්, සියලු රස එක්තැන් කල නෙල්ලි ගෙඩියකත් රස , විඳීමෙන් පමණක්ම දත යුත්තේය.

එබැවින්, විචිත්‍ර ආදරය හා කරට කර සටනක් දෙන විරහව, ගීත ලොව අරක්ගත්තේ අදක ඊයෙක නොවේ. සඳකිඳුරු වැලපුමක සිට වසර දහස් ගණනක් පුරා ප්‍රේමය හා සමව සිටි විරහව කුටුම්භගත වීමෙන් නතරවේද? සිය අභිමතයට එක්විය නොහැකි වුනු පෙම්වත් යුවලකට  නම් ආදර කුටුම්භයක විරහවක් දැනෙන්නේ කෙලෙසකද?

සිය පණ හා සරි වල්ලභයා හෝ පාදපරිචාරිකාව හා අමනාපව විසීම තරම් කටුක මොහොතක් තවත් තිබේද?

Wednesday, August 2, 2017

126. රතුපාට මල් - 5

රතුපාට මල් - 1
රතුපාට මල් - 2
රතුපාට මල් - 3
රතුපාට මල් - 4





පටු කොරිඩෝවේ අග තිබුනේ අඩක් වැසුණු දොර පළුවකි. බිම දිගේ ඇතිල්ලෙන පය අපහසුවෙන් ඔසවමින් මම කොරිඩෝව දිගේ ඇවිද යන්නට තැත්කලද, මගේ දෙපා හිරිවැටි ඇති සැටියකි. හිස හරවන්නට පවා නොහැකිය. මම හුස්ම අල්වාගෙන ඉදිරියට පියවරක් තැබීමි.

'මම කිව්වා නේද නැකත් බලනකොටම....'

'අනේ මයේ කෙල්ල'

ඉකිබිඳුමක් , හැඬුම් හඬවල් කිහිපයක්...

'උඹ තනිවෙලා නැහැ මයේ දුවේ....'

'අපි බාරගන්නවා.... නැන්දලා විස්සෝප වෙන්ට කාරණාවක් නැහැ..'

'විස්සෝප නොවී කොහොමද....?'

කසු කුසු , මන්ත්‍රණ, හැඩිම් දහසක මුණු මුණුව හාත්පස පුරා විසිරී තිබුනද කිසිවෙකු පෙනෙන්නට නැත. නොඑසේනම් කොරිඩෝවේ අඳුර මඩින වපසරියෙන් පිටත වන්නට හැකිය. නමුත් මට වෙනත් කිසිවක් නොපෙනේ.

"සුදු මැණිකේ...... සුදු මැණිකේ...."

අඩක් විවරව පැවතී දොර අතරේ හිඩැසින් පෙරී ආවේ වේදනාවෙන් පෙලෙන පිරිමි හඬකි. ඒ අමතන්නේ මටම බව මම දනිතත්, දෙපා හිරිවැටී ඇති මගේ පය බිම ඇති සිමෙන්ති පොලව දිගේ ආයාසයෙන් ඇදෙයි.

Monday, July 31, 2017

125. සුහදිනියේ - 01



මගේ ලෝකේ එකපාරටම අඳුරු උනා. වටේ තියෙන හැම දෙයක්ම කලුපාට, අළුපාට වේගන වේගන ආවේ ක්ෂණයකින්. කකුල් දෙකට ආපු ජවය කොහෙන්ද කියන්න දන්නේ නැහැ, මම එතනට දුවගෙන ගියේ ධාවන ශුරයෝ පරද්දගෙන.

ඈ බිම වැටිලා හිටියා. ඈ ගාවින් බිමට නැමිලා එක දණක් බිම තියාගත්ත ඇගේ මිතුරිය එතනට කඩාගෙන ආපු මගේ දිහා බැලුවේ පුදුම අසරණ විදියට. මට ඒවා වැඩක් තිබ්බෙම නැහැ. මම පැනපු ගමන් ඇගේ උරහිසෙන් අල්ලලා කෙලින් කරන්න හැදුවා.

"සිහිය නැති උනා..."

"මොකද උනේ?"

මම එහෙම ඇහුවේ වෙච්චදේ දැක්කේ නැතුව නෙවෙයි. ඈ බිම වැටිලා හිටියේ රත්වෙච්ච තාරපාරේ.

"කාර් එකේ හැප්පුනා. දුවගෙන එනකොට"

Sunday, July 23, 2017

124. පැටලෙමි | It must have been...




අයිතියක් කුමටද
උරුම නම් යම් දෙයකට ?
නොපා දෑතම හකුලා
උන්නු හින්දා නොවද
පරවෙන්න බලාගෙන
තුරුළු පැතුවේ
වෙන උරෙක ?

දැන් ඉතින් බලා සිටිය යුතු
උඹට හිමි
ආදර ගීත - පාවෙන අයුරු ,
හාදු වැසි - කොපුල් පැහැකරන'යුරු
වලාකුල් වල පැටලී !

Sunday, July 16, 2017

123. නිවැරදිකාරි | honestly!





ඉඳහිට උනත් හිසමත
පතිතවන ටොකු ආදර,
අඩුවෙන් ගන්න හිතනෙ'ක
ක්ලාන්තයක් ගෙනදෙයි මට!

ඉවසාගෙන ඉන්න බැරිතැන
කොපුල් තල මගේ මිරිකන,
බාහුව ඔබේ මම නතරවන
ඉදින් මම වැරදිකරු නොමවන!

පෙති, කරල් මේ සැම
පාට පාටින් තිබෙන්නේම
ගෙන ගොහින් තබාගෙන
ගන්නට තමයි හාදු ඉල්ලගෙන !




P.S: ඇට්ටරකාර මට ලිව්වහම මමත් ඉතින් බලන් ඉන්නද.. හුහ්.. ඔන්න ලිව්වා උත්තර!



122. රතුපාට මල් - 4

රතුපාට මල් - 1
රතුපාට මල් - 2
රතුපාට මල් - 3




නිබන්දන ගොන්න පෙරලී ගියේ මගේ වරදිනි. කලබලයට හැරුණු මගේ අතෙහි වැලමිට වැදීමෙන්, නිශ්ශංකගේ මේසය මත තිබුණු නිබන්දන කන්ද පෙරලි යද්දී මම අසරණ ලෙස ඔහු දෙස බැලුයෙමි. ඔහුද සරදම් සිනාවකින් මා දෙස බලා සිටියේ 'පුදුම දාංගලයක්' යයි නොකියා කියමිනි.

මම එසැනින්ම බිමට නැමෙමින් විසිරි ගිය ෆයිල් කවර අහුලන්නට පටන් ගතිමි. එය පහසු කරුණක් නොවුයේ මේස අතර තිබුණු කුඩා පරතරය නිසාය.

"අනේ කුන්චනා... මොකද්ද මේ කුඹුරේ නෙලනවා වගේ දෙන්නා එක්ක?"

අප දෙසට එමින් සිටි තාරුකාගේ හඬට මම හිස හරවා බලද්දී ඈ මා අසලින්ම සිටගෙන සිටියේ ඉනේ තබාගත් දෑතින් යුතුවයි.

"ඔව් අනේ.. නෙලනවා...... එන්න කය්යට සෙට් වෙලා කයි බතත් කාලම යන්න!"

මම එසේ කියමින් ෆයිල් කවර ගොන්නක් මේසය මතට දැම්මෙමි.

දුටු දසුනෙන් මට සිනහව වලක්වාගත නොහැකි විය. නිශ්ශංක සිය මේසය යටට වී හොඳින් හරිබරි ගැසී හිඳගෙන, ෆයිල් තුලට කොළ සියල්ල අහුරමින් සිටී. තාරුකා මටත් වැලමිටෙන් ඇන , 'හිකි හිකි' හඬින් සිනාවන්නට වුවාය. එයින් ඇස් මුදවාගෙන එන අතරතුර අහම්බෙන් මෙන් මම දුටුවේ මේසය මත ඇති ලිපියකි.

Thursday, July 13, 2017

121. දිශානති | forced to box the compass





මාලිමා නැතුව ඇවිදින
පුංචි දේටත් මගේ හාදු ඉල්ලන
අහම්බකාරකයකි උඹ
කුළුණක් වගේ උන්නට...



p.s. මේකත් අර රයිටරේගේ මෙන්න මේ පෝස්ට් එකට ලියපු එකක් 

Wednesday, July 12, 2017

120. පැතුම් සිතුම් | missing it!



බදා තෙරපී තැලී,
පුරුදු සිරුරම පෙළයි
මේ සියුම් තනිකම...

විටෙක දෙකොපුල් හොවයි
ආදර චුම්බන රිසිසේ නිදහස්කළ
තුරුණු මත - ලා පාට....

අහස ගුගුරා
හෙලන වැහිබිඳු,
මුදන මේ සුසුමද
අකම්පිත අකුණක
එළියම පතයි...

එහෙයින්
අකුණු නම් පිපිරිය යුතු,
හඳ පවා
නොබැලියයුතු


Tuesday, July 11, 2017

119. අතුරු ආබාධ| versatile






කවි එක්ක උමතුව
රෑ දිවා වසන එක,
උත්තර බඳින්නට
නියපොතු හපන එක,

අතුරු ආබාධ සහිතය
දොස්තර නලාවට
වැටහෙන්නේ නැත්තේ ඒකය !



ප.ලි.
අර සිතුම් පැතුම් ලියන රයිටරේ එක්ක බැහැ අප්පා.... කවි ලියනවා එකසිය ගානට! ඉතින් මට මෙව්වා වෙනවා. මේ තියෙන්නේ 'මල්ලේ පොල්' ගතියෙන් මම මෙන්න මේ කවියට දාපු උත්තරේ. 



දැක්ක නේද ගැලපිල්ල හරියට තාච්චියේ හදපු ෆ්රුට් සැලඩ් එකක් වගේ ගැලපෙනවා, නේහ් ??? 


 

Sunday, July 9, 2017

118. රතුපාට මල් - 3


රතුපාට මල් - 1
රතුපාට මල් - 2



"එතකොට මෙතැන මොකද්ද මේ තියෙන කැළල ?"

මට එකවරම කිසිවක් කරකියාගත නොහැකි විය.

පන්තියේ මද විවේකයෙන් ලද ඉසිම්බුවෙන් සිසුන් සියල්ලෝම තැන තැන කවාකාර ලෙස රැස්වී, එකිනෙකා හා දොඩමලු වෙමින් සිටියහ. ඒ කිසිවෙකුට අයිති නොමැතිව මගේ ජංගම දුරකතනයට එබෙන්නට හදද්දී, එකවරම මේ මුහුණ ඉදිරියට පැමිණි තෙලෙන් බදිනලද රටකජු ගොට්ටක් විසින් තවදුරටත් සිටිය නොහැකි මගේ වෘතය කඩා දමන ලදී.

ඒ කවරෙකුවත් නොව 'විකුම්' ලෙස හඳුනාගත් 'කලාවට බරැති' වෛද්‍ය ශිෂ්‍යයාය.

තෙම්පරාදු කරනලද දුඹුරු පැහැයට හුරු දම් පැහැති රටකජු විසින් නිරායාසයෙන්ම මා එම කවයේ මුල්ලකට ඈඳා ගන්නා ලදී.

ආගිය තොරතුරු අසා සිටිනවා විනා රටකජු වලට විවරවන මගේ මුව කිසිවකට පිළිතුරු දුන්නේ නැති බැවින් දෙතුන් වරක්ම එලෙස පොළඹවා ගන්නට මුහුණ පුරා වැඩුණු රැවුලකුන් හෙබි , පාංශු දේහදාරී පුද්ගලයා උත්සුක වෙනු මට දැනුනෙන් වඩාත් ඒවා මගහරින්නට මම උත්සුක වීමි.

මාතෘකා මාරු වුයේ රටකජු වලටත් වඩා වේගයෙනි. අවසානයේදී ඒවා උපන්ලප දක්වාම විහිදී ගොස්, ඉහත පැනය මාවෙත අර පුද්ගලයා යොමුකරනතුරුම මම නිහඬව සිටියෙමි.

ඒ පැනයත් සමඟම සියලු ඇස් මගේ දෙසට යොමුවුයෙන් මම පළමුව තැතිගත්තද , දෙවනුව යම් කෝපයක් සමඟම මගේ සුපුරුදු ආවේගයද ඇතුලාන්තයෙන් නැගී එන්නට විය.

