Thursday, March 30, 2017

91. ඔබ ඇවිත් යන්න එන්න... - 26

26
------------------
පාන්දර දෙකේ බට්ටා ඔරලෝසුව වදිනවා ඇහුනා. මම ඇඳෙන් බිමට කකුල තියෙනකොටත් පිටේ තුවාලවල ඇදුම්කන වේදනාවට කෙඳිරි ගෑවුනා.

ඒසී එකට තොලකට වේලිලා වගේ. මම කලිසම හදාගෙන, ඇදෙන් බිමට බැහැලා , සෙරෙප්පුත් නැතුව මම කාමරෙන් එළියට ආවේ එළියේ දාලා තිබ්බ ලයිට් එළියෙන් පාර හොයාගෙන. 
සාලෙට එබුනත් මට තාම ගේ හුරු නැති නිසා කුස්සිය හරි, වතුර හරි තියෙන තැනක් හොයා ගන්න බෑ.

මම යන්තම් බිත්තිය දිගේ අල්ලමින් සාලෙ පහුකරලා පැන්ට්‍රි එකට හැරුනා විතරයි....
කොටම කොට ගවුම් කොටයක් ඇදගෙන , ෆ්රිජ් එක අස්සට ඔලුව ඔබාගෙන නැමිලා සර බර ගගා මොනවදෝ අදිමින් හිටියේ නිකිනි. 




දැක්ක ගමන් මමත් කර වෙලා ගියා. මාව එතනම ගල් ගැහිලා. ෆ්රිජ් එකෙන් මොකක්දෝ හොයාගෙන ආපහු හැරුනු නිකිනි කලුවරේ හිටිය මාව දැක්කෙ නෑ. බිත්තියේ තිබ්බ අතට මට ස්විච් එකක් අහු උනා. මම මොකවත් හිතන්න කලිම්ම 'ක්ලික්' සද්දෙන් ලයිට් එක ඔන් කරලා ඒ ක්ෂනයෙන්ම ඕෆ් කලා.
ලයිට් එක වැටෙනකොටම ඒ එලියෙන් මම දැක්කා ඇස්දෙක නලලට ගියපු නිකිනි, ලයිට් එක ඕෆ් වෙච්ච ගමන් 'ඊ...' ගාගෙන පස්සට පැන්නා. 

මට හිනා. හරි අමාරුවෙන් කට තද කරගෙන මම ඒක නතර කරගත්තේ. ලයිට් එක දාපු වෙලේ දැක්කේ නිකිනිගේ කටේ තිබ්බේ සර බර ගගා හොයාගත්ත චොක්ලට් ගුලියක්!

කලුවරේම මම දැක්කා කොටම කොට ගවුම පහලට අදින ගමන් නිකිනි පස්සෙන් පස්සට ගිහින් බිත්තියට හේත්තු වෙනවා.

90. Abandon




සමහර වෙලාවට
උඹ ඉන්නවා මගේ දෙකොපුල
කඳුලක් වෙලා බිම බලාගෙන....
පිහදනකල්ම ඔරෝගෙන....

භවයක යම් මගහැරුණ
වරදක් වෙතොත් මටම අමතකවුන
සිහිගන්වන බැනුම මට උරුම උන
ඔය කටහඬට විතරක්ම හූල්ලන !

බිසවද සමඟ සතොසින
සිටියුතු කැදැල්ලට නිතරොම
මේ බක්මහ අකුණුවද පතිතවන
පමණක් කියා යනු මැන

Wednesday, March 29, 2017

89. ඔබ ඇවිත් යන්න එන්න... - 25

25
----------------------------------------------------------------

ගෙදර ගේට්ටුව ගාවට එනකොටම මට දැනුනේ අමුත්තක්.

ගෙදර වෙනදට නොවරදවාම පත්තුවෙන බුදුපහනේ එළිය පේන්න නැහැ. එළියේ කිසිම ලයිට් එකක් දාලත් නැහැ. සාලේ තිබ්බේ කණාමැදිරි එළියක්. පළාතම මට පෙනුනේ සුළිසුළඟක් මේ දැන් හමලා ඉවර වෙලා වගේ.

ගෙට ඇතුල්වෙනකොට මහා නිශ්ශබ්දතාවයක් දැනුනේ. තාත්තා ඉන්න කාමරේ මොකද්දෝ සද්දයක් ආව නිසා මම පරිස්සමෙන් අඩි තියලා ඒ පැත්තට ගියේ මුදානොගත්ත කලාපෙකට යනවා වගේ. ටිකක් ලංවෙනකොට මට පැහැදිලි උනා ඒක ඉකිබිඳිල්ලක් කියලා. ඇඟිලි තුඩු වලින් ගිහින් යන්තමට එබිලා බලනකොට ඇඳේ වාඩිවෙලා අම්මා අඬනවා දැක්කහම මාව පුදුමෙන් ගල් උනා.

අම්මා එහෙම අඬනවා මම දැකලම නැති තරම්.

"අම්මේ?"

මම හෙමින් ඇහුවා.

අම්මා මගේ සද්දේ ඇහිලා ගැස්සිලා වගේ මගේ දිහා බැලුවත්, ගස්සලා අහක බලාගත්තා. ඒ එක්කම ඇඩිල්ල තවත් වැඩි උනා.

"..අම්මේ... මොකද?"

