Sunday, November 19, 2017

160. ඉර මැදියම | burning




බලා සිටියෙමි
අදුර අතරින් ,
පිටමන්ව යන නුඹ
පහුරු ගාගෙන මගේ හිත,
වරක්වත් හැරී නොබලා
බලෙන් ඉල්වාගත්
හිස මත හාදුවද  - තුරුළුකොට...

ආලයද , ප්‍රේමයද
හිම කිරම සේ දියව යන
මේ ඉර මැදියම,
සඳ පායන සිලිලාරට
හැමදාම දෙවනිවග
නුඹට වැටහෙනු
ඇත!



Monday, November 13, 2017

159. මැහුම් | saw through




බුමුතුරුණු වල,
මල්කම් කල සයන වල,
කුඩා - ලොකු මැස්මෙන්
මසමි ඉරුණු තැන්
එකින් එක....


ඒ මැහුම් අතර
සමහර තැන්වල
නොමැසෙන දාරවල
පැටලී වැටෙනු ඇත
ආදරය....




Tuesday, November 7, 2017

158. නියමිතව || you are the one






ඇට්ටරකාර මට
ඉන්න බැරි වෙලාවට,
බොරුවට උනත් තරඟෙට
දෙන්නාම බැනගන්නේ 

                  - ඕසේට..

ආයෙමත් ටික වෙලාවකින්
ආදරේද අහගෙන ,
පුරුපුරු ගගා කැරකෙමින්
අහුලන්නෙම හොරගල්

                   - දෙන්නාම...


ජාඩියයි මුඩියයි වගේ
එකම දේ කියමින් - හිනාවෙන
දන්නේ නැහැනේ හේතුව
නියමිත වෙලාවට අපි 

                  - හමුවුන  ?

  

~~~ මන්ජි 

Friday, November 3, 2017

157. බතී | Walked away





කවදා හරි දවසක
නුඹ එනු ඇත මගේ
වරිච්චි නිවසට..

තිබෙන එකම පුටු කබලට
බුමුතුරුණු නැති සාලෙට
කැලැන්ඩරේ පමණක් ඇති පැති බිත්තියට
මුවා වි

සිටින

ඇය

ඔබට

හමුවනු ඇත.

දැලි වළන් වල
පාටැති චීත්තය අග
තෙත අත් පිහන

ඇය-
ඔබ-

හමුවනු ඇත!!


Wednesday, November 1, 2017

156. රාක්ක | book thief






කවියට ලොබ මිසක
කවියකට කුමට ලෝබ කොට?

අයිතිකර ගනු නොහැක
කියා හිතෙනා පොත්ම කන්දක?

Friday, October 27, 2017

155. සිතුම් | Teenage love


 
 
 
 
 
කොල්ලෝ උඹට වැටහෙනවද 
කෙල්ලෙක් ආදරේ විඳින මුනිවත ?
 

උණුහුමයි හැබෑවට ඒ සිතුමද 
දන්නේ ඉතින් මොන ජගතද?
 
 
~~~~ මන්ජි 

Tuesday, October 24, 2017

154. සමහර මතක | you'll see







සමහර ගස්වල
මුදුන් මුල කැපුවද ,
කේෂක මුල් -
කෝෂිකා තුල
තිබිය හැක!





Sunday, October 22, 2017

153. උඹ නම් යක්ස කෙල්ලෙක්! | Sometimes our strengths lie beneath the surface




ඉලක්කම් , අකුරු අමුණන
පාඩම , එක දිගට හැල්මේ දුවන
හැමෝම අතරේ...
උඹත් මම වගේ වෙට්ටු දාගෙන
උන්නා බලාගෙන...
හිනාවක්‌ ඇමිනුන
හීනයක් හිත ඇතුලේම ගුලිකරගෙන.....

පාඩමක් නිසා ජිවිතේ ලැබුණ
ගලවන්න හිතාගෙන විපතින,
උන්නා තමයි අප්පයි , මවයි
මග අහුරගෙන.....

උඹ නම් යක්ස කෙල්ලෙක්
මුහුදට පැනපු පිස්සු කෙල්ලෙක්!
රැපුන්සල්ට වඩා නිර්භීත කෙල්ලෙක්..!

එවපන් මෝනා කෙල්ල
මගේ තෙප්පම
මම දැන් ඉන්න වෙරළට,


හදවත ගලවාලු
ඇගේ ගැලවුම දෙන්නට!


Inspired by : Moana

Friday, October 20, 2017

152. පා සුලැඟිල්ල | imagination



පා සුළඟිල්ලෙන් ඇරඹී
සිරුරේ දුවන විදුලිය
නොහැකිය බලා සිටුමට
නුඹ ඔය කරන සෙල්ලම...

නෙතගින් , යටැස් බැල්මට
නතුවෙමි වෙලෙමි සියොළඟ,
සුවඳින් සුසුම් නතරව
හිඳිනෙමි මෙලෙස තුරුළුව

දුම්රියය ,
වෙරළය,
දෙදෙනය  - අප !!


Inspired by : The picture


Wednesday, October 18, 2017

151. සතුව | being loved by




කන්පෙති පුරා තැවරෙන
නුඹ හාදුවේ උණුසුම
දේදුනු පැහැති සුරුවම
රළු
නුඹ අතැ'ඟිලි වලට මැදිවුන

විහඟක විසින් මුසුකල
ගීපද දෙතොල් උදුරන
මීවිත නොවේ මොහොතද
ඇවිලෙමි - නිවෙමි එකවර 



Tuesday, October 17, 2017

150. රතුපාට මල් - 7

කලින් කොටසට 




මම හඬන්නට මෙන් හුස්ම ඉහල පහලට කරමින් අර ඇද්දේ ගිගුරුම් දෙන අහසක් මෙනි. නමුත් අකුණු පිපිරූ තරමට වැහිවලාකුළු කිසිවක් අහසට පැමිණියේ නැත. හඬන්නට අවශ්‍ය බව මිසක් හඬන්නේ කෙලෙසකදැයි නොදැන මම විනාඩි කිහිපයක් අසාර්ථක උත්සාහයක නිරතවුනෙමි.

මුළු ගෙදර පුරාම තිබුනේ පාලු මූසල බවකි. එලෙස දිස්වන්නේ හැන්දෑ අහසෙන් පෙරී එන රාස්සිගේ අව්වෙන් විසිත්ත කාමරයේ ජනෙල් තෙමී ඇති නිසාදැයි මම නොදනිමි. නමුදු මට දැනෙන්නේ මේ සියල්ලම මට මහා දුකක් ඇතිකර ඇති බවකි.

සුපුන් පිටවී දැන් හෝරාවකට ආසන්නය. හෝරාවකට ප්‍රථම අප අතර ඇතිවූ බහින්බස්වීම නිවසේ සෑම අස්සක් මුල්ලක් පුරාම පැතිරී ඇත්තා සේය.

සුපුන් හා මම අතර අද උදෑසන ඇතිවූ කතාබහ සැබෑලෙසම ඇරඹි තිබුනේ අවාචික රාත්‍රී සිද්ධියකින් බව මට දැන් පැහැදිලි වෙන්නට පටන්ගෙන තිබේ. මම තදින් කිපුණ බව සත්‍යක් නමුත් සුපුන්ගේ මේ අහඹු ගමන මා අඩපණකොට දැමුවා වැනිය.

වැකි තුන හතරක් වැය නොකොට මම ඉල්ලුයේ එක දෙයක් පමණක්මය. සමහර විටෙක එය සුපුන්ට එක දෙයකට වඩා වනවාද?

Monday, October 16, 2017

149. නුග සෙවන ලෙද | Thank You For Loving Me





අතින් අත බැඳ
ඇතිද නැතුවද
හදින් හදවත
පරිමදින සඳ

රිදුම් ඉවසන
දෑස වැසෙමින
තුරුල්වන උර
පුරා ගුලිවන

උතුම් හිමිගේ
පතිනි වර ලැබ
හිඳිමි කිරුලව

කුමට මට අන් 
සිලිලාර රුක

වෙලෙමි - පවතිමි
ඔබේ පෙම තුල!!




Thursday, October 12, 2017

148. ගිමන | sinking





නුඹ නොමැති මොහොත
අවකාශයම හිස්වන,

මගේ අතැඟිලි වෙව්ලා
ඔබේ මහපට ඇඟිල්ලම - සොයන

පුළුල් උරහිස් දකින හැමවිට
ඔබේ උණුහුම සිහිවන

ආදර - උණුහුම් - සරාගී
ඔබම මිස
වෙන කෙනෙකුට අයත් - නොමවන


මට

දැන්

හොඳටම

වෙහෙසය !


Wednesday, October 11, 2017

147. මත් | flying over and above







වයින් විදුරුවක
රැඳුනු මීවිත - දෙතොල,
සුසුමින්ම මුසපත්කර














වැළඳ ගන්නෙමි
ඔබ පු                        ළු                     ල්
- දෙවො'වුර  අතර


Dedication : To whom it may refers

Tuesday, October 3, 2017

146. දැන් ඇති | get prepared





හිනා උනා ඇති !
දැන් දත් මැදිය යුතුය..
හිස පවා පීරා
කොණ්ඩය ගෙතිය යුතුය..
අළුතෙන්ම සිතිය යුතුය

ඔබට ආදරය කළ යුතුය


145. අවපස | left-out




කොයිතරම් සතුටුද,
මටම කියා
දුකක් ඇති එක  !



Sunday, October 1, 2017

144. දැදුරු | It must have been




නාමල් උඹ
නියම පොරක්
සත්‍ය පෙම්වතෙක්!
වසබීපු පෙම්වතී ගැන
කියපු සින්දු වලට
ඇඩුනා අපිට....
ඊට පස්සේ රුවන්තිව
බැන්ද එක - අවුලක් නෑ
වෙන මක් කරන්නද උඹ?

දසුන් උඹ
පට්ටම මෝඩයෙක් නෙව ,
ශලනි උඹ නම්
යක්සනියක් - පවුලක් කඩපු,
දැන් ඉතින්
උඹත් ඒ පවට
කරගැසිය යුතු
අසික්කිතකම් වලට
දඬුවම් විඳිය යුතු !



Thursday, September 28, 2017

143. ශාකුන්තලය | Just been forgotten






වනරොදක බැඳී
ගසට වැල සේ වෙලී
තුඟු සියපතින් - (සු)සැදි
තඹර පෙති - නුඹ සිඹි !