"... නෑ මම ඇහුවේ.. ඒක නිකන් කැපුමක් වගේ හින්ද.. උපන් ලපයක් වගේ දෙයක් වෙන්න බෑ.. කැළලක් නේ?"

Thursday, July 6, 2017

117. හොර හිත මගේ






දිනපතා දකින ඔබ
හීනෙන් බදා තොල් සිපින,

වාත්තුකල සිරුර
වෙලන සළුපට හිතින් ගලවන ,

උදෑසන පින්න
සැරදැයි පමණක් අසන,

හොර හිත මගේ
සුදුපාට මුහුණට වැහුන!




Monday, July 3, 2017

116. නිදිකුම්බා




තරු පොරකන දකුණු අහසේ
දේවතා එලි දිහා බලාගෙන,
කිටි කිටියේ තද වෙලා
තණකොළ පලස මත ගුලිවෙලා...

නිදිකුම්බා මල් දෙකක්
නිදි නැතුව
ඇහැරිලා !



Thursday, June 29, 2017

115. අරමුණ | desperado?





ලියමි,
ඔබ දකින තුරු ලියමි....
විඳිමි,
ඔබ පපුතුරෙහි උණුහුම විඳිමි...
හඬමි,
තුරුළුකරගනු පිණිස බොරුවට හඬමි.......

Wednesday, June 28, 2017

114. සැකැස්ම | Arrangement






පොත් රාක්කයකි  - පාමුල,
තැටි ගබඩාවකි  - දකුණු පස,
සෝපාවකි දිගටි
හැරමිටියක් ඒ අසළ  - බිම

සුසුම් හඬ පවා
නෑසෙන

සෝපා කොට්ටයකි
ඔළුගෙඩි දෙකට තදවුන !

Sunday, June 25, 2017

113. නිරුදක





රතුපාට කමිසයට වැහුණු
සුදුපාට උණුහුම් හදවත
පුරා ඉතිරී නොගිය,
නුරා ගින්නකට
පෙරුම් පෙරුවෙමි
නිරුදක කතරක් බව නොදැන...

ඇඳී දිය මත
අතින්කළ උරුවමක් විලසට
නෙලුම් පතකය
රඳන්නට කැපකලේ
ආලය...

'දුන්යා' ය එදා මම
උඹේ එක රෝමයක
පවා ජිවත්වන....

ප්‍රස්තුතය  : චන්දො ගේ කතාවක් - සඳ කළුවරයි

ප.ලි: චන්දො නොදන්නා අය සිටීද? ආ... එහෙනම් ඔය දන්නා අයගෙන් නොදන්නා අය අහගන්න එකයි



Thursday, June 22, 2017

112. කතා නැති කවි





පිනි බින්දු මත
දිලිසෙන හිරු කිරණ
පවසන්නෙ කිම මේ
හිමිදිරිය තනි වග?

පිනි බින්දු මත
දිලිසෙන හිරු කිරණ
පවසන්නෙ මේ
හිමිදිරියේ
තණනිල්ලකට
තනි රකින වග !

තණනිල්ල වසාගෙන
හමන මදනල, දන්නවද
මේ පවන පැමිණෙන
සුසුම්පොද..
කොයිබින් ඇරඹුනිද?

බිජු රකිනා කිරලෙකුගේ
නොව ඒ සුසුම්..
දුර පැලක - මැස්සක
කෙඳිරිගාමින් හතිලන
අනුරාග දෑසකට ගොදුරුව,
රති රමනයක සුව විඳින
ඔවුන් සුරතාන්තයක
සුසුම් බව...

හිකි හිකි ගගා හිනාවෙන
රඹුටන් පොකුරු පහුකර
තබන පියවර අතර,
පෑගෙනවාද තවමත්,
නිදිකුම්බා පඳුරු නිතර?

සරමේ තුත්තිරි ගලවන
මුව තුල රඹුටන් ඇටකි - රස මවන
සමාධිය මා බිඳින
නිදිකුම්බා මල නුඹම

සමාධිය කියා කියවෙන,
උණුහුම් පොරෝනා තියාගෙන
ගුලිවෙන්න ඉඩ නොදෙන
හපන්කම කිම සිතෙන...


???



ප.ලි: කවුද කැමති මේකට පිළිතුරු කවි ලියන්න?


Monday, June 19, 2017

111. මිස්ඩ් කෝල් (Missed call)




නිල්පාට කමිසය වරුවක් පුරාම ඉස්තිරික්ක කරපු නිසාම කඩදාසිකොලයක් තරමටම කෙලින්මයි හිටියේ. හැන්ගර් එකක් තිබුනේ නැති නිසා ඒක පියන එල්ලෙන අල්මාරියේ දොරවල් දෙක යා කරගෙන එල්ලලා තිබුනා. සුන්දර් කාමරයේ හැමතැනම දුවන්නේ මොකටද කියලා තමන්ගේ තද නින්ද කැඩිලා ඇහැරුණු , ඊයේ උදේට අවුරුදු දෙකක් පිරුණු ඌර්වසි කල්පනා කලේ හීනෙන් වගේ.

"නී එන්න සියේට්ටු කොන්ටිරුක්කිරේ?" ( මොනවද ඔය කරන්නේ?)

මද අඳුරත් එක්ක කාමරේ පෙනුනේ හොල්මන් ගුහාවක් වගේ උනාට පුංචි ඌර්වසිට ඒ තමයි එයාගේ මුළු ගෙදරම. ඉපදිච්ච දවසේ ඉඳල ගෙදරක් කියන්නේ කාමරයක් කියලා තමයි ඌර්වසි තේරුම් අරගෙන තිබ්බේ.

"ආ.... එහෙරුනාද..."

Sunday, June 11, 2017

110. චන්ද්‍රග්‍රහණය






'ඌයි!' මේ හදවත
තතකින් පෙලන හැටි

මම....










අවකාශයකි මෑත
අතීතය පවා අංගවිකලව

ඈඈඈඈඈඈඈඈඈඈඈඈඈඈඈ................................................................ත

තැන                                තැන
     තැන            තැන
        තැන                   තැන
   තැන
                    තැන
  තැන       තැන
                  තැන          තැන
  තැන     තැන 

වැටුණු
මල්පෙතිය
පාට පාට




Monday, May 29, 2017

109. රෙදි බෝනික්කාගෙන් - නොසැලකිලිමත් කෙල්ලට







පෙම් කරමි මම
මේ ලිනන් හදවතින් ඔබට..

නොදනිතත් ඔබ
මේ කිළුටු ; උජු දෑතම
සැලෙන'යුරු
ඔබ යකඩ පහසින්..
ලෙසම මේ
නීල - බොඳ දෑස මුවාකල
කඳුළු වියලී
බැඳී යන'යුරු
ඔබ වෙනස්වන මොහොතින්...

ලොවම නිදන රාත්‍රිය
මා ඔබ දෙසම බලා හිඳින,
නොදනිතත් ඔබ
ඔබ සුසුම් විඳින බව
මා මුවින්....

එලෙසම
සිරව ඇති මැසූ මුව තුලම
මහද රැඳි
ආදර වදන් සියල්ලම....

ඔබ නොදනිතත්...!













Inspired by : රෙදි බෝනික්කාගෙන් අපරික්ෂාකාරී දරුවාට by Hot Chocolate 


Original : 


Rag Doll to the Heedless Child 
I love you
with my linen heart.
you cannot
know how these
rigid, lumpy arms
shudder in your grasp,
or what
tears dam up against
these blue eye-smudges at
your capriciousness.
At night I watch you sleep;
you’ll never know
how I thrust my face
into the stream
of your warm breath;
and how
love-words choke me behind
this sewn-up mouth.
— David Harsent




ප.ලි: ඔරිමජිනල් කවිය කියෝලා මාව ඌයියා උනා. ඒ හින්දා ලියාගන්න බැරි උනා හරියට. බෝනික්කන්ට හිතක් තියෙනවා කියලා මම තාමත්, දැනටත් , තව ඉස්සරහටත් තදින් විස්වාස කරනවා. ඒ නැති උනත්...... මේ කවියේ ප්‍රස්තුතයට විතරක්  නෙවෙයි,යටිපෙලටත් මම තදින්ම කම්පනය උනා.


අද දවස නම් වැහිබර; දුක්බර වෙයි වගේ 

Tuesday, May 23, 2017

108. ඒ ගේට්ටුව...




ඒ ගේට්ටුව...
එදා නොවැසී තිබිණි නම්?

සම්බාරු සුවඳ තැවරුණ
හැමදේම නැවතුන - මුත්
නොනැවතී පැවතුන...

මල්කඩ පේලි අතරේ
අප දිහා බලා උන්
කෝවිලේ....
ඒ ගේට්ටුව...
එදා නොවැසී තිබිණි නම්?







Monday, May 22, 2017

107. වරල් සැලුණු අතීතේ

මම ආසම කරන දේවල් මොනවද කියල ඇහුවොත් ඇත්තටමට මම 'ආසම නැති' ප්‍රශ්නයක් තමයි ඒක. මොකද එහෙම එකක් දෙකක් නැහැ....

උදාහරනෙකට ගත්තොත්...

කන්න ආස මොනවද කිව්වහම..
ඔන්න ඉතින් අඹ, අන්නාසි, මැන්ගුස් , වරකා, නාරං , අමු සියඹලා, ඇඹරල්ලා, ජම්බු, දොඩම්, ජම්බෝල, කොට්ටම්බා මදේ විතරක් නෙවෙයි වට්ටක්කා ඇට මදේ පවා ඉඳලා, පැලපි දක්වාම ගිහින්... ආ.. ඒ පලතුරු සෙට් එක විතරයිනේ!

තව ඉතින් කඩචෝරු කිව්වහම බිත්තර රොටියේ ඉඳන්, කොත්තු රොටි, ඇරබික් රොටි විතරක්ද.. බුරියානි, නාසුගුරාන් වගේ විකාර කෑමත් එක්ක සැලඩ් ජාති, බර්ගර්, සබ්මැරින් ( නෑ නෑ .. වෙලාවට ඒවා මුහුදේ යන ඒවා නෙවෙයි.. ඒවත් ළඟදීම කන තරමට තත්වේ උග්‍ර වෙලා) , ශවර්මා , තොසේ, වඩේ , පරෝටා, ඉඩ්ලි ( කතා කරන්න බෑ , කෙල උනනවා) එක්කම ඔක්කොම ඉන්දියන් කෑම ජාති එක පේලියට එන්නේ හරියට අර හත්පෙති මලේ පෙත්තක් කඩලා ලෝකේ තියෙන ඔක්කොම සෙල්ලම් බඩු ඉල්ලුවාම ඒවා ගඟක් වගේ ගලාගෙන එන විදියට! ඇයි අනේ ලිට්ල් ලයන් චොක්ලට් රෝල්!! ( ආ සොරි වෙන්න ඕනේ.. ලිස්ට් එක කියලා ඉවර උනා කියලත් අමතක උනා)

ඔන්න ඉතින් බලන්නකෝ ආස දේවල් කියන්න ගියාම වෙන නස්පැත්තිය! ඉතින් 'ඊයා... ඕනෙම දෙයක් ප්‍රමානෙට කරන්න' කියලා පිළිකුල් කලාට මම එහෙම්මම නරක ළමයෙක් නෙවෙයි...!

ඇති නේද මගේ බඩජහරි වරුණාව ? වැඩේ කියන්නේ මම ලියන්න ආවේ කෑම ගැන නෙවෙයිනේ!

මම ලියන්න ආවේ මගේ 'සරුංගල් අතීතේ' ගැන!
(දැක්කා නේද? සයිටම් ගැන කියන්න ගියාම අප්පොච්චි ගැන ලියනවා වගේ, දැක්ක නේද ගැලපුම?)

මම දන්නවා, මේ සරුංගල් කාලේ නෙවෙයි කියලා. අවුරුදු කාලේ හිතාගෙන හිටියා අවුරුදු ගැන ලියන්න.. කෝ කොහෙද මේ අවුරුද්දේ මට අවුරුදුත් නැති උන නිසා කිසිම මුඩ් එකක් තිබ්බේ නැහැ. ඊට පස්සේ වෙසක් කාලේ ගැනත් තිබ්බා රස වෑහෙන අතීත කතා පොට්ටනියක් දිගාරින්න. ඒකටත් ඉස්පාසුවක් නැති උනානේ. ඒ නිසා මම හිතුවා සීසන් එක එන්න කලින්ම පොස්ට් එක කොටලා දානවා කියල.