මම කාමරේට අඩියක් තියන්න හදනකොටම වේගෙන් ආපු අම්මා මාව කාමරෙන් එලියට තල්ලු කරලා දොර 'දඩාස්' ගාල වැහුවා.
මාව ෆුල් හොල්මන්. ගෙදර වෙන කවුරුත් පේන්නත් නැහැ. ගෙදර ආපු සැහැල්ලුව ඔක්කොම දියවෙලා ගියා වගේ. මම සාලේ ලොකු බල්බ් එකක් ඔන් කළා. ගේ හරිම මූසල පෙනුමයි. මම එහෙම්මම එලියට බැස්සේ නිකිනිට කෝල් එකක් දෙන්න ඕනේ නිසා. ගෙදරින් ගන්න බැහැ ලෙඩේ.

මම ළඟ තිබ්බ කමියුනිකේෂන් එක ඇතුලට ගිහින් නිකිනිට කෝල් එකක් ගත්තා.

"කලණ.. බේබි මොකද උනේ ගියපු වැඩේ?"

"ඒක හරි ළමයෝ... මම කිව්වා මොනවහරි තියෙනවා නම් මට කතාකරන්න කියලා. එතන මැනේජර්ගේ කාඩ් එක මම ඉල්ලගෙන ආව. "

"කවුද විදුරගේ?"

"ඔව්... බලන්න ඕනේ නිකිණි මැඩම්ගේ මදර් කම්පනියෙන් කිව්වහම තිබ්බ සැලකිල්ල... කවුරුත් ඇවිත් නැහැලු මිට කලින් මේ වගේ උදව් වලට.."

"හි හි හි.. මේ සේරම ඔයා නිසයි කලණ. අපිට හරියට වැඩේ කරවගන්න තේරෙන කෙනෙක් හිටියේ නැහැනේ"

"ගෙවන්න වෙයි"

"ඔන්න පටන් ගත්ත.. ඔයා හෙට එනවනේ?"

"කෝ ඉතින් පටන් ගත්තේ නැහැනේ..."

"ඔය ඉතින්.... හෙට එනවා නේද කියල ඇහුවේ මම... ඇහුනේ නැද්ද මේ නෝටි ළමයට?"

"මම නයිස්... ස්වීට්.. දන්නවනේ..."

"හරි හරි.. දැන් මම තියනවා... හෙට එනවනේ හවස?"

"එපා.."

"මොනවද එපා"

"තියන්න එපා.."

"ළමයෝ ඔයා ගන්නේ කමියුනිකේෂන් එකකින් නේද? ඇති දැන්.. හෙට කතාකරමු.. බායි"

නිකිණි එහෙම කිව්වට කට් කලේ නැහැ. වදෙන් පොරෙන් වගේ කෝල් එක කට් කරනකොට ආයෙමත් තව විනාඩි ගානක් ගිහින්. මගේ හිත පිරිලා වගේ.

Tuesday, March 28, 2017

88. ඔබ ඇවිත් යන්න එන්න... - 24

24
----------------------------------------



නිකිනි මගේ අතටත් මල් දෝතක් දුන්නා. එන්න බෑ කියද්දි මම නිකිනිව ඇදගෙන ආවේ ගැටඹේ බෝධියට නිකිනි එක්ක එන්න මම ආසාවෙන් හිටපු නිසාමයි.

සමන් පිච්ච මල් වලින් එන සුවදත් එක්ක මට නිකිනි ගාවින් එන සුවදත් විටින් විට දැනෙනවා. සතියේ දවස්වල මේ වෙලාවට පන්සල නිස්කලංකයි. රැට එන හම්බාවො බෝ ගහට ඇවිත් වහන්නෙ පිටසක්වල ජීවින් වගේ.

"ඔයාගෙ නංගි සැරද?"

"අපොයි නෑ. බොරුවට මිරිස් කරල වගේ හිටියට උදානි හොදයි. හරි ජොලි"

"එයා කියන්න මම විෂ් කලා කියලා. නංගිට කෙලින්ම මෙඩිසින් යන්න පුලුවන් නේද?"

"ඔව්. රෑන්ක් එක තිස් ගානක්. අද උදෙත් බර බරේ ම⁣ට ඔයා ගැන කියලා. මම යංතං ශේප් වෙලා ආවා. "

"ඔයා මොනවද මම ගැන කිව්වෙ?"

"ඔයා මගෙත් එක්ක වැඩකරනවා කිව්වා. "

"ඉතිං. නංගි වෙන මොනවද ඇහුවෙ?"
"මම වැඩි විස්තර කියන්න ගියෙ නෑ. "

"එහෙම උනොත් නංගි අකමැති වෙයි නේද?"

නිකිනි මගෙත් එක්ක බිම වාඩි වෙන ගමන් ඇහුවා. 

"නංගි එහෙම කෙනෙක් නෙවෙයි. මට පොල්ල දාන එකක් නෑ. "

එහෙම කිව්වට මගේ හිතෙත් තිබ්බේ දෙගිඩියාව.
නිකිණි මගේ අතට ගාථා පොතක් පෙරලලා දුන්නම, මමත් දන්නා තරමින් ඔය මොන මොනවා හරි කියන්න ගත්තා. කිසි ගාථාවක තේරුමක් දන්නේ නැහැනේ. මල් පුජා කරලා අපි දෙන්නම සෙරෙප්පු ටිකත් අරගෙන පන්සල් දොරකඩට ආවා.