ඩැහැගෙන ගියෙද කොහි
මසුන්  - මා අත දැරූ මුදුවද
දුෂ්මන්ත නුඹමද?
අමතකව ගිය
සකුන්තල මා නොවද?


Tuesday, September 26, 2017

142. ජැක් ද රිපර් || serial killing





ආදර මුල්ලක
ෂීශා දුමක වෙලෙන
නුඹේ රියාල් හදවත...

දොරගුළු කඩා - දිනයක
රැගෙන ගිය
ඒ පාට වැලි ඇති
බෝතලය ,
තබා මේසය මත...
ගල්කටස් තුවක්කුව
මානමින්
සොයන්නේ
අළුත් ගොදුරද?



Monday, September 25, 2017

141. සුළං කපොල්ලේ - 3


මෙතෙක් කතාව 

බිත්තිය දිගේ රූට ගෙන ඇවිත් මට ඉබේටම එතන බිම ඉන්දුනේ තව දුරටත් මට මගේ ශක්තියක් නැහැ වගේ දැනුන හින්දා. ආයෙමත් ජෙහාන් දොරට තට්ටු කරනවා.

ඒ හඬේ කිසිම කලබලයක්, දුකක් හෝ වෙන මොනයම්ම දෙයක්වත් තිබ්බේ නැහැ වගේ. දිගටම මගේ නම කියන ගමන් දොර අරින්න කියලා විතරයි කිව්වේ. ටිකකින් ඒ සද්දේ ආවේ දොරේ යට හරියෙන්. හරියටම දොර ළඟ බිම ඉඳගෙන හිටපු මගේ කන ගාවින්. දනිස් දෙක නවලා අත්දෙකට දනිස් තදකරගෙන මම උන්න විදියට මට හිතුනා ඔහුත් ඒ විදියටම එතැන බිම වාඩිවෙලාදෝ කියලා.

"මන්ජි... ඔයා එනකල් මමත් මෙතැන ඉන්නවා... "

"..........."

"එළියට එන්න ළමයෝ... ඔන්න මම දන්නේ නැහැ මෙතැන හදිසි අවශ්‍යතාවයකට වැසිකිලියට යන්න එන කෙනෙක් ආවොත් එහෙම..."

"....................."


"ඔයාව දොර කඩලා හරි එළියට ගනීවි.. දන්නවද?"

"..................."

"මේ බලන්නකෝ මිස්.. මෙයා දැන් පැයකටත් වඩා ඇතුලේ... "

".........."

"බලන්නකෝ මොකද්ද කරන්නේ කියා.. අපිට බලන්න බැහැනේ ඒවා නීතිවිරෝධියි..."

Sunday, September 24, 2017

140. සුළං කපොල්ලේ - 2


මෙතෙක් කතාව 


ගුවන්යානාව පැමිණි බවට සහ අප සියලු දෙනාම පිළිගැනීමට සුදානම් බව ඇහුනු නිවේදනය මට දැනුනේ හීනයක් කතාකරනවා වගේ. එහෙනම් දැන් මම යන්නත් ඕනේ... ඉබේම වැටුන සුසුම මම වලක්වන්න ගියේ නැහැ..

ටික වෙලාවකින් මුලින්ම දුවන්න පොරකන සෙනඟ යන්නට ඇරලා මම උදාසීන බවකින් නැගිට්ටට හිත කෑගහන්න ගත්තා.

සමහර වෙලාවට මේ අන්තිම අවස්තාව වෙන්නත් ඇති!

මගේ හිත ඇත්තටම තමන් එක්ක කර කර හිටපු අරගලය එකපාරටම කපපු ලණුවකින් වගේ ඒ මොහොතේ නිදහස් කරනකොටම මම වටපිට බැලුවා.

අඩුම තරමේ අන්තිම වතාවට?? 

අන්තිම වතාව කියලා නොහිතා අපි එකිනෙකා දැකපු ඒ අන්තිම වතාවට පස්සේ, කවුද මේ වගේ හමුවීමක් හිතුවේ? මේ නම් අන්තිම වතාවම වෙන්න ඇති.. එහෙමයි මට හිතුනේ. ඉතින් මම පුළුවන් උපරිමේට ඔලුව කරකවලා, ඇඟිලි තුඩු වලින් ඉස්සිලා බැලුවත්... ඇත්තටම මම ඒ වෙනකොට 'ඇත්තම' අන්තිම වතාව පහුකරලා කියලා මට තේරුනා.

Tuesday, September 19, 2017

139. සුළං කපොල්ලේ - 1



මම හිටියේ කලබලෙන්....

මහා කාලගෝට්ටියක් එක්ක , ගංවතුරට අහුවෙච්ච කොටයක් වගේ වෙහෙස වෙලා , හෝරා එකහමාරක් කිසිම කතාවක් නැතුව  අධිවේගී මාර්ගයේ ආව උනත් මම හිටියේ මහා කලබලෙන්.

කිලෝ ගාන හරියටම හරිදැයි පස් හය වතාවක් කිරලා, අලුතෙන්ම ගෙනාපු ඉබ්බා තදකරපු මගේ ගමන් මල්ල හැල්මේ තල්ලු කරගෙන මම ඇතුල්වීමේ පර්යන්තයේ තිබ්බ දොරෙන් ඇතුලට පැන්නේ මේ දැන් පොලිසියෙන් පන්නනකොට දුවන කසිප්පු මුදලාලි කෙනෙක් වගේ වෙන්න ඕනේ.

"..... මන්ජි?"

දොරටුව ගාවදි එකපාරටම මතක් වෙලා, දාපු දිහාවක් මතකයක් නැතුව ගුවන් ගමන් බලපත්‍රය එක්ක දාපු ටිකට්පත් හොයන්නට අතේ තිබ්බ අත්බෑගයේ ඇතුලට ඔලුව ඔබාගත්ත මම ඒ ඇමතුමෙන් ඇත්තටම ගැස්සිලා ගියා.

විදුලි දුම්රියකින් එකපාරටම එලියට විසි උනා වගේ ඒ ඇමතුම මාව අවුරුදු විස්සකට එහාට තල්ලු කළා. මට තේරුනා.... ඔව්... ඒ නිසයි මට ඔලුව උස්සගන්න බැරි උනේ...

ඒත් මම දැක්කා සපත්තු දෙකක්.... හැමදාමත් වගේ ඒ සපත්තු 'අඩිඩාස්' තමයි!

දෙය්යනේ!!

Monday, September 18, 2017

138. පොතක සිරවූ || locked inside the book




උඹ
කාලි දෙවඟනද ,
අපර්ණා?

සුමට කිරිමැට්ටෙන්
නිමවා බුහුටිවට,
හදවත ඇති තැනම
තිරුවාන කැටයක් තබා
- තදකොට !

පවුඩර් පෙට්ටියක බහා
තබාගතයුතු - නොවෙද
අපර්ණා උඹ??

Sunday, September 17, 2017

137. රතුපාට මල් - 6


කලින් කොටසට



විකුම් එදින පංතියට පැමිණේයැයි බියක් එක පසෙකින්ද කුමක් හෝ විස්තර කල නොහැකි අමුතු කුතුහලයක් තවත් පසෙකින්ද තබාගෙන මම පංතියේ ගතකලේ නොසන්සුන් අඩ පැයකි. ඒ ගතවුණු සෑම විනාඩියකටම වරක් මම ගැහෙන හදින් යුතුව පන්තියට පිවිසෙන පටු දෙබිච්චිය දෙස මගේ දෑස යොමුකරමින් සිටි බැවින් පාඩම හෝ පන්තිය කෙරෙහි මගේ අවධානයක් යොමුවූයේ නැති තරමි.

විනාඩියෙන් විනාඩිය ගතවුයේ කල්පයක් ගෙවෙන වේගයෙනි. හෝරාවක ආසන්නයේදී ලැබෙන පළමු විවේකය ලැබුණි. විකුම් පැමිණියේ නැත.

"අද විකුමා නැහැ වගේ නේද බන්? "

ලැබුණු පළමු විවේකයෙන්ම හඬ අවදි කලේ වාසුල බව මම දුටුවේ ඇස් අගිනි. මම උත්සාහයෙන්ම වෙන්ව සිටින්නට අවශ්‍ය නිසා ජංගම දුරකථනය ඔබන්නට පටන්ගතිමි.

"කුන්චනා... ගන්න"

දුඹුරු පැහැති කොණ්ඩයක් හිමි , කිසිම ආකාරයකින් දන්ත කල්‍යානයක් නොපිහිටි සාමාජිකයා මා දෙසට දිගු කරගෙන සිටියේ රටකජු පැකට් එකකි. ඔහුගේ බැල්මට ප්‍රතික්ෂේප කිරීමක් නොහොබිනා බව දැනුන බැවින් මම ඉන් අහුරක් ගෙන ස්තුති කලෙමි.

"අද හවස ප්‍රැක්ටිකල් පටන් ගන්නවා කිව්වනේ. අපරාදේ විකුමා නැත්තේ.. කෝල් එකක් දාපන්.. හවස වත් එයිද දන්නේ නැහැ"

කතාබහට සවන් නොදුන්නද ඒ වදන් මා සලිත කල බව සැබෑවකි. කුමක් හෝ අමුත්තක් මට සිදුවෙමින් පවතී. ජංගම දුරකථනය අතැතිව පන්තිය පැවැත්වෙන ශාලාවෙන් එළියට යන තිලක් මට පෙනේ.

Thursday, September 14, 2017

136. සති තුනයි | Just passed three weeks





කාලයද දීපයද නොබලා
සාක්ෂි කැඳවන්නට
සෙනෙහෙ කොළ නොමැති
ආදර අවනඩුව අසමි -
නඩුකාර හාමුදුරුවනේ...

සැත්කම් අඬු දැමුවද
හසුනොවුණු - හදවත බැඳි
රැහැන් , කෝෂිකා පසාරුව
වෙදදුරුට සෙවීමට නොහැකිය
බැවින් - වෙද වාර්තා
නොගෙනාවෙමි මම !

නොතීසිය ආ විගස
මුත්‍රා සාම්පලයක බහා,
නැතිය කිසි සැනසිල්ල.....
කුලය , මව නොසිතාම
ලැබුණු තැන ඉන්නටම
අවසරද..