106. වෙරළ






සංසාර වෙරළත
තඹ පාට වැලි අතර
සිප්පි අහුලමි නිතොර....

ඇදී එන රළ ලෙසින
බිඳී විත් හද පුරා
ඉසියි ජල මුව අරා....
ඇදෙයි යලි - සයුරම බලා...

රළක විලසින් පැමිණ
තෙමා හද ගලාගිය
සෙනේ බැමි - අමතකව
ඇදී ගිය අපුරුව !

අමතකව ගිය
සිප්පි පමණකි සතුව!



Monday, May 15, 2017

105. රතුපාට මල් - 2


රතුපාට මල් - 1


තරමක් විශාල ශාලාව පුරා කැඩුණු ඩෙස් බංකු අතුරෙන් පරිස්සමෙන් තෝරා පිරියම් කරනලද පැරණි ඩෙස්ක යාකොට පේළි දහයක පමණ පංතිය 'අටවා' තිබුනේ වම්පස මුල්ලට වන්නටය. ගුරුතුමාගේ ආගමනයත් සමඟම එතෙක් තැන තැන අල්ලාප සල්ලාපයේ හා දෙතිස් කතාවේ නිරතවෙමින් උන් සියලුදෙනා සීනි මුලකට ඇදෙන කුහුඹුවන් මෙන් එකා පසුපස එකා වශයෙන් ඇතුල්වනවිට මට පෙනුනේ සංඛ්‍යාව තිහකට නොඅඩුවන බවයි.

'කල්ල මරේ ඇති'

මම නැවත සිනාසුනෙමි. නමුත් කිසිත් නොකී මම බංකු පේළියේ පස්වන පේළියේ මුල්ලකට වන්නට මගේ බෑගය තබා ඉක්මනින් ඉඩක් වෙන්කර නොගන්නට, පෙරකී තරුණියන් හතරදෙනා විසින් එය අත්පත්කරගන්නට හෝ ඉඩකඩ තිබුණි.

මට දැනුනේ කාලකන්නි සතුටක් වන්නට ඇත.

සියලු දෙනාට වැඩි සද්දයක් නොමැතිවම අසුන් වලට පත්වුහ. ඉදිරියෙන් තිබුණු පේළිවල ගැහැණුන් සහ පසුපස ආසනවල පිරිමින් වශයෙන් බෙදීගොස් තිබුණු එම පේළිවල, මම සිටියේ ගැහැණු අන්තිම පේළියේය.

වාඩිවී උන් අප සියලු  දෙනා දෙස වරක් සිය තියුණු බැල්ම යෙදු ගුරුතුමා හිස වරක් ඔසවනවිටම කවුරුන් පටන්ගත්තාදැයි සිතිය නොහැකි උවද අප සියලු දෙනාම එකවිටම නැගී සිටියෙමු. මම නම් එසේ කරන්නට ඇත්තේ අනෙකුත් අය එසේ  කරද්දී නිරායාසයෙන් ආ හැඟීම නිසා වන්නට ඇත.

"හැමදෙනාටම සුබ උදෑසනක් වේවා!"

දවුලක ගැඹුරු තානයක් බඳු ඒ කටහඬ මා තිගැස්සුවා කිවහොත් නිවැරදියි. එතරම් පැහැදිලි, ගැඹුරු කටහඬක් මම මීට පෙර කවරදාකවත් අසා තිබුනේ නැත. ඊටත් මෙවන් තරුණ පෙනුමක් ඇති කෙනෙකුගෙන්?

"එසේම වේවා සර්"

අතරින් පතර 'සර්' නොකියපු අයවලුන්ද, වෙනස් උත්තර දුන් අයවලුන්ද සිටියෙන් ගුරුතුමා ඒ සියල්ලම නිමවනතුර සිට හිස පහලට, ඉහලට කරමින් සිටියේය.

"හොඳයි... වාඩිවෙන්න"

ඉක්බිති එළඹියේ තමන් හඳුන්වාදීමේ කාලයයි. මට මහත් අපහසුතාවයක් දැනුනි. මුල්ම පේලියේ පටන් වරකට අයෙක් බැගින් නැගිට, තමන්ගේ නමත් ඉක්බිති තමන්ගේ වාසස්ථානයට අමතරව රැකියාව හෝ කෙටි හැඳින්වීමක් ඉදිරිපත් කෙරුණි.

'බොරුවක් කියනවා.. එක්කෝ... නෑ රස්සාවක් කරන්නේ නැහැ කියනවා.. නෑ එහෙම කිව්වොත් හිතයි මම මැට්ටෙක් කියල... නෑ... ඉගෙනගත්ත යුනිවර්සිටි එක විතරක් කිව්වහම ඇති'

මම මා තුලම අරගලයක සිටිමින් කිවයුත්ත - නොකිවයුත්ත පෙරමින් සිටියෙන් අනෙක් කිසිවකු කියන්නේ කුමක්දැයි පවා මග හැරුණි. වාරය මගේ අසලටම පැමිණෙද්දී, හුස්මක් ගෙන මම නැගිසිටින්නට සදනවිටම...

104. රතුපාට මල් - 1






කුලීරථයට නියමිත මුදල ගෙවූ මම මීට මොහොතකට පෙර මා මුව අයාගෙන බලාහිඳ සියලු බලාපොරොත්තු අත්හල ඒ කුඩා ගේට්ටුව දෙස නැවත වරක් බැලීමි.

මගෙන් ලද මුදලද ගුලිකොට කුලී තෙසක්රිය 'බෑන්..' හඬින් මොරදීගෙන එතැනින් නික්මයද්දී , අතැ'ති බෑගය නැවතත් දකුණු උරෙහි පටලවන්නට තතනමින් මම ඉදිරියට පයක් තැබුවේ සුනුවිසුනු වූ දිනයේ බලාපොරොත්තු පයට පෑගේ යයිද බියකින් මෙනි.

'මට හිතුන මෙතනත් ඒ වගේ හොර ගුබ්බෑයමක් කියල'

උදෑසන නොපැවතියද, මීට හරියටම සතියකට පෙරදී මෙම පංතියට සහභාගිවන්නට ඉල්ලුම් කර , ඒ ලිපියේ කවරය ඇලවීමේදී මගේ හිතේ නැගුනු අදහස නැවතත් පොලා පැන්නේ නිතැතිනි.

කවරක් උවද මා මෙහි පැමිණියේ බලාපොරොත්තුවකට වඩා යමක් නිර්ධය ලෙස පෙලා දැමීමට පමණක් බැවින්, එහි තිබුණු ගරාවැටෙන්නට ආසන්න ගේට්ටු කණු අතුරෙහි එල්ලී උන් මහළු ගේට්ටු කණු අතර ඇති හිඩැසින්, මම ඒ පාළු බවක් ඉසිලු පාසල් භූමියට ඇතුළු වුයෙමි.

දියුණු නගර මධ්‍යයේ , මේසා ගරාවැටුණු පාසලක් තිබීමත් විහිළුවක් උවද , රටක් ලෙස ගත්විට එවැන්නක් විසුළුවක් වන්නේ නොවේ. සතියේ දින පහක්ම නගරයේ ජනප්‍රිය පාසල්වල ගේට්ටු තුලින් ඇතුලට යාගත නොහැකිවුන , නගරයේ පයක් තබාගෙන පමණක් සිටින දෙමවුපියන්ගේ පුතුන් විසින් පෙලනලද වෙහෙසකර බිමක ලක්ෂණ මොනවට කියා පෑ මෙම පාසල් වත්ත පුරාම කැඩුණු ඩෙස් -බංකු  සහ ඒවායේ කොටස් දක්නට ලැබුණි.

හාත්පසම දැඩි නිහඬතාවයක් සහිතය.

Monday, May 8, 2017

103. කවුද දන්නේ නේ? I don't know who





දර්ශනය 1:

කාලය: අපෝ ගොඩක් කාලෙකට කලින්
පසුබිම: ඈතින් පෙනෙන වෙල්යායකි. හිසේ ජටාවක් බැඳගත්, අලුතෙන් ගත්තා වගේ පෙනුනත් දුර්වර්ණ සළුපිලි හැඳි , මුව පුරා රැවුල වැඩුණු , පාංශු දේහධාරියෙක් මාවතක් දිගේ පැමිණෙයි. අසල වෙල්යායේ වී නෙළන රූමත් කතකි.

අමුත්තා:
කාන්තාවගේ රුපය ගැන පිස්සු හැදෙන කවියක් කියයි.

තරුණිය:
රජතුමා උනත් ලස්සනට ලිස්සලා යන කවියක් කියල ඇඟ බේරා ගනී

( මම මේ කවිය හෙව්වා අනේ.. . හම්බුනේ නැහැ.කවුරුහරි එකතු කරනවද කමෙන්ට් එකක් විදියට)

පැත්තක තිබෙන අඹ ගස යට සිට 'සට පට' ගගා ටයිපින් ෂොට් හෑන්ඩ් වලින් ඒ කවිය ලියාගන්නා කොලයක් අතින් ගත් එකෙකි. ( කවුද නොදනී)
"හරි හරි..... එකාකුරක්කත් එහා මෙහා නොවී ලියාගත්තා.... හම්මේ ඇති යන්තම්" - ඌ සුසුම් හෙලයි.

Thursday, April 27, 2017

102. රාහු හිත



Oil painting by Warren Keating


version 1:
ලොව පුරා ඇවිදින
ඔය හිත කවදාද,
දුරකථන අංකයක අග
හිදින මේ හිත
අසල හතිලන්නේ?


version 2:
ලොව පුරා ඇවිදින
ඔබේ පොදු හිත කෙදින,
අංකයක අග
හිදින මා අසල - සුසුම්පා
හති අරින්නේ?

Wednesday, April 26, 2017

101. අබ්ලික් ඔනිජිනල්

හොරකම් කරලා තියෙනවද?

උත්තරේ මෙතන නොලිව්වට කමක් නැහැ. තම තමන්ගෙන් අහගන්න ඕනේ උනත් නිතර අහගන්න ඕනේ නැති ප්‍රශ්න වලින් එකක් තමයි මම ඒ ඇහුවේ. මොකද ඕනෙම කෙනෙක්, (පෘතක්ජන) කිසියම් විදියකින් ද්‍රව්‍ය, අද්‍රව්‍ය වෙන දෙයක් හොරකම් කරලා තියෙනවා වෙන්න තියෙන ප්‍රතිශතය වැඩියි.

ඒ මොකක් උනත්, ඔරිජිනල් එකේ තියෙන ගතිය නෑ !

ඒ මොන බොරුවක්ද?

හෑ ???

ඔව්... අර ඔරිජිනල් එක්කෙනාගේ හිත හදන්න මිසක්, ඔය කතාවේ ඇත්තටම ගත්තොත් ඇත්තක් ඇත්තේ නැහැ. පොඩ්ඩක් හිතලා බැලුවහම මට හිතෙන්නෙම එහෙමයි. මේ ගැන ලියන්න නම් සාගරයක් වගේ කාරනා තියෙනවා. නමුත් මම පොඩි පරාසයකට ගන්නවා මේ විදියට.

ඔරිමජිනල් සින්දුව අහනකොට වඩා ඒකෙ ඩුප්ලිකේට් සින්දුව අහපු ගමන් හිත බැඳෙන්න පුළුවන් නේද?

Monday, April 24, 2017

100. නොසරි



oil painting by- Harding Meyer


ඉබ්බන් අතර
හංගොල්ලෙකුව...
ඉර මුදුන් සමයමට
දොස් කියනු කුමකට?




Sunday, April 23, 2017

99. පාලු විදියේ තනිකම මැකුනා


ඒ මොහොත......

මට අද වගේම මතකයි මේ මොහොත.

මම ලයනල් වෙන්ඩ්ට් එක ඇතුලට කවදාවත් ගිහින් තිබ්බෙත් නැහැ. එහෙම කවදාවත් එන්න ඕනෙකමක් ඇතිවෙලා තිබ්බෙත් නැහැ. ලයනල් වෙන්ඩ්ට් සහ මම කියන්නේ සම්පුර්ණයෙන්ම කාන්දමක අග්‍ර දෙක වගේ. මට එහෙම එන්න සිද්ද කලේ මගේ කලාබර මිත්‍රයා, සිදත් තමයි. සිදත්ට මම මගේ වෙඩින් ඉන්විටේෂන් එක දෙන්න කොච්චර වලි කෑවද ?