"කලණ..!"

නිකිණි මගේ අත තද කරලා අල්ලපු නිසා මම ඔලුව උස්සලා බැලුවා.

"... ම... ම... මාධවී අක්කා"

අපි දෙන්නම ගල් ගැහුනා.

"කලණ මල්ලි? නිකිණි?!!"

මාධවී අක්කා බයවෙලා උනත් දුන් දාන ඇස්වලින් අපි දෙන්නා දිහා තත්පර කීපයක් බලාගෙන හිටියා. ඊට පස්සේ විදුලි වේගෙන් පන්සල ඇතුලට ගියාම, මටයි නිකිනිටයි  සිහි එලවාගෙන මූණෙන් මූන බලාගැනුනේ ඉබේටමයි. නිකිනිගේ මුණ බෙරී වෙලා.

"මාධි!"

නිකිණි ආපහු හැරිලා කතා කරලත් මාධවී අක්කා නෙවෙයි නතර උනේ තියා හැරිලාවත් බැලුවේ.

"අපි යමු නිකිණි"

මම නිකිනිගේ අතින් අල්ලාගෙන එළියට එනකොට නිකිණි ගොඩ පාරක් හැරි හැරී බැලුවා.

"..අනේ කලණ... මට බයයි..."

Monday, March 27, 2017

87. ඔබ ඇවිත් යන්න එන්න... - 23

23
---------------------------------------------------------------------

ගේ කරුමෙකටද මන්දා අල්විස් කාරයා ඔෆිස් එකේ නැහැ. දැන් මේ අස්වීම දෙන්නෙ කාටද?

"කරැණාරත්න. කෝ මිස්ටර් අල්විස්?"
කරුණාරත්න මාව දැකලා හිනාවේගන ආවා. ඒ කියන්නෙ චලන ඒ තරං කරූ ෂේප් කරගෙන. 

"සර් හොස්පිට්ල් එකේ"

"මොකක්?"

මම වටපිට බැලුවා

"....මෝචරියෙද?"

කරුණාරත්නත් වටපිට බලන ගමන් හොදටම හිනා උනා. 

"...මොකක්ද අමාරැව?"

"ලිවර් එකේ මොකක්ද අමාරුවක් තියෙනවනේ. බීලම හදාගන්න කරැමක්කාර ලෙඩනෙ සර්"

මගෙ බඩ දාලා ගියා. යකෝ මමත් බිව්වා. මටත් හැදෙයිද?

මම ආපහු ඔෆිස් එකට ගියා. ප්ලෑන් එකේ හැටියට මම අස්වෙන්න ඕන. දැං කොහොමද ඒක කරන්නෙ?

මම තවත් හිතන්නෙ නැතුව දෙවෙනි තට්ටුවට යන්න ලිෆ්ට් එකට නැග්ගා.  කෙලින්ම නතර උනේ නිකිනිගෙ ඔෆිස් එකේ දොර ගාව. නිකිනිව බලන්න පුදුම ආසාවකින් හිටියේ. බය නැතුව මම දොරට තට්ටු කරලා තත්පර තිහකින් විතර ' කම් ඉන්' කියලා ඇහුනා. 

මම දොර ඇරගෙන ඇතුලට යනකොට මොකක්දෝ කල්පනාවකින් වගේ හිටපු නිකිනි හොදටම බය වෙලා වගේ බලාගෙන ඉන්නවා.  මම දොර වහලා කෙලින්ම එයා දිහා බැලුවට නිකිනි මගේ මූණ බලන්න බැරුව එහෙ මෙහෙ බලනවා. 

"මට මේක සයින් කරලා දෙන්න. "
මම ලියුම නිකිනිගේ මේසෙ උඩින් තිබ්බේ එයා දිහා බලාගෙනමයි. නිකිනිගේ ඇස්දෙක මගේ ඇස් එක්ක පැටලුනා. ම⁣ට මේ කෙල්ලව මේ දැන් අරගෙන යන්න හිතයි. 

මට දැනුනේ මහා දුකක්. මම කොච්චර ගින්දර දුන්නද මේ අහිංසක කෙල්ලට? මම ඈ දිහා බලාගෙන ඉන්නකොට කෙල්ල හොඳටම බයෙන් ගැහෙන්න ගත්තා. වෙව්ලන බව පෙනුනේ නිකිණි අතට ගත්ත ලියුමත් වෙව්ලනවා පෙනුන නිසා. අපි දෙන්නට දෙන්නා කතාකරගන්න බැරුව. මම කරපු තකතීරු වැඩේ ගැන මටම හරි අප්සට්. නිකිණි දැන් හිතන්නේ මම ඉන්නේ තරහින් කියලා වෙන්න ඇති.

නිකිණි අහක බලාගෙන ගොලුවෙක් වගේ මට පුටුව පෙන්නුවේ මහා දුකකින් වගේ. මම වාඩි උනේ ඇස්දෙක අයින් කරන්නෙම නැතුව. අපි දෙන්නගේ පපුව ගැහෙන සද්දේ එකිනෙකාට ඇහෙන තරම් ලොකු නිහඬ බවක් තමයි මට දැනුනේ.