Monday, September 11, 2017

135. සුහදිනියේ - 04

කලින් කොටසට 



 නිල්පාට වෑන් එක පිටිපස්සෙන් මම ගියේ සෑහෙන පරතරයක් තියාගෙන. විරංග බයේ මැරෙන්න හැදුවත් වෑන් එක මම හිතුව තරම් වේගයෙන් ගියේ නැති නිසා මම නිකමට වගේ එක පාරක් ඉස්සර කරලා බැලුවා. කලබලයක් හරි වෙනත් අමුත්තක් හරි පෙනෙන්න තිබ්බේ නැහැ ඩ්‍රයිවර්ගේ උනත්.

"මචං.. සිරාවටම මට තේරෙන්නේ නැහැ මොකද්ද වෙන්නේ කියල. ඒකිව බලෙන් නේද දාගත්තේ?"

විරංග එහෙම ඇහුවේ දහවෙනි වතාවට වෙන්න ඕනේ. මටත් හිතුනේ ඕකමයි. ඒ උනාට කෙල්ල වෑන් එකට බලෙන් දාගත්ත බව නම් දෙන්නම දැක්කා.

"පොලිසියට කියමුද?"

"පොඩ්ඩක් හිටපන්"

විරංග උගේ ජංගම දුරකථනය අරගෙන ඇමතුමක් ගත්තා.

".......... අම්මා... ඔව් ඔව්.. මම මේ යන ගමන්... තිබුනේ නැහැනේ. කඩේ වහලා...ඔව්.. මම යනවා අනිත් කඩෙන් ගන්න... කියන්න බැහැ සෙනග හිටියොත් වෙලා යයි. කෝකටත් මාමට කියන්න ඔයාලව දාන්න කියලා.. හරි හරි.. බායි "

විරංග එහෙම ඇමතුමක් ගත්තේ ඇයි කියලා මට ඒ වෙලාවේ තේරුනේ නැහැ. කටිනෙට බඩු ගන්න ආපු අපි දැන් මේ කෙල්ලෙක් එක්ක යන වෑන් එකක් ෆලෝ කරන බවත් අපේ ගැලවිජ්ජාවට කිසිම දෙයක් නැති බවත් මට කල්පනා උනේ ඊටත් පස්සේ.

මගේ ඔලුව පිරිලා තිබ්බේ මධුලිකාට මේ වෙන දේ විතරයි.

" මචං.. මෙතන මොකක් හරි අවුලක් තියෙනවා. එක්කෝ කෙල්ල මුන්ව කලින් දන්නවා. ඒ උනාට යන්න අකමැතියි. නැතිනම් මේ කෙල්ල මුන්ව දන්නේ නැහැ, කොටිම්ම මේක කිඩ්නැප් සීන් එකක්....."

"...........?"

" පලවෙනි කාරනාව නම්, අපි පොලිසියට කියන්න ඕනේ නැහැ. ඒකි බලාගනිවී. ඒ උනාට... කාරනාව දෙවැනි එක නම්... අපි පොලිසියට කියන්න ඕනේ... මේ කොයි හරියේද බන්?"

Tuesday, September 5, 2017

134. අතරතුර - පසුව || after meanwhile






උඩු ගුවන් තලයක
පැරෂුට් නැතුව
බිම වැටෙන අතරතුර....

මේ දැනෙන හිස්කම
ඔබේ සෝඩා බෝතල්
ආදරයට පසුව...
මීවිතේ මතට ගැලපුණු
බයිට් එක
වීමෙන් පසුව....



Sunday, September 3, 2017

133. සුහදිනියේ - 03

කලින් කොටසට 


අම්මගේ බැල්මට මාව කරවෙලා ගියත් සද්දයක් නැතුව මෝඩ හිනාවක් දාගෙන මම බලාගෙන හිටියා. ඩේසි ආන්ටිත් එක්ක නම් මට ඌරු ජුවල් නැග්ගේ.

"නෑ මම කියන්නේ සුභා.... ළමයින්ට අපි ගයිඩන්ස් දුන්නේ නැත්තම් පස්සට තමයි තේරෙන්නේ අපරාදේ කියලා. මම එන්රෝල් කළා අපේ එකාව එදාම. දැන් ලෙක්චර්ස් යන්න ඕනේ, වෙන පිස්සු බැහැ"

මම පොලී මුදලාලිට අහුවෙච්ච ණයකාරයෙක් වගේ ඩිංගක් විතර හුස්මත් ඉහළට අල්ලාගෙන හිටියේ මේ ටිකකට කලින් මගේ කටින් වැටිච්ච වචනෙ ආයෙමත් කටේ දාගන්න බැරිකමට.

"ලොකූ කැමතියි ඉස්සර ඉඳන් බිස්නස් වලට. අපේ මහත්තය උනත් කැමතියි මෙයා බිස්නස් බලනවට. පොඩී තමයි අකමැත්තෙ ඉන්නේ. තාම සතියනේ එග්සෑම් ඉවර වෙලා. තව ටිකක් ඔහේ උන්නාවේ"

Friday, September 1, 2017

132. කෙටි කවි වලට - ලුණු කවි






ලුණු කැවුණු වතුරක්
ගැම්මක් ගනී තව වරක්...

වෙරළක්
වෙරළ'ත දුරින් සිප්පියක්!


p.s.

ඔව් ඉතින් එයා තමයි. මෙන්න මෙතන තමයි මුල්ම කවිය. ඔන්න මම දන්නේ නැහැ මම ලිව්වේ උත්තරයක් විතරයි 

Sunday, August 20, 2017

131. සුහදිනියේ - 02

කලින් කොටසට 




"අනේ මොනා.......................ද තීක්ෂණ......... යමුකෝ"

චාපා නලවලා කියනකොට ඇත්තටම මට නැගුනේ කෝපයක්.

"චඃ.... දැන් මම එකපාරක් කිව්වනේ.. එන්න බෑ එන්න බෑ.."

අතේ එල්ලෙනවට මම කැමති නැහැ කියල දැනගෙනත් මොන කෙහෙල්ගෙඩියකට එල්ලෙන්න එනවද මන්ද.

".. විරංග එක්ක යන්න.. මම ඌට කියන්නම්"

"හුහ්... විරංග එක්ක යන්න ඕනේ නම් ඔයාට එන්න කියනවද? මොකද්ද අනේ එන්න එන්නම ගොඩේ වෙන්න හදන්නේ? ක්ලබ් එන්නත් බෑලු.. ගියපාර ස්පා යන්න ආවෙත් නැහැ අපිත් එක්ක"

"ගියපාර විතරක් නෙවෙයි හැමපාරම ඔයත් එක්ක මම ස්පා ගිහින් නැහැනේ. මට අද හවස ස්පෝර්ට්ස් ක්ලබ් එකට යන්න තියෙනවා."

මම ශීතකරණය ඇරලා දොඩම් පානය අතට ගන්න ගමන් කිව්වා.

"ආ... හරි ෂෝයි.... මම එන්නම් ඔයා ප්ලේ කරනවා බලන්න."

චාපා මගේ උරහිසට බරවෙනකොට මම අකමැත්තෙන් උනත් සද්දයක් නැතුව හිටියා. මල වදයක්නෙ!

"දැන් 'හයි ටී' යනවා කිව්වේ?"

දොඩම් යුෂ උගුරක් බීපු මම චාපා දිහා බැලුවේ සමච්චලයට වගේ.

"ඉතින් මම ඉන්නම්"

ලේයර් කරපු කොණ්ඩය පැත්තකට ඇලකරලා චාපා කිව්වේ හිනා වෙලා. චාපා ලස්සනයි, එකපාරටම මට හිතුන. ජංගම දුරකථනය නාද උනේ එතකොටමයි.

Thursday, August 17, 2017

130. මලට නොවේ



ඒ ඇස් ඇත්තටම තිබ්බේ මගේ ගාව නෙවෙයි... මගේ කොට සායේ යටම කොටසේ තැනක ඩිංගක් විතර පැටලිලා තිබුණු බැල්ම ඉවත්වෙලා ගිහින් රැඳිලා තිබ්බේ නිකම්ම නිකම් අවකාශයේ.

"මට බැහැ"

වමතින් යන්තමට තියෙන රැවුල් කොට අතගාන ගමන් ඔහු කිව්වේ විධානයකින් වගේ නෙවෙයි. පොඩ්ඩක් විතර අමුතු විනෝදකාමී හඬකින්.

"මොකද බැරි?"

මම එහෙම ඇහුවම ඔහු මුලින්ම කලේ ආපහු හැරිලා අපිට මීටර් සීයක් විතර දුරින් හොරගල් අහුලනවා වගේ එහාට මෙහාට ඇවිදිමින් හිටපු යාලුවා ; ඇත්තටම කිව්වොත් ඔහුගේ සුනඛ යාළුවා; දිහා බලපු එක. ඊට පස්සේ ඔලුව ඇල කරලා මගේ දිහා බැලුවා. බලන්න බෑ , ඉතින් මම අහකට ඇස්දෙක හැරෙව්වට ඔලුව ඔන්න එහෙම්මමයි!

"බැරි ඉතින් බැරි නිසා. අපි මේ කතාව නවත්තමු"

මටත් ඕනේ කලේ මේ කතාව නතර කරන්න තමයි. ඒ උනාට මගේ පෙර සුදානමක් තිබ්බේ නැහැ නවත්තන්න. ඉතින් මම ඔහේ බලාගෙන හිටියේ කළුවර වැටෙනවා බලාගෙන ඉන්න කුමුදු මලක් වගේ.


"අපි යමුද?"

මම පාරේ අනික් පැත්තට ඇවිදින්න හැදුවම ඔහු එකපාරටම මගේ පොත් තිබ්බ බෑග් එකෙන් ඇදලා ගත්තා. මාව විසිවෙලා ආවේ පරඩලක් වගේ.

".. මොකද කරන්නේ? පිස්සුද?"

එහෙම ඇහුවේ ඇත්තටම තරහින් තමයි.

"සුවඳයි... මොකද්ද පර්ෆියුම් එක?"