"අනේ මචං , මට ඕනේ නැහැ ඔය ඉන්විටේෂන් කෙහෙල්මල්! මට තැනයි වෙලාවයි කියපං.. මම වෙලාවට එතැන ඉන්නම්"

මම දෙතුන් පාරක්ම කතා කර කර ඉන්විටේෂන් එක දෙන්න එහාට මෙහාට දඟලනකොට සිදත් කිව්වේ එහෙමයි. ඒ උනාට හැමදේම නූලට තිතට කරන මගේ අනාගත බිරිඳ ; වසුන්දරා ; එකහෙලාම කියා හිටියේ ඉන්විටේෂන් එක නම් දිය යුතුමයි කියලා. අන්තිමේදී සිදත් කාගේදෝ නාට්‍යයක් බලන්න එනවා කිව්ව නිසා මම ඔෆිස් එකෙන් පැනලා ආවේ විනාඩි තිහෙන් ආපහු යන්න.

මගේ දුරකථනය අතේ තියාගෙන මම පාරේ ඇවිදගෙන ආවේ ඇත්තටම කලබලෙන්. අද දවසේ තමයි අන්තිමට මට තනිකඩයෙක් විදියට ඔෆිස් එන්න තිබ්බ දවස. හවස කට්ටියගේ 'බැචුලර්' පාටි එක ගැන හිතමින් එනකොට මගේ කට කොනට නැගුනේ හිනාවක්.

ලයනල් වෙන්ඩ්ට් එක පේන දුරෙන් නතරවෙච්ච මම දුරකථනය ඔබලා සිදත්ගේ අංකයට ඇමතුමක් ගත්තා. ගොඩක් වෙලා නාදවෙලා අන්තිමට සිදත් කතාකලේ හොරමුලක් එක්ක ගෙයක් බිඳින්න ඇවිත් වගේ හෙමින්.

Friday, April 7, 2017

98. ශන්මුගම් උඹ


Oil Painting by : South Indian Legend Ilaiyaraaja




ශන්මුගම් උඹ!
මගේ ඒ මොහොත හඳුනන,

සොය සොයා පාරවල්
සිතියම්ද දිගහැර
මා එනතුරුම බලා හිඳ.....

රස මසවුලෙන් සතපා
හිනාවී,
යන තුරුම බලා හිඳ.....

හෝරාවක් වත්ම නො ඉඳ
සියලු මසවුළුද - ඒ මොහොතද
කානු පල්ලක යවා
තාමත් හිනා වී ඉන්න හැටි...?

ශන්මුගම් උඹ....
කතාකරපන් ශන්මුගම්
ඒ සමුගන්න ආ හමුව ගැන!


Thursday, April 6, 2017

97. තෙල් ඉහිරුණු





තෙල් තාච්චිය බලාගෙන
ඉන්නවා මගෙ දිහා ඔරෝගෙන
කොකිස් නැති බව කියාගෙන
කැවුම් ආවෙත් නැහැ හිනාවෙන

වෙනදාට කඩිගුලක් වගේ වෙන
කුස්සියේ තෙල් සුවඳ නෑ හමන
පැත්තකට වෙලා බුම්මගෙන
උඳුවැල් අඩනවා මම අහගෙන

වැඩ දමා පැණි රස හදන
වළලු අත් අද වෙව්ලන
තුන් මසක් ගිය ඉක්මන!
පියතුමනි සිහිවෙන්නේ ඔබ දෙන



Tuesday, April 4, 2017

96. කුවන්නා





ලේසි නැහැ මේ කෙරුවාව
ගැඹුරු කැපුමක් හද ගාව 
පිටින් නොපෙනෙන තැලුම
ඔසු පවා නාහන වෙළුම

ආදරම හාදුව එදා
නොදුන්නා නම් හොඳා
මත් බිඟුන් හඬ බදා
දෙකන් නෑසෙන මෙදා

මුසා කියේ අදද,
එදාදැයි පහදා දෙමුද ?
වැළපෙන්න කඳුළුද
කෝවිලක මල් අමුණමුද ?



Monday, April 3, 2017

95. ඔබ ඇවිත් යන්න එන්න... - 30

30
----------------------------------







ට කොහෙවත් යන්න විදියක් නැහැ. මුර දාල වගේ. මම දැක්කා උදෙන්ම චන්දන ඇවිත් ඉන්නවා. ගෙදර මොකක් හරි වැඩකට නෙවෙයි නම්, චන්දන එන්නේ තනියට වගේ. එක්කෝ නංගි අසනීපෙන් ඉන්න හින්දා අම්මා ඇවිත් බලන්න කිව්වද දන්නෙත් නැහැ.

මට යන්න උවමනාවක් තිබ්බේත් නැහැ. නිකිනිව දකින්නේ කොහොමත් හෙට. මම දන්නවා මට හොඳ තීරණයක් ගන්න නිකිණි උදව් කරනවා කියලා. 

මම කලේ පැය විසි හතරම සයිකෝ ගහපු එක. ඒත් වටරවුමක් වගේ කොයි පැත්තෙන් කැරකිලා ආවත් මම නතර වෙන්නේ එකම තැනින්.

දවල් දොළහ ලං වෙලා, කන්නෙත් නැතුව නංගිට බෙහෙත් වගයක් ගන්න ඕනේ කියල චලන අමුතු කලබලයකින් පිටත් වෙලා ගියාට මම දැක්කා නංගිගේ බෙහෙත් තව ඉතුරු වෙලා තිබ්බා. මම කිසිම දෙයක් අහන්න ගියේ නැහැ. 

මට ඕනේ කලේ මගේ පාඩුවේ ඉන්න. මම නංගිවත් මග ඇරලා හිටියේ ඒකයි. චලන කිව්වා වගේ හැමෝම හිතනවා ඇත්තේ එකම දේ.

' මේ වල් කොල්ලා බැඳපු ගෑනියෙක් එක්ක සතියක් ඉඳල ඇවිත්'

මගේ කන්දෙක ඇතුලට කවුදෝ මුමුණනවා වගේ. 

අපේ අම්මට මොනවා කියනවා ඇද්ද? තාත්තට? නංගිට? මම දැන් මේ ගෙදරට පිළිලයක් වගේ. මොන එහෙකට මම ආයෙත් ගෙදර ආවද? මම නංගි නිදි වෙලාවක් බලලා ටෙලිෆෝන් එක ගාවට ගියා. මලා ඒකට ලොක් එකක් දාලා. 

'හෑ ! එහෙනම් කොහොමද ඊයේ රෑ චලන කෝල් එකක් ගත්තේ?' 

මම කටුවක් අරගෙන පැයබාගයක් විතර දඟලලා ලොක් එක ඇරියා. හුග වෙලාවක් රින්ග් උනාට පස්සේ එහා පැත්තෙන් ටෙලිෆෝන් එක ඉස්සුවා.


94. ඔබ ඇවිත් යන්න එන්න... - 29

29
-----------------------------

ම්මා මාව දැක්ක ගමන් පිස්සුවෙන් වගේ අඬන්න ගත්තා.

"උඹ කොහෙද මගේ පුතේ ගියේ? මගේ පපුව පැලුනේ නැති ටික විතරයි.

අම්මා ගොඩක් දේවල් කියෙව්වා. මට හරියට මතකයක් නැහැ. මට ඒවාට දෙන්න උත්තර තිබුනෙත් නැහැ.

".. මගේ කොලු පැටියා ඇදිලා ගිහිල්ල. උඹ ඔහොම දුක් විදපු දරුවෙක් නෙවෙයි මගේ පුතේ. උඹ නැතුව මේ ගෙදර සොහොන් පිට්ටනිය වගේ..."

මම අර මොනවද කාපු එකා වගේ හිටියා විතරයි. කියන්න දෙයක් නැහැ. හැම එකකටම මුල වෙලා තියෙන්නේ මම. මගේ හිතම මට සාප කරනවා වගේ.

"කෝ තා-ත්-ත?"

රෑ කාම එක වෙනකල්ම ඉවසගෙන ඉඳල මම ඇහුවේ බයෙන්.

"මේ සතියේ කොළඹ කොන්ෆරන්ස් එකක් තියෙනවා එහෙ ගිහින්. "

චලන උත්තර දුන්නා.

"අපි හෙට කෝල් එකක් දෙමු. දැන් දුන්නොත් අදම දුවගෙන එයි රෑ බලන්නේ නැතුව"

අම්මා කිව්වා. අම්මා මගේ ළඟින්ම ඉඳන් මට බත් බෙදමින් කන්න පෙරැත්ත  කළා.මට කෑම පොඩ්ඩක්වත් ප්‍රිය නැහැ. කරන්න දෙයක් නැති නිසා මම කෑවේ.

නංගි උණ නිසා කාමරේ හිටියේ. මගේ හිත ඇතුලේ ලොකු කළු කුහරයක් වගේ දෙයක් හිරවෙලා හැම දේකම තියෙන සතුට ඒ කුහරේට ඇදිලා යනවා වගේ.

"කලණ.. අන්න නංගි උඹට කතාකරනවා"

මම හෙමින් හෙමින් නංගිගේ කාමරේට ගියා.


"නංගි මට කතාකලාද?"

"අනේ මගේ ළඟට එන්න"

නංගි ඇඳේ විට්ටමට හේත්තුවෙලා. මම ඇඳේ කොනෙන් වාඩි උනා. නංගි මගේ අතේ මැණික්කටුවෙන් අල්ලගත්තා.

"කලණ අය්යා මට සමාවෙන්න"

"ඇයි ? මමනේ කරන තරමක් වැරදි කෙරුවේ"

"අනේ කලණ අය්යේ... මට මේක ඔයාට කියන්නම ඕනේ"

නංගි කාමරේ දොර දිහා බයෙන් වගේ බැලුවා. කවුරුත් පේන්න නැහැ.

Sunday, April 2, 2017

93. ඔබ ඇවිත් යන්න එන්න... - 28

28
-------------------------------------
දෙන්ම මම නිකිනිට කෝල් එකක් ගත්තේ පාරට ඇවිත්. 

කියපු වෙලාවටත් කලින් නිකිණි Paiva's(පායිවාස්) එක ගාවට ඇවිත් හිටියා. දෙවතාවකට ඇතුලට ගියපු අපි දෙන්නේ උඩ තට්ටුවේ කොනේම මේසෙක වාඩි උනා. නිකිනිව දැක්කහම මට ඔක්කොම දුක් අමතක වෙනවා.



"මම හොඳටම බය උනා කලණ.. ඔයා ඇයි හදීසියෙම ගියේ? මම හිතුවේ ගෙදර ගිහින් කියලා"

"කියන්න වෙලාවක් උනේ නැහැ නිකිණි. මට තිස්ස අය්යා හම්බ උනා මගදී. එයත් එක්ක එහෙ ගියා"

නිකිණි තොල හපාගෙන බිම බලාගත්තා.

"ඇයි කලණ ඔයා ගෙදර නොයන්නේ? ඇයි බේබි ඔහොම කරන්නේ?"

මම උත්තර දුන්නේ නැහැ. නිකිණි මගේ අත අල්ලගත්තා.

"..දෙමවුපියෝ කවදාවත් තමන්ගේ දරුවෝ අහක දාන්නේ නැහැ. ගෙදර යන්න කලණ... එහෙ මෙහෙ යන්න එපා... බලන්න ඔයාගේ ඇඟේ හැටි.. මේ දවස් ටිකට ඔයා ඇදිලා ගිහින්"

"ඔයාගේ කෑම වල තරම තමයි ඉතින්"

නිකිණි මාව කෙනිත්තුවා.

"හැමදේම විහිළු නෙවෙයි තේරුනාද?"

"අපි දෙන්නා කොහේ හරි යමු නිකිණි... .අදම! මේ දැන්ම?"

නිකිණි මගේ දිහා බලාගෙන හිටියේ හුස්මක් අල්ලාගෙන වගේ. ඊට පස්සේ අමාරුවෙන් අහක බලාගෙන විනාඩියක් විතර සද්දයක් නැතුව හිටියා. මම නිකිනිගේ එක කම්මුලකට අතක් තිබ්බා. මල් පෙත්තක් වගේ.

"ච.. චලන ඊයේ කෝල් එකක් දුන්නා.. මම කිව්වා තාම වැඩ ඇරිලා ආවේ නැහැ කියලා... ජොබ් එක.."

මට තේරුනා නිකිණි ඉන්නේ හැඟීම් එක්ක පොර පිටියක කියලා. 

"ෂ් .. ඒ ගැන කතාකරන්න එපා...."