'මේ ඉන්නේ මගේ මුළු ජිවිතේ නේද? පිස්සුවෙන් වගේ මම ආදරේ කරන නිකිණි නේද?'

Sunday, March 26, 2017

86. ඔබ ඇවිත් යන්න එන්න... - 22

22
------------------------------------------------------------------------

මුළු ගෙදරම අමු සොහොන් පිටියක් වගෙයි. මම වැඩ ඇරලා එන ගමන් වෙන ගමනක් යන්න පුරුදු උනේ ඒ නිසා. බස් එකෙන් බැහැපු ගමන්, පොඩ්ඩක් එහාට වෙන්න තිබ්බේ බාර් එකක් ඇතුලේ තිබ්බ රෙස්ටෝරන්ට් එකක්.

මම කෙලින්ම කොහෙවත් බලන්නේ නැතුවට ඇතුලටම ගිහින් එතන තියෙන අඳුරු මුල්ලක වාඩිවෙනවා. මුල දවස් දෙක තුනේ පොඩි චකිතයක් තිබ්බත්, මට දැන් මොකක් උනත් එකයි, ගෙදර ගියාම කබරයා දැම්මට චලන ඒ දවස් දෙක තුනේ නැන්දලාගේ ගෙදර ගිහින් හින්දා අවුලක් උනේ නැහැ.

සැනසීමක් නැති උනත් මට නිදහසේ බොන්න පුළුවනි. අරක්කු බොන්න බැරි මම ඔහේ උඩ බලාගෙන කොහොමහරි බියර් පොඩි බෝතලයක් බොන්න පුරුදු උනා. අරමුණක් ඇතුව නෙවෙයි, ඔහේ පාවෙන්න, ඔක්කොම අමතක වෙන්න මට තිබ්බ එකම විකල්පේ එච්චරයි. වෙරි වෙනකල් බිගන්න බැරි උනත් අමතක වෙන්න , මලා වගේ නින්ද යන්න ගානට බිගන්න පුළුවන් උනා.

චලන නැන්දලාගේ ගෙදර ගියපු නිසා මට කියාගන්න කෙනෙක් හිටියෙත් නැහැ. නිකිණි ගැන මෙහෙම දෙයක් මට කියාගන්න බැරි උනත්... ඌ විතරයි මට කියන්න ඉන්නෙත්. ඌ හිටිය නැති එකත් හොඳයි. නැත්තම් උගෙන් මට බේරෙන්න බැහැ , ඔක්කොම කියන්න වෙනවා. මේ විදිය හොඳයි.

මම හිටියේ ඇවිදින මළමිනියක් වගේ. අරෙහෙන් අල්විස් කාරයා මාව නොමරා මරනවා. ඌ මගෙන් ආතල් ගන්නවද කොහෙද. තුවාලේ පාර පාර ආයෙමත් කියෝනවා. අස්වෙනවද කියලත් මට තීරණේකට එන්න විදියක් තිබ්බේ නැහැ.

Thursday, March 23, 2017

85. ඔබ ඇවිත් යන්න එන්න... - 21

21
------------------------------

"ලන.. වැඩට නෑවිත් ඉන්න එහෙම එපා. මට හදිස්සි වැඩ වගයක් තියෙනවා තමුසෙට කියලා කරවගන්න"

මාව ගේ ගාවින් බස්සනකොට අල්විස් කාරයා එහෙම කිව්වා.

"හ්ම්ම්"

මම කිව්වේ කිසිම උවමනාවකින් නෙවෙයි. රස්සාව විතරක් නෙවෙයි, මට ජීවිතෙත් එපා වෙලා තිබ්බේ. ලාදුරු රෝගියෙක් වගෙයි මම ගේ ඇතුලට ඇවිදගෙන ආවේ. ඇතුලට යනකොට අම්මයි නංගියි රෑට උයනවා. චලනයා නිදි.

"හානේ.. පුතානේ... මම මේ බය වෙලා උන්නේ. හදිස්සියේම නුවරඑළියේ යනවා කිව්වා මිසක් කිසි තොරතුරක් නැතුවනේ හිටියේ. ඇයි කෝල් එකක්වත් දුන්නේ නැත්තේ?"

මට එතකොටයි එහෙම එකක් මතක් උනෙත්. මම ඒ ප්‍රශ්න පත්තරෙන් බේරෙන්න කාමරේට රින්ගගත්තේ මහන්සියි කියලා.

"අඩෝ.. උඹ නුවර එළියේ ගියාලු නේද?"

"........."

චලනයා නිදිමතේ ඇඳ උඩ වාඩිවෙලා ඇහුවා. මම සද්ද නැතුව ෂෝටක් දාගෙන ඇඳේ පෙරලුනා.

"ඈ.. බන්.. තෝ කොටුවක් වත් පනින්න ගියාද නිකිණි එක්ක?.. හික් හික්"

හිතට දැනෙන දුක කියාගන්න බැහැ මට.

"... කලන... අඩෝ.. මොකද උඹට වෙලා තියෙන්නේ?"

මම නින්ද ගියා වගේ ඇස්දෙක පියාගෙන හිටියා. චලන දොරත් වහගෙන කාමරෙන් යනවා මට ඇහුනා. මගේ පපුව පැලෙන්න වගේ.. නිකිණි... දෙය්යනේ මොකද මේ උනේ?