Friday, August 11, 2017

129. මේඝලතා






තඹර පෙතිමත සිසිල ඉසිමින - සුවඳ ගන්නට ඇගෙන් උදුරා
අඹර දිදුලන විසුල දිනමිණ  - පමා වන්නට කනට කොඳුරා
බඹර පහසට පෙති විදාගෙන - කුසුම දෙන්නට කලින් සපුරා
කුවර නළලත සෙමෙන් සිපගෙන - කුමට වන්නට විසෙස් තවරා


මදින් මද නළ සෙමෙන් උණුහුම් - වෙතොත් ඈ ගත සීරුවෙන්
සොඳින් පිරියම් කෙරුණු මනරම් - ලවන වෑහෙන මීවිතෙන්
ඉදින් තත්පට සුසර කරවම් - මෙවුන්දම් මඩනා වැරෙන්
බැවින් නූපුර සැලෙන සුරුවම් - දිනෙන් නොනෙලමි සීරුවෙන්




මුවින් තත්පට සුසර කරවම් - වැයුම් මියුරුව ඇසෙන ගැයුමෙන්
බැවින් නූපුර සැලෙන සුරුවම් - දිනෙන් නොනෙලමි එරත් කුසුමන්

ප.ලි: අන්තිම පද දෙක හරි නැහැ කියල තිබ්බ නිසා ඒ දෙක ආයෙමත් ලිව්වා.


Monday, August 7, 2017

128. අසාධ්‍ය නොවන මෙව්වා එක

ළමායි.....
ඔන්න බලන්න ළමායි...

මම මේ කියන්න යන්නේ බොහොම ආදර්ශමත් කතාවක්! ඔන්න බලන්න ලමයි ඒක මෙහෙම තමයි පටන් ගන්නේ...

එකෝමත් එක රටක ( හෑ ඔව් නේන්නම්.. එක රටක් කියල කියන්න දැන් අමාරුයි. මොකද ඒ රටේ ලොකු ලොකු තැන ඔක්කොම අයිති එක්කෝ චීනෙට, නැත්තම් ඉන්දියාවට. ඒ හින්ද මේක රටක් උනාට ඒ වගේ චුට්ටක් විතර අච්චාරු රටක් ඈ... ආ චී චී දේසපාලනේ නෑ ඔන්න!) හිටියා ළමයෙක්.



ඒ ළමයා අනිත් ළමයි වගේ...ම තමයි.

ඒ උනාට පොඩියට විතර.. ඩින්ගිත්තක් විතර සර්කිට් අවුලක් වගේ තිබ්බ උනත් ඒවා එතරම් බලපෑවේ නැහැ. මොකද ඒ අවුල වගේ එක පොඩි කාලේ ඉඳලම තිබ්බ නිසා ඒ ළමයාගේ අම්ම හිතාන උන්නේ ඒක එහෙම්මම හදපු මොඩල් එකක්ය, ආයෙත් බයවෙන්න දෙයක් නැතිය, දෙය්යන්නාන්සේගේ ළඟ තිබ්බ ඒ අච්චුව කැඩිලා හින්දා ඒ ජාතියෙන් තවත් එකක් එන්නේ නැතිය කියල විතරයි.

Thursday, August 3, 2017

127. විරසක සුසුම්



විරහව කොතරම් රසවත්ද?

විරහව රසවත් වන්නේ යම්සේද එපරිද්දෙන්ම කඳුල, තනිකමද එකලෙසම රසවත් මං මාවත් තනන මැවුම්කරුවෝ වැනිය. ඇඹුලති රඹ පලයක නියම රසයත්, සියලු රස එක්තැන් කල නෙල්ලි ගෙඩියකත් රස , විඳීමෙන් පමණක්ම දත යුත්තේය.

එබැවින්, විචිත්‍ර ආදරය හා කරට කර සටනක් දෙන විරහව, ගීත ලොව අරක්ගත්තේ අදක ඊයෙක නොවේ. සඳකිඳුරු වැලපුමක සිට වසර දහස් ගණනක් පුරා ප්‍රේමය හා සමව සිටි විරහව කුටුම්භගත වීමෙන් නතරවේද? සිය අභිමතයට එක්විය නොහැකි වුනු පෙම්වත් යුවලකට  නම් ආදර කුටුම්භයක විරහවක් දැනෙන්නේ කෙලෙසකද?

සිය පණ හා සරි වල්ලභයා හෝ පාදපරිචාරිකාව හා අමනාපව විසීම තරම් කටුක මොහොතක් තවත් තිබේද?

Wednesday, August 2, 2017

126. රතුපාට මල් - 5

රතුපාට මල් - 1
රතුපාට මල් - 2
රතුපාට මල් - 3
රතුපාට මල් - 4





පටු කොරිඩෝවේ අග තිබුනේ අඩක් වැසුණු දොර පළුවකි. බිම දිගේ ඇතිල්ලෙන පය අපහසුවෙන් ඔසවමින් මම කොරිඩෝව දිගේ ඇවිද යන්නට තැත්කලද, මගේ දෙපා හිරිවැටි ඇති සැටියකි. හිස හරවන්නට පවා නොහැකිය. මම හුස්ම අල්වාගෙන ඉදිරියට පියවරක් තැබීමි.

'මම කිව්වා නේද නැකත් බලනකොටම....'

'අනේ මයේ කෙල්ල'

ඉකිබිඳුමක් , හැඬුම් හඬවල් කිහිපයක්...

'උඹ තනිවෙලා නැහැ මයේ දුවේ....'

'අපි බාරගන්නවා.... නැන්දලා විස්සෝප වෙන්ට කාරණාවක් නැහැ..'

'විස්සෝප නොවී කොහොමද....?'

කසු කුසු , මන්ත්‍රණ, හැඩිම් දහසක මුණු මුණුව හාත්පස පුරා විසිරී තිබුනද කිසිවෙකු පෙනෙන්නට නැත. නොඑසේනම් කොරිඩෝවේ අඳුර මඩින වපසරියෙන් පිටත වන්නට හැකිය. නමුත් මට වෙනත් කිසිවක් නොපෙනේ.

"සුදු මැණිකේ...... සුදු මැණිකේ...."

අඩක් විවරව පැවතී දොර අතරේ හිඩැසින් පෙරී ආවේ වේදනාවෙන් පෙලෙන පිරිමි හඬකි. ඒ අමතන්නේ මටම බව මම දනිතත්, දෙපා හිරිවැටී ඇති මගේ පය බිම ඇති සිමෙන්ති පොලව දිගේ ආයාසයෙන් ඇදෙයි.

Monday, July 31, 2017

125. සුහදිනියේ - 01



මගේ ලෝකේ එකපාරටම අඳුරු උනා. වටේ තියෙන හැම දෙයක්ම කලුපාට, අළුපාට වේගන වේගන ආවේ ක්ෂණයකින්. කකුල් දෙකට ආපු ජවය කොහෙන්ද කියන්න දන්නේ නැහැ, මම එතනට දුවගෙන ගියේ ධාවන ශුරයෝ පරද්දගෙන.

ඈ බිම වැටිලා හිටියා. ඈ ගාවින් බිමට නැමිලා එක දණක් බිම තියාගත්ත ඇගේ මිතුරිය එතනට කඩාගෙන ආපු මගේ දිහා බැලුවේ පුදුම අසරණ විදියට. මට ඒවා වැඩක් තිබ්බෙම නැහැ. මම පැනපු ගමන් ඇගේ උරහිසෙන් අල්ලලා කෙලින් කරන්න හැදුවා.

"සිහිය නැති උනා..."

"මොකද උනේ?"

මම එහෙම ඇහුවේ වෙච්චදේ දැක්කේ නැතුව නෙවෙයි. ඈ බිම වැටිලා හිටියේ රත්වෙච්ච තාරපාරේ.

"කාර් එකේ හැප්පුනා. දුවගෙන එනකොට"

Sunday, July 23, 2017

124. පැටලෙමි | It must have been...




අයිතියක් කුමටද
උරුම නම් යම් දෙයකට ?
නොපා දෑතම හකුලා
උන්නු හින්දා නොවද
පරවෙන්න බලාගෙන
තුරුළු පැතුවේ
වෙන උරෙක ?

දැන් ඉතින් බලා සිටිය යුතු
උඹට හිමි
ආදර ගීත - පාවෙන අයුරු ,
හාදු වැසි - කොපුල් පැහැකරන'යුරු
වලාකුල් වල පැටලී !

Sunday, July 16, 2017

123. නිවැරදිකාරි | honestly!





ඉඳහිට උනත් හිසමත
පතිතවන ටොකු ආදර,
අඩුවෙන් ගන්න හිතනෙ'ක
ක්ලාන්තයක් ගෙනදෙයි මට!

ඉවසාගෙන ඉන්න බැරිතැන
කොපුල් තල මගේ මිරිකන,
බාහුව ඔබේ මම නතරවන
ඉදින් මම වැරදිකරු නොමවන!

පෙති, කරල් මේ සැම
පාට පාටින් තිබෙන්නේම
ගෙන ගොහින් තබාගෙන
ගන්නට තමයි හාදු ඉල්ලගෙන !




P.S: ඇට්ටරකාර මට ලිව්වහම මමත් ඉතින් බලන් ඉන්නද.. හුහ්.. ඔන්න ලිව්වා උත්තර!



122. රතුපාට මල් - 4

රතුපාට මල් - 1
රතුපාට මල් - 2
රතුපාට මල් - 3




නිබන්දන ගොන්න පෙරලී ගියේ මගේ වරදිනි. කලබලයට හැරුණු මගේ අතෙහි වැලමිට වැදීමෙන්, නිශ්ශංකගේ මේසය මත තිබුණු නිබන්දන කන්ද පෙරලි යද්දී මම අසරණ ලෙස ඔහු දෙස බැලුයෙමි. ඔහුද සරදම් සිනාවකින් මා දෙස බලා සිටියේ 'පුදුම දාංගලයක්' යයි නොකියා කියමිනි.

මම එසැනින්ම බිමට නැමෙමින් විසිරි ගිය ෆයිල් කවර අහුලන්නට පටන් ගතිමි. එය පහසු කරුණක් නොවුයේ මේස අතර තිබුණු කුඩා පරතරය නිසාය.

"අනේ කුන්චනා... මොකද්ද මේ කුඹුරේ නෙලනවා වගේ දෙන්නා එක්ක?"

අප දෙසට එමින් සිටි තාරුකාගේ හඬට මම හිස හරවා බලද්දී ඈ මා අසලින්ම සිටගෙන සිටියේ ඉනේ තබාගත් දෑතින් යුතුවයි.

"ඔව් අනේ.. නෙලනවා...... එන්න කය්යට සෙට් වෙලා කයි බතත් කාලම යන්න!"

මම එසේ කියමින් ෆයිල් කවර ගොන්නක් මේසය මතට දැම්මෙමි.