"................"

නිකිණි ගැන ඇතිවෙච්ච දුක හින්දම, මම සීරියස් වෙන්න හැදුවා. ඒත් මොකද්දෝ වෙනසක්..  

92. ඔබ ඇවිත් යන්න එන්න... - 27

27
---------------------------------------


පි ෆ්ලැට් එකට එනකොට හවස පහට විතර ඇති. නිකිනිගේ වදෙන් බේරෙන්න බැරි හින්දා ආවා මිසක්, මට එන්න ඕනෙකමක් තිබ්බෙම නැහැ. ගමන් මහන්සිය යටකරගෙන හිතේ සතුට මතුවෙලා තිබ්බේ.

නිකිනියි මමයි දොරගාවට එනවත් එක්කම, අපි එනකල් බලාගෙනම ඉන්නවා වගේ දොර ඇරියේ කාන්ති. කාන්තිගේ ඇස්වල තිබ්බේ බයක්. එතකොට තමයි මම සාලේ වාඩිවෙලා ඉන්න චලන දැක්කේ. අපිව දැක්ක ගමන් චලන සෝෆාවෙන් නැගිටලා දොර පැත්තට අඩියක් තිබ්බ.

"චලන!"

"කලණ !"

මට එකපාරටම නිකිනිගේ මුහුණ බැලුනේ. ඉබේටම ඒ අතත් ඇල්ලුනත් නිකිණි බිම බලාගෙන එහාට උනේ වැරදිකාරියෙක් වගේ.

"උඹ කොයි වෙලේද ආවේ?"

"දැන් දෙවනි පාරටයි මහත්තයා ආවේ. දැන් ඇවිල්ලත් පැය දෙකක් විතර ඇති"

උත්තර ලැබුනේ කාන්තිගෙන්.

නිකිණි නෙලුම් කොලේ උඩ ඇවිදින කොකෙක් වගේ පරිස්සමෙන් අඩි තියමින් ගේ ඇතුලට ගියේ බිම බලාගෙන. එහෙම යන නිකිණි දිහා කන්න වගේ බලාගෙන හිටපු චලන මගේ දිහා බැලුවේ ගිනියම් වෙච්ච ඇස්වලින්.

"වාඩිවෙයන් චලන"

චලන නෙවෙයි හිනා උනේ.

"කලණ... බෑග් එක ගනිං ! යමන් ගෙදර!!!"

චලන එකපාරටම කිව්වේ හෙන ගහන්නා වගේ. මුගේ මූඩ් එක හොඳටම අවුල් ගිහිං.

"... වරෙන් යන්න"

"උඹ කොහොමද දන්නේ මම මෙහෙ කියල?"

"ඒකෙන් වැඩක් නැහැ.. ගනින් බෑග් එක.. යමන් ගෙදර!! ඔහොම්මම යමන්"

"චලන...!"

Thursday, March 30, 2017

91. ඔබ ඇවිත් යන්න එන්න... - 26

26
------------------
පාන්දර දෙකේ බට්ටා ඔරලෝසුව වදිනවා ඇහුනා. මම ඇඳෙන් බිමට කකුල තියෙනකොටත් පිටේ තුවාලවල ඇදුම්කන වේදනාවට කෙඳිරි ගෑවුනා.

ඒසී එකට තොලකට වේලිලා වගේ. මම කලිසම හදාගෙන, ඇදෙන් බිමට බැහැලා , සෙරෙප්පුත් නැතුව මම කාමරෙන් එළියට ආවේ එළියේ දාලා තිබ්බ ලයිට් එළියෙන් පාර හොයාගෙන. 
සාලෙට එබුනත් මට තාම ගේ හුරු නැති නිසා කුස්සිය හරි, වතුර හරි තියෙන තැනක් හොයා ගන්න බෑ.

මම යන්තම් බිත්තිය දිගේ අල්ලමින් සාලෙ පහුකරලා පැන්ට්‍රි එකට හැරුනා විතරයි....
කොටම කොට ගවුම් කොටයක් ඇදගෙන , ෆ්රිජ් එක අස්සට ඔලුව ඔබාගෙන නැමිලා සර බර ගගා මොනවදෝ අදිමින් හිටියේ නිකිනි. 




දැක්ක ගමන් මමත් කර වෙලා ගියා. මාව එතනම ගල් ගැහිලා. ෆ්රිජ් එකෙන් මොකක්දෝ හොයාගෙන ආපහු හැරුනු නිකිනි කලුවරේ හිටිය මාව දැක්කෙ නෑ. බිත්තියේ තිබ්බ අතට මට ස්විච් එකක් අහු උනා. මම මොකවත් හිතන්න කලිම්ම 'ක්ලික්' සද්දෙන් ලයිට් එක ඔන් කරලා ඒ ක්ෂනයෙන්ම ඕෆ් කලා.
ලයිට් එක වැටෙනකොටම ඒ එලියෙන් මම දැක්කා ඇස්දෙක නලලට ගියපු නිකිනි, ලයිට් එක ඕෆ් වෙච්ච ගමන් 'ඊ...' ගාගෙන පස්සට පැන්නා. 

මට හිනා. හරි අමාරුවෙන් කට තද කරගෙන මම ඒක නතර කරගත්තේ. ලයිට් එක දාපු වෙලේ දැක්කේ නිකිනිගේ කටේ තිබ්බේ සර බර ගගා හොයාගත්ත චොක්ලට් ගුලියක්!

කලුවරේම මම දැක්කා කොටම කොට ගවුම පහලට අදින ගමන් නිකිනි පස්සෙන් පස්සට ගිහින් බිත්තියට හේත්තු වෙනවා.

90. Abandon




සමහර වෙලාවට
උඹ ඉන්නවා මගේ දෙකොපුල
කඳුලක් වෙලා බිම බලාගෙන....
පිහදනකල්ම ඔරෝගෙන....

භවයක යම් මගහැරුණ
වරදක් වෙතොත් මටම අමතකවුන
සිහිගන්වන බැනුම මට උරුම උන
ඔය කටහඬට විතරක්ම හූල්ලන !

බිසවද සමඟ සතොසින
සිටියුතු කැදැල්ලට නිතරොම
මේ බක්මහ අකුණුවද පතිතවන
පමණක් කියා යනු මැන

Wednesday, March 29, 2017

89. ඔබ ඇවිත් යන්න එන්න... - 25

25
----------------------------------------------------------------

ගෙදර ගේට්ටුව ගාවට එනකොටම මට දැනුනේ අමුත්තක්.

ගෙදර වෙනදට නොවරදවාම පත්තුවෙන බුදුපහනේ එළිය පේන්න නැහැ. එළියේ කිසිම ලයිට් එකක් දාලත් නැහැ. සාලේ තිබ්බේ කණාමැදිරි එළියක්. පළාතම මට පෙනුනේ සුළිසුළඟක් මේ දැන් හමලා ඉවර වෙලා වගේ.

ගෙට ඇතුල්වෙනකොට මහා නිශ්ශබ්දතාවයක් දැනුනේ. තාත්තා ඉන්න කාමරේ මොකද්දෝ සද්දයක් ආව නිසා මම පරිස්සමෙන් අඩි තියලා ඒ පැත්තට ගියේ මුදානොගත්ත කලාපෙකට යනවා වගේ. ටිකක් ලංවෙනකොට මට පැහැදිලි උනා ඒක ඉකිබිඳිල්ලක් කියලා. ඇඟිලි තුඩු වලින් ගිහින් යන්තමට එබිලා බලනකොට ඇඳේ වාඩිවෙලා අම්මා අඬනවා දැක්කහම මාව පුදුමෙන් ගල් උනා.

අම්මා එහෙම අඬනවා මම දැකලම නැති තරම්.

"අම්මේ?"

මම හෙමින් ඇහුවා.

අම්මා මගේ සද්දේ ඇහිලා ගැස්සිලා වගේ මගේ දිහා බැලුවත්, ගස්සලා අහක බලාගත්තා. ඒ එක්කම ඇඩිල්ල තවත් වැඩි උනා.

"..අම්මේ... මොකද?"

මම කාමරේට අඩියක් තියන්න හදනකොටම වේගෙන් ආපු අම්මා මාව කාමරෙන් එලියට තල්ලු කරලා දොර 'දඩාස්' ගාල වැහුවා.
මාව ෆුල් හොල්මන්. ගෙදර වෙන කවුරුත් පේන්නත් නැහැ. ගෙදර ආපු සැහැල්ලුව ඔක්කොම දියවෙලා ගියා වගේ. මම සාලේ ලොකු බල්බ් එකක් ඔන් කළා. ගේ හරිම මූසල පෙනුමයි. මම එහෙම්මම එලියට බැස්සේ නිකිනිට කෝල් එකක් දෙන්න ඕනේ නිසා. ගෙදරින් ගන්න බැහැ ලෙඩේ.

මම ළඟ තිබ්බ කමියුනිකේෂන් එක ඇතුලට ගිහින් නිකිනිට කෝල් එකක් ගත්තා.

"කලණ.. බේබි මොකද උනේ ගියපු වැඩේ?"

"ඒක හරි ළමයෝ... මම කිව්වා මොනවහරි තියෙනවා නම් මට කතාකරන්න කියලා. එතන මැනේජර්ගේ කාඩ් එක මම ඉල්ලගෙන ආව. "

"කවුද විදුරගේ?"

"ඔව්... බලන්න ඕනේ නිකිණි මැඩම්ගේ මදර් කම්පනියෙන් කිව්වහම තිබ්බ සැලකිල්ල... කවුරුත් ඇවිත් නැහැලු මිට කලින් මේ වගේ උදව් වලට.."

"හි හි හි.. මේ සේරම ඔයා නිසයි කලණ. අපිට හරියට වැඩේ කරවගන්න තේරෙන කෙනෙක් හිටියේ නැහැනේ"

"ගෙවන්න වෙයි"

"ඔන්න පටන් ගත්ත.. ඔයා හෙට එනවනේ?"

"කෝ ඉතින් පටන් ගත්තේ නැහැනේ..."

"ඔය ඉතින්.... හෙට එනවා නේද කියල ඇහුවේ මම... ඇහුනේ නැද්ද මේ නෝටි ළමයට?"

"මම නයිස්... ස්වීට්.. දන්නවනේ..."

"හරි හරි.. දැන් මම තියනවා... හෙට එනවනේ හවස?"

"එපා.."

"මොනවද එපා"

"තියන්න එපා.."

"ළමයෝ ඔයා ගන්නේ කමියුනිකේෂන් එකකින් නේද? ඇති දැන්.. හෙට කතාකරමු.. බායි"

නිකිණි එහෙම කිව්වට කට් කලේ නැහැ. වදෙන් පොරෙන් වගේ කෝල් එක කට් කරනකොට ආයෙමත් තව විනාඩි ගානක් ගිහින්. මගේ හිත පිරිලා වගේ.

Tuesday, March 28, 2017

88. ඔබ ඇවිත් යන්න එන්න... - 24

24
----------------------------------------



නිකිනි මගේ අතටත් මල් දෝතක් දුන්නා. එන්න බෑ කියද්දි මම නිකිනිව ඇදගෙන ආවේ ගැටඹේ බෝධියට නිකිනි එක්ක එන්න මම ආසාවෙන් හිටපු නිසාමයි.

සමන් පිච්ච මල් වලින් එන සුවදත් එක්ක මට නිකිනි ගාවින් එන සුවදත් විටින් විට දැනෙනවා. සතියේ දවස්වල මේ වෙලාවට පන්සල නිස්කලංකයි. රැට එන හම්බාවො බෝ ගහට ඇවිත් වහන්නෙ පිටසක්වල ජීවින් වගේ.

"ඔයාගෙ නංගි සැරද?"

"අපොයි නෑ. බොරුවට මිරිස් කරල වගේ හිටියට උදානි හොදයි. හරි ජොලි"

"එයා කියන්න මම විෂ් කලා කියලා. නංගිට කෙලින්ම මෙඩිසින් යන්න පුලුවන් නේද?"

"ඔව්. රෑන්ක් එක තිස් ගානක්. අද උදෙත් බර බරේ ම⁣ට ඔයා ගැන කියලා. මම යංතං ශේප් වෙලා ආවා. "

"ඔයා මොනවද මම ගැන කිව්වෙ?"

"ඔයා මගෙත් එක්ක වැඩකරනවා කිව්වා. "

"ඉතිං. නංගි වෙන මොනවද ඇහුවෙ?"
"මම වැඩි විස්තර කියන්න ගියෙ නෑ. "

"එහෙම උනොත් නංගි අකමැති වෙයි නේද?"