මම ඇඳේ උඩු අතට පෙරලිලා සිවිලිම දිහා බලාගෙන හිටියා. මගේ ඇස්වලින් ආපු කඳුළු ඇස්දෙක දෙපැත්තෙන් උතුරලා කම්මුල දිගේ පහලට යනවා මට දැනෙනවා. මට කෑගහලා අඬන්න ඕනේ.

මම කවදාවත් හිතුවේ නැහැ නිකිණි මට මෙහෙම කරයි කියලා. නිකිනිව දැක්ක දවසේ ඉඳලා වෙච්ච දේවල් චිත්‍රපටියක් වගේ මතක් වෙන්න ගත්තා.

Wednesday, March 22, 2017

84. ඔබ ඇවිත් යන්න එන්න... - 20

20
----------------------------------
නිකිනි වැඩකරන තැන බලන්න මට තිබ්බෙ පුලුම ආසාවක්. ඒත් ඉතිං කොහොම යන්නද ඔක්කොම චක බ්ලාස් වෙලා යයි. මට නැත්තෙම ඔය මල ඉලව් ඉවසීමමයි. ඒ හින්දා අපි දෙන්නා හොරෙන් හොරෙන් කෝල් කරගන්නවා. මට එන්න එන්නම වැඩ වැඩි උනේ දෙන දෙන හැම වැඩේම මම ඉක්මනින් කරලා ඉවර කරන නිසා.

එදා ⁣රස්සාවට ආවට පස්සේ තිලකරත්නව වැඩිය මුණගැහුනෙම නෑ. කිසි ප්‍රශ්නයක් ආවෙ නැති නිසාත්  ,අපි දෙන්නම නිහඩව එකග වෙලා වගේ ඔෆිස් ඒවා කතා කලේ නැහැ. මට ඉවසගන්න බැරි ඒ අතරේ අර චානකයා ගැන කියවෙයි කියලා.
වැඩි දවසක් ගියේ නෑ මම කම්පියුටර් නෙට්වර්ක් එකක් කරපු නිසා ප්‍රමෝෂන් එකක් ලැබුනා. ඒ එක්කම ලක්ෂ තුනක බෝනස් එකක් කෙලිම්ම අතට ලැබුනා. චෙක් එක එදාම කෑෂ් කරගත්ත මම ඒකෙන් තිස්දාහක් තියාගෙන ඉතිරිටික ඔක්කොම අම්මා අතේ තිබ්බෙ ආඩම්බරෙන්. අම්මා අඩන්න ගත්තා. පව්.

මට එකපාරටම දැනුනේ මාව මහා ලොකු මනුස්සයෙක් උනා වගේ. ඒලෙවල් ෆේල් උනාට මටත් පුළුවන් දේවල් තිබ්බා.

ප්‍රමෝෂන් එකත් එක්කම මම ⁣හිටපු ඔෆිස් එක මාරු උනේ මැහුම් කරන බිල්ඩින් එකේ උඩට. එතනට යායක් වගේ තියෙන ලොකුම හෝල් එක පේනවා. හතර වටේටම වීදුරු. 

නිකිනි⁣ගේ ඇස් වලට කදුළු පිරුනා ප්‍රමෝෂන් එක ගැන අහලා. 

"කවුද පමෝෂන් එක දුන්නෙ? මම දන්නෙත් නැහැනෙ. ඔව් ඉතිං මම රෙක්රෑට්මන්ට් වලින් අයින්වෙලා ගොඩක් කල්. චා-න-ක තමයි..."

Tuesday, March 21, 2017

83. ඔබ ඇවිත් යන්න එන්න... - 19

19
--------------------------------------------------

ගේ හිත හදාගන්න ගෙදර හැමෝම ලොකු ශක්තියක් උනා. නමුත් නිකිණි දකින්නේ නැතුව මගේ හිත ලෙඩ වෙලා වගේ. මම පන බයේ හිටියේ මේ අව් අස්සේ නිකිණි ගැනත් ගෙදරට ලීක් වෙලා ඇති කියලා. මගේ අවාසනාව එතරම්ම තිබ්බේ නැහැ. ගෙදර කවුරුත් ඒ ගැන දන්නේ නැති බව චලන ස්ථිර කලාම තමයි මගේ ඇඟට ලේ ටිකක් ඉනුවේ.

සති දෙකක්ම ගෙවිලා ආපු සඳුදා දවසේ ටෙක්ස්ටයිල් කෝස් එකට චලනයි මමයි ගියේ අලුත් බලාපොරොත්තු එක්ක. නිකිනිගේ ගාමන්ට් එක හින්දා මම හිටියේ බොහොම නොඉවසිල්ලෙන්.

අපිට උගන්නන්න හිටියේ සුපර්වයිසර්වරු. ගාමන්ට් එක හරියට මහා විසාල එළවලු තවානක් වගේ. නිකිණි සෑහෙන සල්ලිකාරියක් කියන්නේ ඇත්ත.  ඒ උනාට මට එහෙම කියලා එයාගේ ආඩම්බරකමක්  දැනෙන්නේවත් නැහැ. කවදාවත් තමන්ගේ සල්ලි ගැන ලොකු කතාවක් මගෙත් එක්ක කියලත් නැහැ.