දුටු දසුනෙන් මට සිනහව වලක්වාගත නොහැකි විය. නිශ්ශංක සිය මේසය යටට වී හොඳින් හරිබරි ගැසී හිඳගෙන, ෆයිල් තුලට කොළ සියල්ල අහුරමින් සිටී. තාරුකා මටත් වැලමිටෙන් ඇන , 'හිකි හිකි' හඬින් සිනාවන්නට වුවාය. එයින් ඇස් මුදවාගෙන එන අතරතුර අහම්බෙන් මෙන් මම දුටුවේ මේසය මත ඇති ලිපියකි.

Thursday, July 13, 2017

121. දිශානති | forced to box the compass





මාලිමා නැතුව ඇවිදින
පුංචි දේටත් මගේ හාදු ඉල්ලන
අහම්බකාරකයකි උඹ
කුළුණක් වගේ උන්නට...



p.s. මේකත් අර රයිටරේගේ මෙන්න මේ පෝස්ට් එකට ලියපු එකක් 

Wednesday, July 12, 2017

120. පැතුම් සිතුම් | missing it!



බදා තෙරපී තැලී,
පුරුදු සිරුරම පෙළයි
මේ සියුම් තනිකම...

විටෙක දෙකොපුල් හොවයි
ආදර චුම්බන රිසිසේ නිදහස්කළ
තුරුණු මත - ලා පාට....

අහස ගුගුරා
හෙලන වැහිබිඳු,
මුදන මේ සුසුමද
අකම්පිත අකුණක
එළියම පතයි...

එහෙයින්
අකුණු නම් පිපිරිය යුතු,
හඳ පවා
නොබැලියයුතු


Tuesday, July 11, 2017

119. අතුරු ආබාධ| versatile






කවි එක්ක උමතුව
රෑ දිවා වසන එක,
උත්තර බඳින්නට
නියපොතු හපන එක,

අතුරු ආබාධ සහිතය
දොස්තර නලාවට
වැටහෙන්නේ නැත්තේ ඒකය !



ප.ලි.
අර සිතුම් පැතුම් ලියන රයිටරේ එක්ක බැහැ අප්පා.... කවි ලියනවා එකසිය ගානට! ඉතින් මට මෙව්වා වෙනවා. මේ තියෙන්නේ 'මල්ලේ පොල්' ගතියෙන් මම මෙන්න මේ කවියට දාපු උත්තරේ. 



දැක්ක නේද ගැලපිල්ල හරියට තාච්චියේ හදපු ෆ්රුට් සැලඩ් එකක් වගේ ගැලපෙනවා, නේහ් ??? 


 

Sunday, July 9, 2017

118. රතුපාට මල් - 3


රතුපාට මල් - 1
රතුපාට මල් - 2



"එතකොට මෙතැන මොකද්ද මේ තියෙන කැළල ?"

මට එකවරම කිසිවක් කරකියාගත නොහැකි විය.

පන්තියේ මද විවේකයෙන් ලද ඉසිම්බුවෙන් සිසුන් සියල්ලෝම තැන තැන කවාකාර ලෙස රැස්වී, එකිනෙකා හා දොඩමලු වෙමින් සිටියහ. ඒ කිසිවෙකුට අයිති නොමැතිව මගේ ජංගම දුරකතනයට එබෙන්නට හදද්දී, එකවරම මේ මුහුණ ඉදිරියට පැමිණි තෙලෙන් බදිනලද රටකජු ගොට්ටක් විසින් තවදුරටත් සිටිය නොහැකි මගේ වෘතය කඩා දමන ලදී.

ඒ කවරෙකුවත් නොව 'විකුම්' ලෙස හඳුනාගත් 'කලාවට බරැති' වෛද්‍ය ශිෂ්‍යයාය.

තෙම්පරාදු කරනලද දුඹුරු පැහැයට හුරු දම් පැහැති රටකජු විසින් නිරායාසයෙන්ම මා එම කවයේ මුල්ලකට ඈඳා ගන්නා ලදී.

ආගිය තොරතුරු අසා සිටිනවා විනා රටකජු වලට විවරවන මගේ මුව කිසිවකට පිළිතුරු දුන්නේ නැති බැවින් දෙතුන් වරක්ම එලෙස පොළඹවා ගන්නට මුහුණ පුරා වැඩුණු රැවුලකුන් හෙබි , පාංශු දේහදාරී පුද්ගලයා උත්සුක වෙනු මට දැනුනෙන් වඩාත් ඒවා මගහරින්නට මම උත්සුක වීමි.

මාතෘකා මාරු වුයේ රටකජු වලටත් වඩා වේගයෙනි. අවසානයේදී ඒවා උපන්ලප දක්වාම විහිදී ගොස්, ඉහත පැනය මාවෙත අර පුද්ගලයා යොමුකරනතුරුම මම නිහඬව සිටියෙමි.

ඒ පැනයත් සමඟම සියලු ඇස් මගේ දෙසට යොමුවුයෙන් මම පළමුව තැතිගත්තද , දෙවනුව යම් කෝපයක් සමඟම මගේ සුපුරුදු ආවේගයද ඇතුලාන්තයෙන් නැගී එන්නට විය.

"... නෑ මම ඇහුවේ.. ඒක නිකන් කැපුමක් වගේ හින්ද.. උපන් ලපයක් වගේ දෙයක් වෙන්න බෑ.. කැළලක් නේ?"

Thursday, July 6, 2017

117. හොර හිත මගේ






දිනපතා දකින ඔබ
හීනෙන් බදා තොල් සිපින,

වාත්තුකල සිරුර
වෙලන සළුපට හිතින් ගලවන ,

උදෑසන පින්න
සැරදැයි පමණක් අසන,

හොර හිත මගේ
සුදුපාට මුහුණට වැහුන!




Thursday, June 29, 2017

115. අරමුණ | desperado?





ලියමි,
ඔබ දකින තුරු ලියමි....
විඳිමි,
ඔබ පපුතුරෙහි උණුහුම විඳිමි...
හඬමි,
තුරුළුකරගනු පිණිස බොරුවට හඬමි.......

Sunday, June 25, 2017

113. නිරුදක





රතුපාට කමිසයට වැහුණු
සුදුපාට උණුහුම් හදවත
පුරා ඉතිරී නොගිය,
නුරා ගින්නකට
පෙරුම් පෙරුවෙමි
නිරුදක කතරක් බව නොදැන...

ඇඳී දිය මත
අතින්කළ උරුවමක් විලසට
නෙලුම් පතකය
රඳන්නට කැපකලේ
ආලය...

'දුන්යා' ය එදා මම
උඹේ එක රෝමයක
පවා ජිවත්වන....

ප්‍රස්තුතය  : චන්දො ගේ කතාවක් - සඳ කළුවරයි

ප.ලි: චන්දො නොදන්නා අය සිටීද? ආ... එහෙනම් ඔය දන්නා අයගෙන් නොදන්නා අය අහගන්න එකයි



Monday, June 19, 2017

111. මිස්ඩ් කෝල් (Missed call)




නිල්පාට කමිසය වරුවක් පුරාම ඉස්තිරික්ක කරපු නිසාම කඩදාසිකොලයක් තරමටම කෙලින්මයි හිටියේ. හැන්ගර් එකක් තිබුනේ නැති නිසා ඒක පියන එල්ලෙන අල්මාරියේ දොරවල් දෙක යා කරගෙන එල්ලලා තිබුනා. සුන්දර් කාමරයේ හැමතැනම දුවන්නේ මොකටද කියලා තමන්ගේ තද නින්ද කැඩිලා ඇහැරුණු , ඊයේ උදේට අවුරුදු දෙකක් පිරුණු ඌර්වසි කල්පනා කලේ හීනෙන් වගේ.

"නී එන්න සියේට්ටු කොන්ටිරුක්කිරේ?" ( මොනවද ඔය කරන්නේ?)

මද අඳුරත් එක්ක කාමරේ පෙනුනේ හොල්මන් ගුහාවක් වගේ උනාට පුංචි ඌර්වසිට ඒ තමයි එයාගේ මුළු ගෙදරම. ඉපදිච්ච දවසේ ඉඳල ගෙදරක් කියන්නේ කාමරයක් කියලා තමයි ඌර්වසි තේරුම් අරගෙන තිබ්බේ.

"ආ.... එහෙරුනාද..."

Sunday, June 11, 2017

110. චන්ද්‍රග්‍රහණය






'ඌයි!' මේ හදවත
තතකින් පෙලන හැටි

මම....










අවකාශයකි මෑත
අතීතය පවා අංගවිකලව

ඈඈඈඈඈඈඈඈඈඈඈඈඈඈඈ................................................................ත

තැන                                තැන
     තැන            තැන
        තැන                   තැන
   තැන
                    තැන
  තැන       තැන
                  තැන          තැන
  තැන     තැන 

වැටුණු
මල්පෙතිය
පාට පාට




Monday, May 29, 2017

109. රෙදි බෝනික්කාගෙන් - නොසැලකිලිමත් කෙල්ලට







පෙම් කරමි මම
මේ ලිනන් හදවතින් ඔබට..

නොදනිතත් ඔබ
මේ කිළුටු ; උජු දෑතම
සැලෙන'යුරු
ඔබ යකඩ පහසින්..
ලෙසම මේ
නීල - බොඳ දෑස මුවාකල
කඳුළු වියලී
බැඳී යන'යුරු
ඔබ වෙනස්වන මොහොතින්...

ලොවම නිදන රාත්‍රිය
මා ඔබ දෙසම බලා හිඳින,
නොදනිතත් ඔබ
ඔබ සුසුම් විඳින බව
මා මුවින්....

එලෙසම
සිරව ඇති මැසූ මුව තුලම
මහද රැඳි
ආදර වදන් සියල්ලම....

ඔබ නොදනිතත්...!













Inspired by : රෙදි බෝනික්කාගෙන් අපරික්ෂාකාරී දරුවාට by Hot Chocolate 


Original : 


Rag Doll to the Heedless Child 
I love you
with my linen heart.
you cannot
know how these
rigid, lumpy arms
shudder in your grasp,
or what
tears dam up against
these blue eye-smudges at
your capriciousness.
At night I watch you sleep;
you’ll never know
how I thrust my face
into the stream
of your warm breath;
and how
love-words choke me behind
this sewn-up mouth.
— David Harsent




ප.ලි: ඔරිමජිනල් කවිය කියෝලා මාව ඌයියා උනා. ඒ හින්දා ලියාගන්න බැරි උනා හරියට. බෝනික්කන්ට හිතක් තියෙනවා කියලා මම තාමත්, දැනටත් , තව ඉස්සරහටත් තදින් විස්වාස කරනවා. ඒ නැති උනත්...... මේ කවියේ ප්‍රස්තුතයට විතරක්  නෙවෙයි,යටිපෙලටත් මම තදින්ම කම්පනය උනා.