නිකිනි මගෙත් එක්ක බිම වාඩි වෙන ගමන් ඇහුවා. 

"නංගි එහෙම කෙනෙක් නෙවෙයි. මට පොල්ල දාන එකක් නෑ. "

එහෙම කිව්වට මගේ හිතෙත් තිබ්බේ දෙගිඩියාව.
නිකිණි මගේ අතට ගාථා පොතක් පෙරලලා දුන්නම, මමත් දන්නා තරමින් ඔය මොන මොනවා හරි කියන්න ගත්තා. කිසි ගාථාවක තේරුමක් දන්නේ නැහැනේ. මල් පුජා කරලා අපි දෙන්නම සෙරෙප්පු ටිකත් අරගෙන පන්සල් දොරකඩට ආවා.

"කලණ..!"

නිකිණි මගේ අත තද කරලා අල්ලපු නිසා මම ඔලුව උස්සලා බැලුවා.

"... ම... ම... මාධවී අක්කා"

අපි දෙන්නම ගල් ගැහුනා.

"කලණ මල්ලි? නිකිණි?!!"

මාධවී අක්කා බයවෙලා උනත් දුන් දාන ඇස්වලින් අපි දෙන්නා දිහා තත්පර කීපයක් බලාගෙන හිටියා. ඊට පස්සේ විදුලි වේගෙන් පන්සල ඇතුලට ගියාම, මටයි නිකිනිටයි  සිහි එලවාගෙන මූණෙන් මූන බලාගැනුනේ ඉබේටමයි. නිකිනිගේ මුණ බෙරී වෙලා.

"මාධි!"

නිකිණි ආපහු හැරිලා කතා කරලත් මාධවී අක්කා නෙවෙයි නතර උනේ තියා හැරිලාවත් බැලුවේ.

"අපි යමු නිකිණි"

මම නිකිනිගේ අතින් අල්ලාගෙන එළියට එනකොට නිකිණි ගොඩ පාරක් හැරි හැරී බැලුවා.

"..අනේ කලණ... මට බයයි..."

Monday, March 27, 2017

87. ඔබ ඇවිත් යන්න එන්න... - 23

23
---------------------------------------------------------------------

ගේ කරුමෙකටද මන්දා අල්විස් කාරයා ඔෆිස් එකේ නැහැ. දැන් මේ අස්වීම දෙන්නෙ කාටද?

"කරැණාරත්න. කෝ මිස්ටර් අල්විස්?"
කරුණාරත්න මාව දැකලා හිනාවේගන ආවා. ඒ කියන්නෙ චලන ඒ තරං කරූ ෂේප් කරගෙන. 

"සර් හොස්පිට්ල් එකේ"

"මොකක්?"

මම වටපිට බැලුවා

"....මෝචරියෙද?"

කරුණාරත්නත් වටපිට බලන ගමන් හොදටම හිනා උනා. 

"...මොකක්ද අමාරැව?"

"ලිවර් එකේ මොකක්ද අමාරුවක් තියෙනවනේ. බීලම හදාගන්න කරැමක්කාර ලෙඩනෙ සර්"

මගෙ බඩ දාලා ගියා. යකෝ මමත් බිව්වා. මටත් හැදෙයිද?

මම ආපහු ඔෆිස් එකට ගියා. ප්ලෑන් එකේ හැටියට මම අස්වෙන්න ඕන. දැං කොහොමද ඒක කරන්නෙ?

මම තවත් හිතන්නෙ නැතුව දෙවෙනි තට්ටුවට යන්න ලිෆ්ට් එකට නැග්ගා.  කෙලින්ම නතර උනේ නිකිනිගෙ ඔෆිස් එකේ දොර ගාව. නිකිනිව බලන්න පුදුම ආසාවකින් හිටියේ. බය නැතුව මම දොරට තට්ටු කරලා තත්පර තිහකින් විතර ' කම් ඉන්' කියලා ඇහුනා. 

මම දොර ඇරගෙන ඇතුලට යනකොට මොකක්දෝ කල්පනාවකින් වගේ හිටපු නිකිනි හොදටම බය වෙලා වගේ බලාගෙන ඉන්නවා.  මම දොර වහලා කෙලින්ම එයා දිහා බැලුවට නිකිනි මගේ මූණ බලන්න බැරුව එහෙ මෙහෙ බලනවා. 

"මට මේක සයින් කරලා දෙන්න. "
මම ලියුම නිකිනිගේ මේසෙ උඩින් තිබ්බේ එයා දිහා බලාගෙනමයි. නිකිනිගේ ඇස්දෙක මගේ ඇස් එක්ක පැටලුනා. ම⁣ට මේ කෙල්ලව මේ දැන් අරගෙන යන්න හිතයි. 

මට දැනුනේ මහා දුකක්. මම කොච්චර ගින්දර දුන්නද මේ අහිංසක කෙල්ලට? මම ඈ දිහා බලාගෙන ඉන්නකොට කෙල්ල හොඳටම බයෙන් ගැහෙන්න ගත්තා. වෙව්ලන බව පෙනුනේ නිකිණි අතට ගත්ත ලියුමත් වෙව්ලනවා පෙනුන නිසා. අපි දෙන්නට දෙන්නා කතාකරගන්න බැරුව. මම කරපු තකතීරු වැඩේ ගැන මටම හරි අප්සට්. නිකිණි දැන් හිතන්නේ මම ඉන්නේ තරහින් කියලා වෙන්න ඇති.

නිකිණි අහක බලාගෙන ගොලුවෙක් වගේ මට පුටුව පෙන්නුවේ මහා දුකකින් වගේ. මම වාඩි උනේ ඇස්දෙක අයින් කරන්නෙම නැතුව. අපි දෙන්නගේ පපුව ගැහෙන සද්දේ එකිනෙකාට ඇහෙන තරම් ලොකු නිහඬ බවක් තමයි මට දැනුනේ.

'මේ ඉන්නේ මගේ මුළු ජිවිතේ නේද? පිස්සුවෙන් වගේ මම ආදරේ කරන නිකිණි නේද?'

Sunday, March 26, 2017

86. ඔබ ඇවිත් යන්න එන්න... - 22

22
------------------------------------------------------------------------

මුළු ගෙදරම අමු සොහොන් පිටියක් වගෙයි. මම වැඩ ඇරලා එන ගමන් වෙන ගමනක් යන්න පුරුදු උනේ ඒ නිසා. බස් එකෙන් බැහැපු ගමන්, පොඩ්ඩක් එහාට වෙන්න තිබ්බේ බාර් එකක් ඇතුලේ තිබ්බ රෙස්ටෝරන්ට් එකක්.

මම කෙලින්ම කොහෙවත් බලන්නේ නැතුවට ඇතුලටම ගිහින් එතන තියෙන අඳුරු මුල්ලක වාඩිවෙනවා. මුල දවස් දෙක තුනේ පොඩි චකිතයක් තිබ්බත්, මට දැන් මොකක් උනත් එකයි, ගෙදර ගියාම කබරයා දැම්මට චලන ඒ දවස් දෙක තුනේ නැන්දලාගේ ගෙදර ගිහින් හින්දා අවුලක් උනේ නැහැ.

සැනසීමක් නැති උනත් මට නිදහසේ බොන්න පුළුවනි. අරක්කු බොන්න බැරි මම ඔහේ උඩ බලාගෙන කොහොමහරි බියර් පොඩි බෝතලයක් බොන්න පුරුදු උනා. අරමුණක් ඇතුව නෙවෙයි, ඔහේ පාවෙන්න, ඔක්කොම අමතක වෙන්න මට තිබ්බ එකම විකල්පේ එච්චරයි. වෙරි වෙනකල් බිගන්න බැරි උනත් අමතක වෙන්න , මලා වගේ නින්ද යන්න ගානට බිගන්න පුළුවන් උනා.

චලන නැන්දලාගේ ගෙදර ගියපු නිසා මට කියාගන්න කෙනෙක් හිටියෙත් නැහැ. නිකිණි ගැන මෙහෙම දෙයක් මට කියාගන්න බැරි උනත්... ඌ විතරයි මට කියන්න ඉන්නෙත්. ඌ හිටිය නැති එකත් හොඳයි. නැත්තම් උගෙන් මට බේරෙන්න බැහැ , ඔක්කොම කියන්න වෙනවා. මේ විදිය හොඳයි.

මම හිටියේ ඇවිදින මළමිනියක් වගේ. අරෙහෙන් අල්විස් කාරයා මාව නොමරා මරනවා. ඌ මගෙන් ආතල් ගන්නවද කොහෙද. තුවාලේ පාර පාර ආයෙමත් කියෝනවා. අස්වෙනවද කියලත් මට තීරණේකට එන්න විදියක් තිබ්බේ නැහැ.

Thursday, March 23, 2017

85. ඔබ ඇවිත් යන්න එන්න... - 21

21
------------------------------

"ලන.. වැඩට නෑවිත් ඉන්න එහෙම එපා. මට හදිස්සි වැඩ වගයක් තියෙනවා තමුසෙට කියලා කරවගන්න"

මාව ගේ ගාවින් බස්සනකොට අල්විස් කාරයා එහෙම කිව්වා.

"හ්ම්ම්"

මම කිව්වේ කිසිම උවමනාවකින් නෙවෙයි. රස්සාව විතරක් නෙවෙයි, මට ජීවිතෙත් එපා වෙලා තිබ්බේ. ලාදුරු රෝගියෙක් වගෙයි මම ගේ ඇතුලට ඇවිදගෙන ආවේ. ඇතුලට යනකොට අම්මයි නංගියි රෑට උයනවා. චලනයා නිදි.

"හානේ.. පුතානේ... මම මේ බය වෙලා උන්නේ. හදිස්සියේම නුවරඑළියේ යනවා කිව්වා මිසක් කිසි තොරතුරක් නැතුවනේ හිටියේ. ඇයි කෝල් එකක්වත් දුන්නේ නැත්තේ?"

මට එතකොටයි එහෙම එකක් මතක් උනෙත්. මම ඒ ප්‍රශ්න පත්තරෙන් බේරෙන්න කාමරේට රින්ගගත්තේ මහන්සියි කියලා.

"අඩෝ.. උඹ නුවර එළියේ ගියාලු නේද?"

"........."

චලනයා නිදිමතේ ඇඳ උඩ වාඩිවෙලා ඇහුවා. මම සද්ද නැතුව ෂෝටක් දාගෙන ඇඳේ පෙරලුනා.

"ඈ.. බන්.. තෝ කොටුවක් වත් පනින්න ගියාද නිකිණි එක්ක?.. හික් හික්"

හිතට දැනෙන දුක කියාගන්න බැහැ මට.

"... කලන... අඩෝ.. මොකද උඹට වෙලා තියෙන්නේ?"

මම නින්ද ගියා වගේ ඇස්දෙක පියාගෙන හිටියා. චලන දොරත් වහගෙන කාමරෙන් යනවා මට ඇහුනා. මගේ පපුව පැලෙන්න වගේ.. නිකිණි... දෙය්යනේ මොකද මේ උනේ?

මම ඇඳේ උඩු අතට පෙරලිලා සිවිලිම දිහා බලාගෙන හිටියා. මගේ ඇස්වලින් ආපු කඳුළු ඇස්දෙක දෙපැත්තෙන් උතුරලා කම්මුල දිගේ පහලට යනවා මට දැනෙනවා. මට කෑගහලා අඬන්න ඕනේ.

මම කවදාවත් හිතුවේ නැහැ නිකිණි මට මෙහෙම කරයි කියලා. නිකිනිව දැක්ක දවසේ ඉඳලා වෙච්ච දේවල් චිත්‍රපටියක් වගේ මතක් වෙන්න ගත්තා.

Wednesday, March 22, 2017

84. ඔබ ඇවිත් යන්න එන්න... - 20

20
----------------------------------
නිකිනි වැඩකරන තැන බලන්න මට තිබ්බෙ පුලුම ආසාවක්. ඒත් ඉතිං කොහොම යන්නද ඔක්කොම චක බ්ලාස් වෙලා යයි. මට නැත්තෙම ඔය මල ඉලව් ඉවසීමමයි. ඒ හින්දා අපි දෙන්නා හොරෙන් හොරෙන් කෝල් කරගන්නවා. මට එන්න එන්නම වැඩ වැඩි උනේ දෙන දෙන හැම වැඩේම මම ඉක්මනින් කරලා ඉවර කරන නිසා.