මම හිටියේ කොයි මොහොතේ හරි, කොහෙන් හරි නිකිණි දකියි  බලාපොරොත්තුවෙන්. ඒත් පස්සේ තමයි දැනගත්තේ ඔෆිස් බිල්ඩින් තියෙන්නේ ගොඩක් එහායින් කියලා. හැමදේම හරිම පිළිවෙලයි. එතන දාහක් විතර වැඩ.

අපිව කණ්ඩායම් දෙකකට බෙදුවාම චලනයි මමයි වෙනම දැම්මේ අඳුරගන්න බැරි වෙයි කියලා හිනා වේවි. මම මේ කෝස් එක හොඳට කරන්න හිතාගත්තා. ඒ නිසා මට ඒ කියන දේවල් පට පට ගාල මීටරේට වැටෙන්න ගත්තේ.

ක්ලාස් එක ඇරිලා මම සුපුරුදු විදියට නිකිනිව බලන්න බෝගම්බර ග්‍රවුඩ් එක පිටිපස්සේ අපේ සුපුරුදු තැනට එනවා. සුපුරුදු අපේ ලෝකය තිබ්බේ කාර් එක ඇතුලේ.

මේ අලකලන්චියෙන් පස්සේ නිකිණි මාව දැකපු පලවෙනි දවසේ ඉවරයක් නැතුව මගේ තුවාල කැළැල් බල බලා අඬන්න ගත්ත නිසා මම එදාම එයාව පොරොන්දු කරගත්තා ඒ ගැන ආයෙමත් කතා කරන්න බැහැ කියලා.

"කොහොමද කෝස් එක?"

"නියමයි"

නිකිණි ආදරෙන් මගේ දිහා බලාගෙන. ආයෙත් අර ඇස් සෙල්ලම. නිකිණිගේ කන්දෙකයි, මුණයි රතු වෙලා. මම හෙමීට ඒ අත ඇල්ලුවා.

"නෝටි වෙන්න බෑ.. "

නිකිනිගේ නෝක්කාඩු මුණ නම් ඇත්තටම මාව පොළඹවනවා. මම අසරණ මුණක් දාන්න ඇති. ඇත්තටම නිකිණි මාව පිස්සු වට්ටලා.

Monday, March 20, 2017

82. ඔබ ඇවිත් යන්න එන්න... - 18

18
--------------------------------------------------------------
හා මහා සීතලක් දැනුනේ. ඇස්දෙක බොහොම අමාරුවෙන් ඇරලා බලනකොට තමයි මට තේරුනේ ඒ බිම සිමෙන්තියේ සීතල කියලා. මුළු ඇඟේම රෝමකුපයක් ගානේ ඇදුම් කනවා. මම අමාරුවෙන් වාඩි උනා. දෙය්යනේ මේ කොහෙද? මට ඉස්සරහින් තිබ්බේ සිරස් පොලු තොගයක්. වටේම කට්ට කළුවරයි. පොලු වලින් එපිට කාකිපාට ඇඳගත්ත මිනිස්සු... දෙය්යනේ මම මේ ඉන්නේ පොලිස් කුඩුවේ?? මට මොකද උනේ?



යන්තම බඩගාගෙන වගේ ඇවිත් පොලු අල්ලාගෙන නැගිටින්න හදනකොට මට කෙඳිරි ගෑවුනා. එතකොටම එතන බංකුවේ වාඩිවෙලා හිටපු කෙනෙක් නැගිට්ටා.

"කලන!"

චලනයා..! මට බුදුන් දැක්කා වගේ..

"මොකද බන් උනේ?"

"මට.. ව-තු-ර ටික-ක් දීපන්!"

"ඉන්න ඉන්න"

චලනයා දිව්වා.

"නෑ නෑ ... වතුර? දෙන්නේ නැහැ වතුර!! තියෙන ^^$^$&&^%$^% විසේ මදිවට තව වතුරත් දෙන්න?? තොපිට කාලා තෙල! හිටපන් මම උඹට හොඳ වතුරක් දෙන්න! &&^%^"

Sunday, March 19, 2017

81. ඔබ ඇවිත් යන්න එන්න... - 17


17
----------------------------------------
දෙය්යෝ දෙනකොට ටොකු ඇන ඇන දෙනවලු. කිව්වත් වගේ ටෙක්ස්ටයිල් කෝස් එක තියෙන්නේ නිකිනිගේ ගාමන්ට් එකේ. මගේ ඉහේ තරු මල් පිපුනා වගේ.

"බලාගෙන පුතෝ... බල්ලා සැරයි "

චලනයා කිව්වේ එහෙමයි.

මම මේ ගැන නිකිනිට කිව්වහම එයා මුකුත් කිව්වේ නැහැ. බයක් වගේ දේකුත් තිබ්බා වගෙයි පෙනුනේ. නිකිණි මට බලපෑම් කරන්නේ නැතිබව මම දන්නවා. නිකිනිගේ හිත හය්යයි , මටත් වඩා කියලත් හිතෙනවා. ඒ උනාට මට වඩා දහස්  ගුණයක් හරි අහිංසකයි.

එග්සෑම් රිසල්ට්ස් අවුට් වෙලා.