අද දවස නම් වැහිබර; දුක්බර වෙයි වගේ 

Tuesday, May 23, 2017

108. ඒ ගේට්ටුව...




ඒ ගේට්ටුව...
එදා නොවැසී තිබිණි නම්?

සම්බාරු සුවඳ තැවරුණ
හැමදේම නැවතුන - මුත්
නොනැවතී පැවතුන...

මල්කඩ පේලි අතරේ
අප දිහා බලා උන්
කෝවිලේ....
ඒ ගේට්ටුව...
එදා නොවැසී තිබිණි නම්?







Monday, May 22, 2017

107. වරල් සැලුණු අතීතේ

මම ආසම කරන දේවල් මොනවද කියල ඇහුවොත් ඇත්තටමට මම 'ආසම නැති' ප්‍රශ්නයක් තමයි ඒක. මොකද එහෙම එකක් දෙකක් නැහැ....

උදාහරනෙකට ගත්තොත්...

කන්න ආස මොනවද කිව්වහම..
ඔන්න ඉතින් අඹ, අන්නාසි, මැන්ගුස් , වරකා, නාරං , අමු සියඹලා, ඇඹරල්ලා, ජම්බු, දොඩම්, ජම්බෝල, කොට්ටම්බා මදේ විතරක් නෙවෙයි වට්ටක්කා ඇට මදේ පවා ඉඳලා, පැලපි දක්වාම ගිහින්... ආ.. ඒ පලතුරු සෙට් එක විතරයිනේ!

තව ඉතින් කඩචෝරු කිව්වහම බිත්තර රොටියේ ඉඳන්, කොත්තු රොටි, ඇරබික් රොටි විතරක්ද.. බුරියානි, නාසුගුරාන් වගේ විකාර කෑමත් එක්ක සැලඩ් ජාති, බර්ගර්, සබ්මැරින් ( නෑ නෑ .. වෙලාවට ඒවා මුහුදේ යන ඒවා නෙවෙයි.. ඒවත් ළඟදීම කන තරමට තත්වේ උග්‍ර වෙලා) , ශවර්මා , තොසේ, වඩේ , පරෝටා, ඉඩ්ලි ( කතා කරන්න බෑ , කෙල උනනවා) එක්කම ඔක්කොම ඉන්දියන් කෑම ජාති එක පේලියට එන්නේ හරියට අර හත්පෙති මලේ පෙත්තක් කඩලා ලෝකේ තියෙන ඔක්කොම සෙල්ලම් බඩු ඉල්ලුවාම ඒවා ගඟක් වගේ ගලාගෙන එන විදියට! ඇයි අනේ ලිට්ල් ලයන් චොක්ලට් රෝල්!! ( ආ සොරි වෙන්න ඕනේ.. ලිස්ට් එක කියලා ඉවර උනා කියලත් අමතක උනා)

ඔන්න ඉතින් බලන්නකෝ ආස දේවල් කියන්න ගියාම වෙන නස්පැත්තිය! ඉතින් 'ඊයා... ඕනෙම දෙයක් ප්‍රමානෙට කරන්න' කියලා පිළිකුල් කලාට මම එහෙම්මම නරක ළමයෙක් නෙවෙයි...!

ඇති නේද මගේ බඩජහරි වරුණාව ? වැඩේ කියන්නේ මම ලියන්න ආවේ කෑම ගැන නෙවෙයිනේ!

මම ලියන්න ආවේ මගේ 'සරුංගල් අතීතේ' ගැන!
(දැක්කා නේද? සයිටම් ගැන කියන්න ගියාම අප්පොච්චි ගැන ලියනවා වගේ, දැක්ක නේද ගැලපුම?)

මම දන්නවා, මේ සරුංගල් කාලේ නෙවෙයි කියලා. අවුරුදු කාලේ හිතාගෙන හිටියා අවුරුදු ගැන ලියන්න.. කෝ කොහෙද මේ අවුරුද්දේ මට අවුරුදුත් නැති උන නිසා කිසිම මුඩ් එකක් තිබ්බේ නැහැ. ඊට පස්සේ වෙසක් කාලේ ගැනත් තිබ්බා රස වෑහෙන අතීත කතා පොට්ටනියක් දිගාරින්න. ඒකටත් ඉස්පාසුවක් නැති උනානේ. ඒ නිසා මම හිතුවා සීසන් එක එන්න කලින්ම පොස්ට් එක කොටලා දානවා කියල.

Monday, May 15, 2017

105. රතුපාට මල් - 2


රතුපාට මල් - 1


තරමක් විශාල ශාලාව පුරා කැඩුණු ඩෙස් බංකු අතුරෙන් පරිස්සමෙන් තෝරා පිරියම් කරනලද පැරණි ඩෙස්ක යාකොට පේළි දහයක පමණ පංතිය 'අටවා' තිබුනේ වම්පස මුල්ලට වන්නටය. ගුරුතුමාගේ ආගමනයත් සමඟම එතෙක් තැන තැන අල්ලාප සල්ලාපයේ හා දෙතිස් කතාවේ නිරතවෙමින් උන් සියලුදෙනා සීනි මුලකට ඇදෙන කුහුඹුවන් මෙන් එකා පසුපස එකා වශයෙන් ඇතුල්වනවිට මට පෙනුනේ සංඛ්‍යාව තිහකට නොඅඩුවන බවයි.

'කල්ල මරේ ඇති'

මම නැවත සිනාසුනෙමි. නමුත් කිසිත් නොකී මම බංකු පේළියේ පස්වන පේළියේ මුල්ලකට වන්නට මගේ බෑගය තබා ඉක්මනින් ඉඩක් වෙන්කර නොගන්නට, පෙරකී තරුණියන් හතරදෙනා විසින් එය අත්පත්කරගන්නට හෝ ඉඩකඩ තිබුණි.

මට දැනුනේ කාලකන්නි සතුටක් වන්නට ඇත.

සියලු දෙනාට වැඩි සද්දයක් නොමැතිවම අසුන් වලට පත්වුහ. ඉදිරියෙන් තිබුණු පේළිවල ගැහැණුන් සහ පසුපස ආසනවල පිරිමින් වශයෙන් බෙදීගොස් තිබුණු එම පේළිවල, මම සිටියේ ගැහැණු අන්තිම පේළියේය.

වාඩිවී උන් අප සියලු  දෙනා දෙස වරක් සිය තියුණු බැල්ම යෙදු ගුරුතුමා හිස වරක් ඔසවනවිටම කවුරුන් පටන්ගත්තාදැයි සිතිය නොහැකි උවද අප සියලු දෙනාම එකවිටම නැගී සිටියෙමු. මම නම් එසේ කරන්නට ඇත්තේ අනෙකුත් අය එසේ  කරද්දී නිරායාසයෙන් ආ හැඟීම නිසා වන්නට ඇත.

"හැමදෙනාටම සුබ උදෑසනක් වේවා!"

දවුලක ගැඹුරු තානයක් බඳු ඒ කටහඬ මා තිගැස්සුවා කිවහොත් නිවැරදියි. එතරම් පැහැදිලි, ගැඹුරු කටහඬක් මම මීට පෙර කවරදාකවත් අසා තිබුනේ නැත. ඊටත් මෙවන් තරුණ පෙනුමක් ඇති කෙනෙකුගෙන්?

"එසේම වේවා සර්"

අතරින් පතර 'සර්' නොකියපු අයවලුන්ද, වෙනස් උත්තර දුන් අයවලුන්ද සිටියෙන් ගුරුතුමා ඒ සියල්ලම නිමවනතුර සිට හිස පහලට, ඉහලට කරමින් සිටියේය.

"හොඳයි... වාඩිවෙන්න"

ඉක්බිති එළඹියේ තමන් හඳුන්වාදීමේ කාලයයි. මට මහත් අපහසුතාවයක් දැනුනි. මුල්ම පේලියේ පටන් වරකට අයෙක් බැගින් නැගිට, තමන්ගේ නමත් ඉක්බිති තමන්ගේ වාසස්ථානයට අමතරව රැකියාව හෝ කෙටි හැඳින්වීමක් ඉදිරිපත් කෙරුණි.

'බොරුවක් කියනවා.. එක්කෝ... නෑ රස්සාවක් කරන්නේ නැහැ කියනවා.. නෑ එහෙම කිව්වොත් හිතයි මම මැට්ටෙක් කියල... නෑ... ඉගෙනගත්ත යුනිවර්සිටි එක විතරක් කිව්වහම ඇති'

මම මා තුලම අරගලයක සිටිමින් කිවයුත්ත - නොකිවයුත්ත පෙරමින් සිටියෙන් අනෙක් කිසිවකු කියන්නේ කුමක්දැයි පවා මග හැරුණි. වාරය මගේ අසලටම පැමිණෙද්දී, හුස්මක් ගෙන මම නැගිසිටින්නට සදනවිටම...

104. රතුපාට මල් - 1






කුලීරථයට නියමිත මුදල ගෙවූ මම මීට මොහොතකට පෙර මා මුව අයාගෙන බලාහිඳ සියලු බලාපොරොත්තු අත්හල ඒ කුඩා ගේට්ටුව දෙස නැවත වරක් බැලීමි.

මගෙන් ලද මුදලද ගුලිකොට කුලී තෙසක්රිය 'බෑන්..' හඬින් මොරදීගෙන එතැනින් නික්මයද්දී , අතැ'ති බෑගය නැවතත් දකුණු උරෙහි පටලවන්නට තතනමින් මම ඉදිරියට පයක් තැබුවේ සුනුවිසුනු වූ දිනයේ බලාපොරොත්තු පයට පෑගේ යයිද බියකින් මෙනි.

'මට හිතුන මෙතනත් ඒ වගේ හොර ගුබ්බෑයමක් කියල'

උදෑසන නොපැවතියද, මීට හරියටම සතියකට පෙරදී මෙම පංතියට සහභාගිවන්නට ඉල්ලුම් කර , ඒ ලිපියේ කවරය ඇලවීමේදී මගේ හිතේ නැගුනු අදහස නැවතත් පොලා පැන්නේ නිතැතිනි.