එදා ⁣රස්සාවට ආවට පස්සේ තිලකරත්නව වැඩිය මුණගැහුනෙම නෑ. කිසි ප්‍රශ්නයක් ආවෙ නැති නිසාත්  ,අපි දෙන්නම නිහඩව එකග වෙලා වගේ ඔෆිස් ඒවා කතා කලේ නැහැ. මට ඉවසගන්න බැරි ඒ අතරේ අර චානකයා ගැන කියවෙයි කියලා.
වැඩි දවසක් ගියේ නෑ මම කම්පියුටර් නෙට්වර්ක් එකක් කරපු නිසා ප්‍රමෝෂන් එකක් ලැබුනා. ඒ එක්කම ලක්ෂ තුනක බෝනස් එකක් කෙලිම්ම අතට ලැබුනා. චෙක් එක එදාම කෑෂ් කරගත්ත මම ඒකෙන් තිස්දාහක් තියාගෙන ඉතිරිටික ඔක්කොම අම්මා අතේ තිබ්බෙ ආඩම්බරෙන්. අම්මා අඩන්න ගත්තා. පව්.

මට එකපාරටම දැනුනේ මාව මහා ලොකු මනුස්සයෙක් උනා වගේ. ඒලෙවල් ෆේල් උනාට මටත් පුළුවන් දේවල් තිබ්බා.

ප්‍රමෝෂන් එකත් එක්කම මම ⁣හිටපු ඔෆිස් එක මාරු උනේ මැහුම් කරන බිල්ඩින් එකේ උඩට. එතනට යායක් වගේ තියෙන ලොකුම හෝල් එක පේනවා. හතර වටේටම වීදුරු. 

නිකිනි⁣ගේ ඇස් වලට කදුළු පිරුනා ප්‍රමෝෂන් එක ගැන අහලා. 

"කවුද පමෝෂන් එක දුන්නෙ? මම දන්නෙත් නැහැනෙ. ඔව් ඉතිං මම රෙක්රෑට්මන්ට් වලින් අයින්වෙලා ගොඩක් කල්. චා-න-ක තමයි..."

Tuesday, March 21, 2017

83. ඔබ ඇවිත් යන්න එන්න... - 19

19
--------------------------------------------------

ගේ හිත හදාගන්න ගෙදර හැමෝම ලොකු ශක්තියක් උනා. නමුත් නිකිණි දකින්නේ නැතුව මගේ හිත ලෙඩ වෙලා වගේ. මම පන බයේ හිටියේ මේ අව් අස්සේ නිකිණි ගැනත් ගෙදරට ලීක් වෙලා ඇති කියලා. මගේ අවාසනාව එතරම්ම තිබ්බේ නැහැ. ගෙදර කවුරුත් ඒ ගැන දන්නේ නැති බව චලන ස්ථිර කලාම තමයි මගේ ඇඟට ලේ ටිකක් ඉනුවේ.

සති දෙකක්ම ගෙවිලා ආපු සඳුදා දවසේ ටෙක්ස්ටයිල් කෝස් එකට චලනයි මමයි ගියේ අලුත් බලාපොරොත්තු එක්ක. නිකිනිගේ ගාමන්ට් එක හින්දා මම හිටියේ බොහොම නොඉවසිල්ලෙන්.

අපිට උගන්නන්න හිටියේ සුපර්වයිසර්වරු. ගාමන්ට් එක හරියට මහා විසාල එළවලු තවානක් වගේ. නිකිණි සෑහෙන සල්ලිකාරියක් කියන්නේ ඇත්ත.  ඒ උනාට මට එහෙම කියලා එයාගේ ආඩම්බරකමක්  දැනෙන්නේවත් නැහැ. කවදාවත් තමන්ගේ සල්ලි ගැන ලොකු කතාවක් මගෙත් එක්ක කියලත් නැහැ.

මම හිටියේ කොයි මොහොතේ හරි, කොහෙන් හරි නිකිණි දකියි  බලාපොරොත්තුවෙන්. ඒත් පස්සේ තමයි දැනගත්තේ ඔෆිස් බිල්ඩින් තියෙන්නේ ගොඩක් එහායින් කියලා. හැමදේම හරිම පිළිවෙලයි. එතන දාහක් විතර වැඩ.

අපිව කණ්ඩායම් දෙකකට බෙදුවාම චලනයි මමයි වෙනම දැම්මේ අඳුරගන්න බැරි වෙයි කියලා හිනා වේවි. මම මේ කෝස් එක හොඳට කරන්න හිතාගත්තා. ඒ නිසා මට ඒ කියන දේවල් පට පට ගාල මීටරේට වැටෙන්න ගත්තේ.

ක්ලාස් එක ඇරිලා මම සුපුරුදු විදියට නිකිනිව බලන්න බෝගම්බර ග්‍රවුඩ් එක පිටිපස්සේ අපේ සුපුරුදු තැනට එනවා. සුපුරුදු අපේ ලෝකය තිබ්බේ කාර් එක ඇතුලේ.

මේ අලකලන්චියෙන් පස්සේ නිකිණි මාව දැකපු පලවෙනි දවසේ ඉවරයක් නැතුව මගේ තුවාල කැළැල් බල බලා අඬන්න ගත්ත නිසා මම එදාම එයාව පොරොන්දු කරගත්තා ඒ ගැන ආයෙමත් කතා කරන්න බැහැ කියලා.

"කොහොමද කෝස් එක?"

"නියමයි"

නිකිණි ආදරෙන් මගේ දිහා බලාගෙන. ආයෙත් අර ඇස් සෙල්ලම. නිකිණිගේ කන්දෙකයි, මුණයි රතු වෙලා. මම හෙමීට ඒ අත ඇල්ලුවා.

"නෝටි වෙන්න බෑ.. "

නිකිනිගේ නෝක්කාඩු මුණ නම් ඇත්තටම මාව පොළඹවනවා. මම අසරණ මුණක් දාන්න ඇති. ඇත්තටම නිකිණි මාව පිස්සු වට්ටලා.

Monday, March 20, 2017

82. ඔබ ඇවිත් යන්න එන්න... - 18

18
--------------------------------------------------------------
හා මහා සීතලක් දැනුනේ. ඇස්දෙක බොහොම අමාරුවෙන් ඇරලා බලනකොට තමයි මට තේරුනේ ඒ බිම සිමෙන්තියේ සීතල කියලා. මුළු ඇඟේම රෝමකුපයක් ගානේ ඇදුම් කනවා. මම අමාරුවෙන් වාඩි උනා. දෙය්යනේ මේ කොහෙද? මට ඉස්සරහින් තිබ්බේ සිරස් පොලු තොගයක්. වටේම කට්ට කළුවරයි. පොලු වලින් එපිට කාකිපාට ඇඳගත්ත මිනිස්සු... දෙය්යනේ මම මේ ඉන්නේ පොලිස් කුඩුවේ?? මට මොකද උනේ?



යන්තම බඩගාගෙන වගේ ඇවිත් පොලු අල්ලාගෙන නැගිටින්න හදනකොට මට කෙඳිරි ගෑවුනා. එතකොටම එතන බංකුවේ වාඩිවෙලා හිටපු කෙනෙක් නැගිට්ටා.

"කලන!"

චලනයා..! මට බුදුන් දැක්කා වගේ..

"මොකද බන් උනේ?"

"මට.. ව-තු-ර ටික-ක් දීපන්!"

"ඉන්න ඉන්න"

චලනයා දිව්වා.

"නෑ නෑ ... වතුර? දෙන්නේ නැහැ වතුර!! තියෙන ^^$^$&&^%$^% විසේ මදිවට තව වතුරත් දෙන්න?? තොපිට කාලා තෙල! හිටපන් මම උඹට හොඳ වතුරක් දෙන්න! &&^%^"

Sunday, March 19, 2017

81. ඔබ ඇවිත් යන්න එන්න... - 17


17
----------------------------------------
දෙය්යෝ දෙනකොට ටොකු ඇන ඇන දෙනවලු. කිව්වත් වගේ ටෙක්ස්ටයිල් කෝස් එක තියෙන්නේ නිකිනිගේ ගාමන්ට් එකේ. මගේ ඉහේ තරු මල් පිපුනා වගේ.

"බලාගෙන පුතෝ... බල්ලා සැරයි "

චලනයා කිව්වේ එහෙමයි.

මම මේ ගැන නිකිනිට කිව්වහම එයා මුකුත් කිව්වේ නැහැ. බයක් වගේ දේකුත් තිබ්බා වගෙයි පෙනුනේ. නිකිණි මට බලපෑම් කරන්නේ නැතිබව මම දන්නවා. නිකිනිගේ හිත හය්යයි , මටත් වඩා කියලත් හිතෙනවා. ඒ උනාට මට වඩා දහස්  ගුණයක් හරි අහිංසකයි.

එග්සෑම් රිසල්ට්ස් අවුට් වෙලා.

මගේ කකුල් මෙඩ්ලින් ගහනවා. තාත්තා ඔෆිස් යන ගමන් මරන්න නියමවෙච්ච හරක් දෙන්නව වගේ අපි දෙන්නව ඉස්කෝලේ ගාවින් දාගෙන ගියේ, සමහර වෙලාවට අපි නොයා ඉඳී කියලවත් හිතුවද දන්නේ නැහැ.
ටෙරන්ස් ඇවිත් හිටියා, ඌත් අපි වගේම හොල්මන් වෙලා වගේ හිටියේ. ප්‍රතිපල බලන්න කට්ටිය නෝටිස් බෝඩ් එක ගාව පොරකනවා. පොරකකා බලන්න අහවල් දෙයක් තියෙනවාය ? අපි දෙන්නා හිටියා පැත්තක වෙලා.



"යමං , උඹ බලපන්"

"උඹ බලපන්... මේ ජල්බරි අස්සේ මම කාගේ මොනවා බලලා එයිද දන්නේ නැහැ"

"උඹ බලපන් යකෝ"

"මොකද.. උඹ බයද?"

"ඇයි ? උඹ බයද?"

බයද කියලා අහනවා. බයට මුත්‍රාශයත් හිරවෙලා වගේ. මම අමාරුවෙන් චලනයාව පිටත්කරලා ඇරියා.
දෙය්යනේ... ලයිට් කණුවක් තිබුනොත් පුතේ..උඹේ අවසානේ. මට තාත්තගේ හම්පටි බෙල්ට් එක මතක් උනා. ඒකෙන් පස්සට නෙලනකොට තමයි සුර සැප! මට නිකන් වදිනවා දැනෙනවා දැනෙනවා වගේ.
යකෝ... මේකා ප්‍රථිපල අච්චු ගහනවද? මගේ බඩත් දනවා. ටෙරන්ස් එනවා! මුගේ මූන... හැප්පිච්ච ලොරි බාගයක් වගේ.

Thursday, March 16, 2017

80. ඔබ ඇවිත් යන්න එන්න... - 16

16.
-----------------------------------------------------

ම්මගේ අඩෝවැඩියාව උදේ ඉඳලා. දීලා ගියපු එක වැඩක්වත් කරලා නැතුව රස්තියාදුවේ ගියා කියලා. දැන් ඉතින් ඉන්න වෙන්නේ කන්දෙකේ ඇඟිලි ගහගෙන තමයි. ඉස්කෝලේ නිවාඩුකාලේ හින්දා අම්මත් ගෙදර.

"මේං ලියුමක් ඇවිත්!"

අම්මගේ කතාවට මම දෙපාරක්ම පුදුම උනා. පලවෙනි එක මට ලියුමක් ඇවිත් කියන එක. අනිත් එක ඒක කඩන්නේ නැතුව මගේ අතටම ලැබෙන එක. මේ අපේ ගෙදරද??? බාත්රූම් එකෙන් එලියට පැනලා මම දුවගෙන ආව.

"කාගෙන්ද?"

නංගිගේ ඇන්ටනාව කොයි වෙලත් ඒ අතට මේ අතට කැරකෙනවා. සාලේ මේසෙ උඩ තිබ්බ ලියුම මම අතට ගත්තේ පුදුමෙන්. මේ කොහෙන්ද? අපොයි.. මේ අර මම විභාගේ ලියපු ටෙක්ස්ටයිල් කෝස් එකෙන් එවල තියෙන්නේ. ලියුම බැලුවම තවත් පුදුමයක්. ඒ විභාගෙන් මම පාස් වෙලා. චලනයාටත් ලියුමක් තිබ්බා. ඌත් පාස් වෙලා! මට ලකුණු වැඩියි. මේ විභාගයක් පාස් උනාමද කොහෙද..