මගේ කකුල් මෙඩ්ලින් ගහනවා. තාත්තා ඔෆිස් යන ගමන් මරන්න නියමවෙච්ච හරක් දෙන්නව වගේ අපි දෙන්නව ඉස්කෝලේ ගාවින් දාගෙන ගියේ, සමහර වෙලාවට අපි නොයා ඉඳී කියලවත් හිතුවද දන්නේ නැහැ.
ටෙරන්ස් ඇවිත් හිටියා, ඌත් අපි වගේම හොල්මන් වෙලා වගේ හිටියේ. ප්‍රතිපල බලන්න කට්ටිය නෝටිස් බෝඩ් එක ගාව පොරකනවා. පොරකකා බලන්න අහවල් දෙයක් තියෙනවාය ? අපි දෙන්නා හිටියා පැත්තක වෙලා.



"යමං , උඹ බලපන්"

"උඹ බලපන්... මේ ජල්බරි අස්සේ මම කාගේ මොනවා බලලා එයිද දන්නේ නැහැ"

"උඹ බලපන් යකෝ"

"මොකද.. උඹ බයද?"

"ඇයි ? උඹ බයද?"

බයද කියලා අහනවා. බයට මුත්‍රාශයත් හිරවෙලා වගේ. මම අමාරුවෙන් චලනයාව පිටත්කරලා ඇරියා.
දෙය්යනේ... ලයිට් කණුවක් තිබුනොත් පුතේ..උඹේ අවසානේ. මට තාත්තගේ හම්පටි බෙල්ට් එක මතක් උනා. ඒකෙන් පස්සට නෙලනකොට තමයි සුර සැප! මට නිකන් වදිනවා දැනෙනවා දැනෙනවා වගේ.
යකෝ... මේකා ප්‍රථිපල අච්චු ගහනවද? මගේ බඩත් දනවා. ටෙරන්ස් එනවා! මුගේ මූන... හැප්පිච්ච ලොරි බාගයක් වගේ.

Thursday, March 16, 2017

80. ඔබ ඇවිත් යන්න එන්න... - 16

16.
-----------------------------------------------------

ම්මගේ අඩෝවැඩියාව උදේ ඉඳලා. දීලා ගියපු එක වැඩක්වත් කරලා නැතුව රස්තියාදුවේ ගියා කියලා. දැන් ඉතින් ඉන්න වෙන්නේ කන්දෙකේ ඇඟිලි ගහගෙන තමයි. ඉස්කෝලේ නිවාඩුකාලේ හින්දා අම්මත් ගෙදර.

"මේං ලියුමක් ඇවිත්!"

අම්මගේ කතාවට මම දෙපාරක්ම පුදුම උනා. පලවෙනි එක මට ලියුමක් ඇවිත් කියන එක. අනිත් එක ඒක කඩන්නේ නැතුව මගේ අතටම ලැබෙන එක. මේ අපේ ගෙදරද??? බාත්රූම් එකෙන් එලියට පැනලා මම දුවගෙන ආව.

"කාගෙන්ද?"

නංගිගේ ඇන්ටනාව කොයි වෙලත් ඒ අතට මේ අතට කැරකෙනවා. සාලේ මේසෙ උඩ තිබ්බ ලියුම මම අතට ගත්තේ පුදුමෙන්. මේ කොහෙන්ද? අපොයි.. මේ අර මම විභාගේ ලියපු ටෙක්ස්ටයිල් කෝස් එකෙන් එවල තියෙන්නේ. ලියුම බැලුවම තවත් පුදුමයක්. ඒ විභාගෙන් මම පාස් වෙලා. චලනයාටත් ලියුමක් තිබ්බා. ඌත් පාස් වෙලා! මට ලකුණු වැඩියි. මේ විභාගයක් පාස් උනාමද කොහෙද..

මම නිකමට ගාමන්ට් එකේ නම බැලුවා. හ්ම්ම්.... ***** - මහාය්යාව. මේක නිකිනිගේ ගාමන්ට් එකවත්ද? මගේ පරණ පිනක් වැඩකරනවද කොහෙද..

මම නැටුමක් නටාගෙන කුස්සියට ගියා. අම්මා වටේ නැටුමක් නටලා තව ඩින්ගෙන් පිඟානකුත් බිඳෙනවා. අම්මා දුන්නා පස්සපැත්තට ගුටියක්.

"තාත්තා ආවම කියනවා. මට වද දෙන්නේ නැතුව. යකෝ.. පොඩි උන ආන්-බාන් කරනවා ලේසියිනෙ මේ කොල්ලෝ දෙන්නට වඩා. දුවනවා කුස්සියෙන්"

අම්මා මාව එලොගත්තට හිනාවක් මුණේ. දැක්කද සමකිරිල්ල? අර නැහැදිච්ච දෙකේ පන්තියේ චූ කොල්ලෝ ගානට මාවත් දාල. අම්ම දෙක වසරට කොහොම උගන්නනවද මන්ද.

Wednesday, March 15, 2017

79. කුඩුකේඩු






අතිශය
  බි
           ඳෙ
   න
       සු
ළු

ප්‍රේමය
රැකගනිමි ඔබ දකිනතුරු,
මා දමා උන්
මිරිවැඩි සඟල

විසකටු ඇනී
 ආ
    තු
       ර
         ව
සිටී නම් - දුරබනුව ,
නැතිය තහනම නුඹට
අදින්නට ඔය දුණුදිය  !
