කවරක් උවද මා මෙහි පැමිණියේ බලාපොරොත්තුවකට වඩා යමක් නිර්ධය ලෙස පෙලා දැමීමට පමණක් බැවින්, එහි තිබුණු ගරාවැටෙන්නට ආසන්න ගේට්ටු කණු අතුරෙහි එල්ලී උන් මහළු ගේට්ටු කණු අතර ඇති හිඩැසින්, මම ඒ පාළු බවක් ඉසිලු පාසල් භූමියට ඇතුළු වුයෙමි.

දියුණු නගර මධ්‍යයේ , මේසා ගරාවැටුණු පාසලක් තිබීමත් විහිළුවක් උවද , රටක් ලෙස ගත්විට එවැන්නක් විසුළුවක් වන්නේ නොවේ. සතියේ දින පහක්ම නගරයේ ජනප්‍රිය පාසල්වල ගේට්ටු තුලින් ඇතුලට යාගත නොහැකිවුන , නගරයේ පයක් තබාගෙන පමණක් සිටින දෙමවුපියන්ගේ පුතුන් විසින් පෙලනලද වෙහෙසකර බිමක ලක්ෂණ මොනවට කියා පෑ මෙම පාසල් වත්ත පුරාම කැඩුණු ඩෙස් -බංකු  සහ ඒවායේ කොටස් දක්නට ලැබුණි.

හාත්පසම දැඩි නිහඬතාවයක් සහිතය.

Sunday, April 23, 2017

99. පාලු විදියේ තනිකම මැකුනා


ඒ මොහොත......

මට අද වගේම මතකයි මේ මොහොත.

මම ලයනල් වෙන්ඩ්ට් එක ඇතුලට කවදාවත් ගිහින් තිබ්බෙත් නැහැ. එහෙම කවදාවත් එන්න ඕනෙකමක් ඇතිවෙලා තිබ්බෙත් නැහැ. ලයනල් වෙන්ඩ්ට් සහ මම කියන්නේ සම්පුර්ණයෙන්ම කාන්දමක අග්‍ර දෙක වගේ. මට එහෙම එන්න සිද්ද කලේ මගේ කලාබර මිත්‍රයා, සිදත් තමයි. සිදත්ට මම මගේ වෙඩින් ඉන්විටේෂන් එක දෙන්න කොච්චර වලි කෑවද ?

"අනේ මචං , මට ඕනේ නැහැ ඔය ඉන්විටේෂන් කෙහෙල්මල්! මට තැනයි වෙලාවයි කියපං.. මම වෙලාවට එතැන ඉන්නම්"

මම දෙතුන් පාරක්ම කතා කර කර ඉන්විටේෂන් එක දෙන්න එහාට මෙහාට දඟලනකොට සිදත් කිව්වේ එහෙමයි. ඒ උනාට හැමදේම නූලට තිතට කරන මගේ අනාගත බිරිඳ ; වසුන්දරා ; එකහෙලාම කියා හිටියේ ඉන්විටේෂන් එක නම් දිය යුතුමයි කියලා. අන්තිමේදී සිදත් කාගේදෝ නාට්‍යයක් බලන්න එනවා කිව්ව නිසා මම ඔෆිස් එකෙන් පැනලා ආවේ විනාඩි තිහෙන් ආපහු යන්න.

මගේ දුරකථනය අතේ තියාගෙන මම පාරේ ඇවිදගෙන ආවේ ඇත්තටම කලබලෙන්. අද දවසේ තමයි අන්තිමට මට තනිකඩයෙක් විදියට ඔෆිස් එන්න තිබ්බ දවස. හවස කට්ටියගේ 'බැචුලර්' පාටි එක ගැන හිතමින් එනකොට මගේ කට කොනට නැගුනේ හිනාවක්.

ලයනල් වෙන්ඩ්ට් එක පේන දුරෙන් නතරවෙච්ච මම දුරකථනය ඔබලා සිදත්ගේ අංකයට ඇමතුමක් ගත්තා. ගොඩක් වෙලා නාදවෙලා අන්තිමට සිදත් කතාකලේ හොරමුලක් එක්ක ගෙයක් බිඳින්න ඇවිත් වගේ හෙමින්.

Thursday, March 16, 2017

80. ඔබ ඇවිත් යන්න එන්න... - 16

16.
-----------------------------------------------------

ම්මගේ අඩෝවැඩියාව උදේ ඉඳලා. දීලා ගියපු එක වැඩක්වත් කරලා නැතුව රස්තියාදුවේ ගියා කියලා. දැන් ඉතින් ඉන්න වෙන්නේ කන්දෙකේ ඇඟිලි ගහගෙන තමයි. ඉස්කෝලේ නිවාඩුකාලේ හින්දා අම්මත් ගෙදර.

"මේං ලියුමක් ඇවිත්!"

අම්මගේ කතාවට මම දෙපාරක්ම පුදුම උනා. පලවෙනි එක මට ලියුමක් ඇවිත් කියන එක. අනිත් එක ඒක කඩන්නේ නැතුව මගේ අතටම ලැබෙන එක. මේ අපේ ගෙදරද??? බාත්රූම් එකෙන් එලියට පැනලා මම දුවගෙන ආව.

"කාගෙන්ද?"

නංගිගේ ඇන්ටනාව කොයි වෙලත් ඒ අතට මේ අතට කැරකෙනවා. සාලේ මේසෙ උඩ තිබ්බ ලියුම මම අතට ගත්තේ පුදුමෙන්. මේ කොහෙන්ද? අපොයි.. මේ අර මම විභාගේ ලියපු ටෙක්ස්ටයිල් කෝස් එකෙන් එවල තියෙන්නේ. ලියුම බැලුවම තවත් පුදුමයක්. ඒ විභාගෙන් මම පාස් වෙලා. චලනයාටත් ලියුමක් තිබ්බා. ඌත් පාස් වෙලා! මට ලකුණු වැඩියි. මේ විභාගයක් පාස් උනාමද කොහෙද..

මම නිකමට ගාමන්ට් එකේ නම බැලුවා. හ්ම්ම්.... ***** - මහාය්යාව. මේක නිකිනිගේ ගාමන්ට් එකවත්ද? මගේ පරණ පිනක් වැඩකරනවද කොහෙද..

මම නැටුමක් නටාගෙන කුස්සියට ගියා. අම්මා වටේ නැටුමක් නටලා තව ඩින්ගෙන් පිඟානකුත් බිඳෙනවා. අම්මා දුන්නා පස්සපැත්තට ගුටියක්.

"තාත්තා ආවම කියනවා. මට වද දෙන්නේ නැතුව. යකෝ.. පොඩි උන ආන්-බාන් කරනවා ලේසියිනෙ මේ කොල්ලෝ දෙන්නට වඩා. දුවනවා කුස්සියෙන්"

අම්මා මාව එලොගත්තට හිනාවක් මුණේ. දැක්කද සමකිරිල්ල? අර නැහැදිච්ච දෙකේ පන්තියේ චූ කොල්ලෝ ගානට මාවත් දාල. අම්ම දෙක වසරට කොහොම උගන්නනවද මන්ද.

Wednesday, March 15, 2017

70. ඔබ ඇවිත් යන්න එන්න... - 07

07
--------------------------------------------------------------------
නිකිනිගේ ෆ්ලැට් එකට ගිහින් මම කරගත්තේ මොන අමන;ගොන් වැඩක්ද කියලා මට පස්සේ හිතුනා. මම යන්න ඕනේ නැති ගමනක් මම ගියේ. හිත හදාගන්න බැරුව මම ක්ලාස් දෙකක්ම කට්  කරගෙන ගෙදරට වෙලා ගුලිවෙලා හිටියා.

ක්ලාස් යන්න චලන එක පාරක් කතාකලා. එච්චරයි. මට මගේ පාඩුවේ ඉන්න දුන්නා. වෙලාවකට මට හිතුනා චලනට මගේ ගමනත්; සිද්ද වෙච්ච දේවලුත් ඔක්කොම කියල හිත නිදහස් කරගන්න. ඌ මට අනිවාර්යයෙන් අම්මමෝ නැතුව බනීවි.

ඒත් කමක් නැහැ කියලා මම ඌට ඔක්කොම කතාව පුළුවන් විදියට ; නිදාගන්න ගිහින්;  ඇඳේදී කියලා දැම්මා. ලයිට් ඔෆ් කරලා; කළුවරේ නිසා පහසුවක් තිබ්බ ඔක්කොම කියාගන්න. මම කන හදාගෙන හිටියේ හොඳවයින් කුණුහරප දෙකතුනක් එක්ක බැනුමක් අහන්න.
ඒත් චලනයා 'හ්ම්ම්' කියලා වචනයක් කිව්වේ නැහැ.
මට හෙන පුදුමයි. ඉවසගෙන ඉන්න බැරුව මම ඇඹරෙන්න ගත්ත. ඇයි මූ මට බනින්නේ නැත්තේ?

"චලන. ම.. මම හිතුවේ උඹ මට බනියි කියල"

"..................."

"චලන ... ! කතා කරපංකෝ බං !!!"
කරුවලේ මට ඌගේ මුණ පෙනෙන්නෙත් නැති නිසා මම බෙරිහන් දුන්නා.

"................."

".. චලන...! මොනවහරි කියපන් බං.. උඹට තේරෙන්නේ නැහැ.... මම ඉන්නේ මොන තත්වෙකද කියලා. මම දන්නවා මම ගියේ වැරදි ගමනක් කියලා. ඒත්... මට ඒක නොකර බැරි උනා. මම පිලිගන්නවා මගේ වැරද්...ද"

"............"

"චලන!!!"

78. ඔබ ඇවිත් යන්න එන්න... - 15

15.
----------------------------------------------------------------
නිකිනි කියපු දේවල් මගේ හිතේ හොල්මන් කරනවා.

නිකිනි ගැන මම මෙච්චර දවසක් හිතාගෙන හිටියේ කොහොමද කියලා මම ඒතරම් දුරට එදා වෙනකල් හිතුවේ නැහැ.
ඇත්තටම මම හිතුවේ කොහොමද?

මට ඒක හරියටම හිතාගන්න බෑ. ආදරේ කියලා හිතුනා මිසක් ඇත්තටම මම නිකිනි ගැන හිතලම නැතිවා වගෙයි.

නිකිනි අර කියපු චානකයාට ආදරේ කරන්න ඇති.  මට මාර ඉරිසියාවක් දැනුනේ.  නිකිනිගේ ආදරේ ලැබුනා කියන්නේ මොනතරම් සතුටක්ද මට. එක එක බහුබූත කල්පනා වෙන්න ගත්තා, ඉරිසියාව මගේ රතු කට්ට පනින තරම්.  ඒත් එක්කම තරහක් වගේ දෙයක්. 