මම නිකමට ගාමන්ට් එකේ නම බැලුවා. හ්ම්ම්.... ***** - මහාය්යාව. මේක නිකිනිගේ ගාමන්ට් එකවත්ද? මගේ පරණ පිනක් වැඩකරනවද කොහෙද..

මම නැටුමක් නටාගෙන කුස්සියට ගියා. අම්මා වටේ නැටුමක් නටලා තව ඩින්ගෙන් පිඟානකුත් බිඳෙනවා. අම්මා දුන්නා පස්සපැත්තට ගුටියක්.

"තාත්තා ආවම කියනවා. මට වද දෙන්නේ නැතුව. යකෝ.. පොඩි උන ආන්-බාන් කරනවා ලේසියිනෙ මේ කොල්ලෝ දෙන්නට වඩා. දුවනවා කුස්සියෙන්"

අම්මා මාව එලොගත්තට හිනාවක් මුණේ. දැක්කද සමකිරිල්ල? අර නැහැදිච්ච දෙකේ පන්තියේ චූ කොල්ලෝ ගානට මාවත් දාල. අම්ම දෙක වසරට කොහොම උගන්නනවද මන්ද.

Wednesday, March 15, 2017

79. කුඩුකේඩු






අතිශය
  බි
           ඳෙ
   න
       සු
ළු

ප්‍රේමය
රැකගනිමි ඔබ දකිනතුරු,
මා දමා උන්
මිරිවැඩි සඟල

විසකටු ඇනී
 ආ
    තු
       ර
         ව
සිටී නම් - දුරබනුව ,
නැතිය තහනම නුඹට
අදින්නට ඔය දුණුදිය  !
















70. ඔබ ඇවිත් යන්න එන්න... - 07

07
--------------------------------------------------------------------
නිකිනිගේ ෆ්ලැට් එකට ගිහින් මම කරගත්තේ මොන අමන;ගොන් වැඩක්ද කියලා මට පස්සේ හිතුනා. මම යන්න ඕනේ නැති ගමනක් මම ගියේ. හිත හදාගන්න බැරුව මම ක්ලාස් දෙකක්ම කට්  කරගෙන ගෙදරට වෙලා ගුලිවෙලා හිටියා.

ක්ලාස් යන්න චලන එක පාරක් කතාකලා. එච්චරයි. මට මගේ පාඩුවේ ඉන්න දුන්නා. වෙලාවකට මට හිතුනා චලනට මගේ ගමනත්; සිද්ද වෙච්ච දේවලුත් ඔක්කොම කියල හිත නිදහස් කරගන්න. ඌ මට අනිවාර්යයෙන් අම්මමෝ නැතුව බනීවි.

ඒත් කමක් නැහැ කියලා මම ඌට ඔක්කොම කතාව පුළුවන් විදියට ; නිදාගන්න ගිහින්;  ඇඳේදී කියලා දැම්මා. ලයිට් ඔෆ් කරලා; කළුවරේ නිසා පහසුවක් තිබ්බ ඔක්කොම කියාගන්න. මම කන හදාගෙන හිටියේ හොඳවයින් කුණුහරප දෙකතුනක් එක්ක බැනුමක් අහන්න.
ඒත් චලනයා 'හ්ම්ම්' කියලා වචනයක් කිව්වේ නැහැ.
මට හෙන පුදුමයි. ඉවසගෙන ඉන්න බැරුව මම ඇඹරෙන්න ගත්ත. ඇයි මූ මට බනින්නේ නැත්තේ?

"චලන. ම.. මම හිතුවේ උඹ මට බනියි කියල"

"..................."

"චලන ... ! කතා කරපංකෝ බං !!!"
කරුවලේ මට ඌගේ මුණ පෙනෙන්නෙත් නැති නිසා මම බෙරිහන් දුන්නා.

"................."

".. චලන...! මොනවහරි කියපන් බං.. උඹට තේරෙන්නේ නැහැ.... මම ඉන්නේ මොන තත්වෙකද කියලා. මම දන්නවා මම ගියේ වැරදි ගමනක් කියලා. ඒත්... මට ඒක නොකර බැරි උනා. මම පිලිගන්නවා මගේ වැරද්...ද"

"............"

"චලන!!!"

78. ඔබ ඇවිත් යන්න එන්න... - 15

15.
----------------------------------------------------------------
නිකිනි කියපු දේවල් මගේ හිතේ හොල්මන් කරනවා.

නිකිනි ගැන මම මෙච්චර දවසක් හිතාගෙන හිටියේ කොහොමද කියලා මම ඒතරම් දුරට එදා වෙනකල් හිතුවේ නැහැ.
ඇත්තටම මම හිතුවේ කොහොමද?

මට ඒක හරියටම හිතාගන්න බෑ. ආදරේ කියලා හිතුනා මිසක් ඇත්තටම මම නිකිනි ගැන හිතලම නැතිවා වගෙයි.

නිකිනි අර කියපු චානකයාට ආදරේ කරන්න ඇති.  මට මාර ඉරිසියාවක් දැනුනේ.  නිකිනිගේ ආදරේ ලැබුනා කියන්නේ මොනතරම් සතුටක්ද මට. එක එක බහුබූත කල්පනා වෙන්න ගත්තා, ඉරිසියාව මගේ රතු කට්ට පනින තරම්.  ඒත් එක්කම තරහක් වගේ දෙයක්. 

නිකිනි බැදපු කෙනෙක් බව ඇත්තටම මම චලනයාට කියලා නෑ. උගේ හැටියට, මම දන්නවා එහෙම දැනගත්තොත් , උදව් කිරිල්ල කෙසේ වෙතත් මාව ඉහේ ඉදන් පට්ට ගහයි. නිකිනිටත් මම කිව්වා මාධවී අක්කට විස්තර කියන්න එපා කියල. මාධවී අක්කාගෙන් ලීක් වෙයි කියලා මට මාර බයයි.
අම්මා ටවුමට ගියේ කෝටියක් වැඩ පවරලා. දවල් වරුවේ නිකිනිත් නෑ. ඒ මදිවට පන බයයි චානකයාට අහුවෙයි නියලා. ඌ කොයි වගේ පෙනුමක්ද තියෙන්නෙ කියලා මට හරි කුතුහලේ. කාන්ති ගෙන් අහන්නත් මොකද්ද වගේ. 

චලනයාවත් අරගෙන මම කලිසමට බැහැලා ගෙදරින් පැනගත්තා. 

"උඹේ කෑල්ල ⁣බලන්නද"

"නෑ බං.  එයාව මුණගැහෙන්නෙ හවසට. දැං යමං ටිකක් ටවුමට"

"මලා. අද දහ වෙනිදා නේද"

"ඔව් ඇයි"

"මෙතුකයාගෙ ගෙදර එනවා කියලා මම promise උනා. එහෙ පාටියක්. යමං එහෙ"
මට උඩින්ම සන්තෝසයි.
මෙතුකගේ ගෙවල් වලට යන්නේ නිකිනිගේ ගෙවල් පහුකරගෙන. දවල්ට නිකිනි නෑ. ඒත් දකින්නත් ආසයි. මගේ ත්‍රාස ජනක ගමන මතක් වෙලා මට තනියෙම හිනා. 

මමයි  චලනයි බස් එකට නැගලා 'ලව් පොට්' එකේ වාඩි උනා. 

"මොකටද බං එහෙ යන්නෙ? "

"ඉදහංකො "

මමත් ආයෙ අහන්න ගියේ නෑ. බස්එක අද්දනකොටම කීප දෙනෙක් දුවගෙන ඇවිත් නැග්ගා. එකපාරටම මාව කොර වෙලා ගියා. චිරනි! චලනත් කට ඇරගෙන ඉන්නවා. 

Tuesday, March 14, 2017

77. ඔබ ඇවිත් යන්න එන්න... - 14

14
--------------------------------------------------

ම හිටියේ මේ ලෝකේ නෙවෙයි. කෑම - බීම ගැනවත් මට මෙලෝ කල්පනාවක්, උනන්දුවක් තිබ්බේ නැහැ. ඒ මොකක් උනත් අම්මගේ උකුසු ඇස්වලට අහු නොවෙන්න මම සැලකිලිමත් උනා.. අපෝ අම්මට පුදුම ඉවක් තියෙන්නේ.

"අපිටත් මොනවහරි දීපන්.. ජිවිතේ පරදුවට තියලා සපෝට් කරනවට........"

චලනයා බර බරේ දානවා. මට තිබ්බේ කන්දෙකෙන් බේරෙන තරම් සතුටක්.

".......අඩ් ඩ ඩා.. මුගේ තියෙන පෙම්පාට... වැ-ක්-කෙ-රෙ-න-වා"

චලනයා මාව එකසිය ගානට බයිට් කලත් මම ගණන් ගත්තේ නැහැ.

"අනේ මෙහ් ! ඇත්තම කියහන්.. නිකිණි හොඳයි නේද?"

" උඹ වගේ  ඇමරිකන් රිලවෙක්ට කොහොමත් ගැලපෙන්නේ නැහැ"

"අනේ මේ! මගෙන් අහගන්න එපා... මම ඇමරිකන් රිලවා නම් උඹත් ඒකම තමයි.... ඇත්තම කියපන්, නිකිණි හොඳයි නේද?"

"හ්ම්ම්... හැබැයි අක්කා කෙනෙක් කියල හිතන්නවත් බැහැ බන්.... සිරාවට... ඉස්කෝලේ යන කෙල්ලෙක් වගේ"

"ඔව් බන්... මමත් හිතුවේ ක්ලාස් යන කෙල්ලෙක් කියල. අනේ මන්ද බන්... මට අහන්න නම් දේවල් ගොඩක් තියෙනවා"

"ඔව්  ඉතින් උඹට අහගන්න කොයින්ද වෙලාවක්"

"අනේ මේ.... කට වහපන්.........."

මම ඇඳ උඩ තිබ්බ කොට්ටයකින් චලනට ගැහුවා. චලනයා බක බක ගගා හිනාවෙනවා.

"...... ඌරා! යකෝ අපේ තියෙන්නේ පරම පිවිතුරු ප්‍රේමයක් හරිද... තෝ වගේ කුපාඩියෙක් නෙවෙයි මම "

Monday, March 13, 2017

76. ඔබ ඇවිත් යන්න එන්න... - 13

13
--------------------------------------------------
'මොකද බාන්..... උඹගේ නරක තැනක්වත් කොහේ හරි වැදුනද.. හදිස්සියේම මාළිගාවේ දුවන්නේ?"

චලනයා මට පල් එක දානවා. අනේ අපොයි.. මගේ හිත 'ගිඩි-ගිඩි' ගානවා.

මම හිටියේ කලබලෙන්, ඒ වගේම සතුටෙන්. මට මේක චලනට කියන්න ඕනේ. කොහොමද කියන්නේ? ඌ මගේ ඔලුව කයි! ඌමනේ දවසක් හොඳවයින් මට කිව්වේ ආයෙමත් නිකිණි ගැන කතාකරන්නවත් එපා කියලා. ඉතින් මම මොන හිතකින් මූට කියන්නද? ටෙරන්ස්ව වත් සෙට් කරගන්න ඕනේ? එක්කෝ තනියෙමම යනවද?

"අප්පේ.... මොකද මේ වවුලා වගේ රෑට යන්න ලෑස්ති ගමන? ආදෙන්කෝ තාත්තා.. මම කියන්ඩ"

නංගිත් පටන් ගත්තා. චඃ.. සුපර්මෑන් වගේ උඩින්වත් යන්න තියෙනවා නම්?

"මොකද ලොකු මෑන් මේ හවස්වෙලා කොහේ යන්නද? දැන් තාත්තත් එයි. ඔන්න මට නම් බෑ උත්තර දෙන්න"

අම්මත් කියපි. දැන් ඉතින් කාපන්කෝ කේක් !

"චලන.. වරෙන්කො බන් මාත් එක්ක යන්න"



මම කරකියාගන්න දෙයක් නැති වෙච්ච නිසා කිව්වා. චලනයා බෑ කිව්වා.

"වරෙන්කො බන්"

චලනයා මගේ මුණ දිහා බැලුවේ 'තෝ මට දැන් කියපන් විස්තරේ' වගේ.

".. හරි හරි... මම යන ගමන් කියන්නම්"

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...