නිකිනි බැදපු කෙනෙක් බව ඇත්තටම මම චලනයාට කියලා නෑ. උගේ හැටියට, මම දන්නවා එහෙම දැනගත්තොත් , උදව් කිරිල්ල කෙසේ වෙතත් මාව ඉහේ ඉදන් පට්ට ගහයි. නිකිනිටත් මම කිව්වා මාධවී අක්කට විස්තර කියන්න එපා කියල. මාධවී අක්කාගෙන් ලීක් වෙයි කියලා මට මාර බයයි.
අම්මා ටවුමට ගියේ කෝටියක් වැඩ පවරලා. දවල් වරුවේ නිකිනිත් නෑ. ඒ මදිවට පන බයයි චානකයාට අහුවෙයි නියලා. ඌ කොයි වගේ පෙනුමක්ද තියෙන්නෙ කියලා මට හරි කුතුහලේ. කාන්ති ගෙන් අහන්නත් මොකද්ද වගේ. 

චලනයාවත් අරගෙන මම කලිසමට බැහැලා ගෙදරින් පැනගත්තා. 

"උඹේ කෑල්ල ⁣බලන්නද"

"නෑ බං.  එයාව මුණගැහෙන්නෙ හවසට. දැං යමං ටිකක් ටවුමට"

"මලා. අද දහ වෙනිදා නේද"

"ඔව් ඇයි"

"මෙතුකයාගෙ ගෙදර එනවා කියලා මම promise උනා. එහෙ පාටියක්. යමං එහෙ"
මට උඩින්ම සන්තෝසයි.
මෙතුකගේ ගෙවල් වලට යන්නේ නිකිනිගේ ගෙවල් පහුකරගෙන. දවල්ට නිකිනි නෑ. ඒත් දකින්නත් ආසයි. මගේ ත්‍රාස ජනක ගමන මතක් වෙලා මට තනියෙම හිනා. 

මමයි  චලනයි බස් එකට නැගලා 'ලව් පොට්' එකේ වාඩි උනා. 

"මොකටද බං එහෙ යන්නෙ? "

"ඉදහංකො "

මමත් ආයෙ අහන්න ගියේ නෑ. බස්එක අද්දනකොටම කීප දෙනෙක් දුවගෙන ඇවිත් නැග්ගා. එකපාරටම මාව කොර වෙලා ගියා. චිරනි! චලනත් කට ඇරගෙන ඉන්නවා. 

Tuesday, March 14, 2017

77. ඔබ ඇවිත් යන්න එන්න... - 14

14
--------------------------------------------------

ම හිටියේ මේ ලෝකේ නෙවෙයි. කෑම - බීම ගැනවත් මට මෙලෝ කල්පනාවක්, උනන්දුවක් තිබ්බේ නැහැ. ඒ මොකක් උනත් අම්මගේ උකුසු ඇස්වලට අහු නොවෙන්න මම සැලකිලිමත් උනා.. අපෝ අම්මට පුදුම ඉවක් තියෙන්නේ.

"අපිටත් මොනවහරි දීපන්.. ජිවිතේ පරදුවට තියලා සපෝට් කරනවට........"

චලනයා බර බරේ දානවා. මට තිබ්බේ කන්දෙකෙන් බේරෙන තරම් සතුටක්.

".......අඩ් ඩ ඩා.. මුගේ තියෙන පෙම්පාට... වැ-ක්-කෙ-රෙ-න-වා"

චලනයා මාව එකසිය ගානට බයිට් කලත් මම ගණන් ගත්තේ නැහැ.

"අනේ මෙහ් ! ඇත්තම කියහන්.. නිකිණි හොඳයි නේද?"

" උඹ වගේ  ඇමරිකන් රිලවෙක්ට කොහොමත් ගැලපෙන්නේ නැහැ"

"අනේ මේ! මගෙන් අහගන්න එපා... මම ඇමරිකන් රිලවා නම් උඹත් ඒකම තමයි.... ඇත්තම කියපන්, නිකිණි හොඳයි නේද?"

"හ්ම්ම්... හැබැයි අක්කා කෙනෙක් කියල හිතන්නවත් බැහැ බන්.... සිරාවට... ඉස්කෝලේ යන කෙල්ලෙක් වගේ"

"ඔව් බන්... මමත් හිතුවේ ක්ලාස් යන කෙල්ලෙක් කියල. අනේ මන්ද බන්... මට අහන්න නම් දේවල් ගොඩක් තියෙනවා"

"ඔව්  ඉතින් උඹට අහගන්න කොයින්ද වෙලාවක්"

"අනේ මේ.... කට වහපන්.........."

මම ඇඳ උඩ තිබ්බ කොට්ටයකින් චලනට ගැහුවා. චලනයා බක බක ගගා හිනාවෙනවා.

"...... ඌරා! යකෝ අපේ තියෙන්නේ පරම පිවිතුරු ප්‍රේමයක් හරිද... තෝ වගේ කුපාඩියෙක් නෙවෙයි මම "

Monday, March 13, 2017

76. ඔබ ඇවිත් යන්න එන්න... - 13

13
--------------------------------------------------
'මොකද බාන්..... උඹගේ නරක තැනක්වත් කොහේ හරි වැදුනද.. හදිස්සියේම මාළිගාවේ දුවන්නේ?"

චලනයා මට පල් එක දානවා. අනේ අපොයි.. මගේ හිත 'ගිඩි-ගිඩි' ගානවා.

මම හිටියේ කලබලෙන්, ඒ වගේම සතුටෙන්. මට මේක චලනට කියන්න ඕනේ. කොහොමද කියන්නේ? ඌ මගේ ඔලුව කයි! ඌමනේ දවසක් හොඳවයින් මට කිව්වේ ආයෙමත් නිකිණි ගැන කතාකරන්නවත් එපා කියලා. ඉතින් මම මොන හිතකින් මූට කියන්නද? ටෙරන්ස්ව වත් සෙට් කරගන්න ඕනේ? එක්කෝ තනියෙමම යනවද?

"අප්පේ.... මොකද මේ වවුලා වගේ රෑට යන්න ලෑස්ති ගමන? ආදෙන්කෝ තාත්තා.. මම කියන්ඩ"

නංගිත් පටන් ගත්තා. චඃ.. සුපර්මෑන් වගේ උඩින්වත් යන්න තියෙනවා නම්?

"මොකද ලොකු මෑන් මේ හවස්වෙලා කොහේ යන්නද? දැන් තාත්තත් එයි. ඔන්න මට නම් බෑ උත්තර දෙන්න"

අම්මත් කියපි. දැන් ඉතින් කාපන්කෝ කේක් !

"චලන.. වරෙන්කො බන් මාත් එක්ක යන්න"



මම කරකියාගන්න දෙයක් නැති වෙච්ච නිසා කිව්වා. චලනයා බෑ කිව්වා.

"වරෙන්කො බන්"

චලනයා මගේ මුණ දිහා බැලුවේ 'තෝ මට දැන් කියපන් විස්තරේ' වගේ.

".. හරි හරි... මම යන ගමන් කියන්නම්"

Sunday, March 12, 2017

75. ඔබ ඇවිත් යන්න එන්න... - 12

12

-------------------------------------------------------------------


ගේ පපුව 'ඩෝන් පටෝන්' ගානවා. මේක ලණුවක්ද ? මුන් මාව සැලසුම් කරලා උස්සන්න යනවද? නැත්තන් .. මරන්නවත් යනවද? මේකට එකත් එකටම නිකිනිගේ මහත්තයා සම්බන්ධ ඇති. මම නිකිනිව මුණගැහෙන්න ආව කියලා දැනගෙන මට ගේම් එකක් දෙන්න යනවද? මගේ බඩ පත්තු උනා. උදේ යාන්තමට බඩට දාගත්ත පාන් කෑල්ල දැවිලා අලුවෙලා යනවා වගේ දැනුනේ. මට දැන් ගොක්කොල පේනවා, පේනවා වගේ. චලනට කියන්න බෑ ; කුම්බලාවෝ කෑවනම් .. විඳවපන් බළලෝ කිව්වලු!


මම දොඩම්වල බස් එකෙන් බහිනකොට කකුල්දෙක මෙඩ්ලින් ගහනවා. මම එදා කරපු අමන; මොට්ට ; තකතීරු ; මැටි; තක වැඩෙන් මේක දුරදිග ගියපු තරම! එහෙමනම් මේ විදියට නිකිනිගේ මහත්තයට අහුවෙනවෑ ?දැන් ඉතින් මගේ අවසානේ තමයි.

යකෝ.. මට හදිස්සියට රක්ෂනයක්වත් නැහැ.ආපදා, අනතුරු කිසි දේකට ගෙවන්නෙත් නැහැ. දවසක් කීයක් ඉස්පිරිතාලේ ඉන්න වෙයිද කවුද දන්නේ.

අනේ.. කවුරු උනත් දැන් ඉතින් ශේප් වෙලා අතපය හතර බේරාගෙන ගෙදර එන්න ඕනේ. නැත්තම් ඔක්කොම ගෙදරට මාට්ටු. මට නිකන් මැවිලා පේනවා මම සරුවාන්ගෙම බැන්ඩේජ් කරලා , ඇඳක බාවලා, කකුල එහෙම වහලේ එල්ලගෙන, පැත්තකින් සේලයින් එල්ලගෙන ඉන්නවා. කේන්දරේ ආයුෂ අඩුයි කියලා තිබුනද බැලුවෙත් නෑ.. හදිසි මරණයක්... කොයි විදියට මැරෙන්න වෙයිද? මිනිය ගඟේ දායිද?

ආයේ නිකිනිගේ ගෙවල් දිහා බලාගෙන වතුරවත් බොන්නේ නැහැ කියන්න වෙයි. ගහගන්න දන්නෙත් නැහැ. දුවාගන්න පුළුවන් උනොත් නම් ලොකු දෙයක්. ඩෙක්ෂුස් එක්ක දුවාගන්න නම් ලේසියි... වාහනෙකින් එලවයිද?
කොහෙද.. ස්කවුටින් කරලා ඉගෙනගත්තේ  තුවාල වලට බෙහෙත් දාන්න විතරයිනේ.
මෝචරියට යනකොට මිනිය කැතට තියෙයිද දන්නේ නෑ..

මම ෆ්ලැට් එකට යන පාරට හැරුනා.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...