70. ඔබ ඇවිත් යන්න එන්න... - 07

07
--------------------------------------------------------------------
නිකිනිගේ ෆ්ලැට් එකට ගිහින් මම කරගත්තේ මොන අමන;ගොන් වැඩක්ද කියලා මට පස්සේ හිතුනා. මම යන්න ඕනේ නැති ගමනක් මම ගියේ. හිත හදාගන්න බැරුව මම ක්ලාස් දෙකක්ම කට්  කරගෙන ගෙදරට වෙලා ගුලිවෙලා හිටියා.

ක්ලාස් යන්න චලන එක පාරක් කතාකලා. එච්චරයි. මට මගේ පාඩුවේ ඉන්න දුන්නා. වෙලාවකට මට හිතුනා චලනට මගේ ගමනත්; සිද්ද වෙච්ච දේවලුත් ඔක්කොම කියල හිත නිදහස් කරගන්න. ඌ මට අනිවාර්යයෙන් අම්මමෝ නැතුව බනීවි.

ඒත් කමක් නැහැ කියලා මම ඌට ඔක්කොම කතාව පුළුවන් විදියට ; නිදාගන්න ගිහින්;  ඇඳේදී කියලා දැම්මා. ලයිට් ඔෆ් කරලා; කළුවරේ නිසා පහසුවක් තිබ්බ ඔක්කොම කියාගන්න. මම කන හදාගෙන හිටියේ හොඳවයින් කුණුහරප දෙකතුනක් එක්ක බැනුමක් අහන්න.
ඒත් චලනයා 'හ්ම්ම්' කියලා වචනයක් කිව්වේ නැහැ.
මට හෙන පුදුමයි. ඉවසගෙන ඉන්න බැරුව මම ඇඹරෙන්න ගත්ත. ඇයි මූ මට බනින්නේ නැත්තේ?

"චලන. ම.. මම හිතුවේ උඹ මට බනියි කියල"

"..................."

"චලන ... ! කතා කරපංකෝ බං !!!"
කරුවලේ මට ඌගේ මුණ පෙනෙන්නෙත් නැති නිසා මම බෙරිහන් දුන්නා.

"................."

".. චලන...! මොනවහරි කියපන් බං.. උඹට තේරෙන්නේ නැහැ.... මම ඉන්නේ මොන තත්වෙකද කියලා. මම දන්නවා මම ගියේ වැරදි ගමනක් කියලා. ඒත්... මට ඒක නොකර බැරි උනා. මම පිලිගන්නවා මගේ වැරද්...ද"

"............"

"චලන!!!"

78. ඔබ ඇවිත් යන්න එන්න... - 15

15.
----------------------------------------------------------------
නිකිනි කියපු දේවල් මගේ හිතේ හොල්මන් කරනවා.

නිකිනි ගැන මම මෙච්චර දවසක් හිතාගෙන හිටියේ කොහොමද කියලා මම ඒතරම් දුරට එදා වෙනකල් හිතුවේ නැහැ.
ඇත්තටම මම හිතුවේ කොහොමද?

මට ඒක හරියටම හිතාගන්න බෑ. ආදරේ කියලා හිතුනා මිසක් ඇත්තටම මම නිකිනි ගැන හිතලම නැතිවා වගෙයි.

නිකිනි අර කියපු චානකයාට ආදරේ කරන්න ඇති.  මට මාර ඉරිසියාවක් දැනුනේ.  නිකිනිගේ ආදරේ ලැබුනා කියන්නේ මොනතරම් සතුටක්ද මට. එක එක බහුබූත කල්පනා වෙන්න ගත්තා, ඉරිසියාව මගේ රතු කට්ට පනින තරම්.  ඒත් එක්කම තරහක් වගේ දෙයක්. 

නිකිනි බැදපු කෙනෙක් බව ඇත්තටම මම චලනයාට කියලා නෑ. උගේ හැටියට, මම දන්නවා එහෙම දැනගත්තොත් , උදව් කිරිල්ල කෙසේ වෙතත් මාව ඉහේ ඉදන් පට්ට ගහයි. නිකිනිටත් මම කිව්වා මාධවී අක්කට විස්තර කියන්න එපා කියල. මාධවී අක්කාගෙන් ලීක් වෙයි කියලා මට මාර බයයි.
අම්මා ටවුමට ගියේ කෝටියක් වැඩ පවරලා. දවල් වරුවේ නිකිනිත් නෑ. ඒ මදිවට පන බයයි චානකයාට අහුවෙයි නියලා. ඌ කොයි වගේ පෙනුමක්ද තියෙන්නෙ කියලා මට හරි කුතුහලේ. කාන්ති ගෙන් අහන්නත් මොකද්ද වගේ. 

චලනයාවත් අරගෙන මම කලිසමට බැහැලා ගෙදරින් පැනගත්තා. 

"උඹේ කෑල්ල ⁣බලන්නද"

"නෑ බං.  එයාව මුණගැහෙන්නෙ හවසට. දැං යමං ටිකක් ටවුමට"

"මලා. අද දහ වෙනිදා නේද"

"ඔව් ඇයි"

"මෙතුකයාගෙ ගෙදර එනවා කියලා මම promise උනා. එහෙ පාටියක්. යමං එහෙ"
මට උඩින්ම සන්තෝසයි.
මෙතුකගේ ගෙවල් වලට යන්නේ නිකිනිගේ ගෙවල් පහුකරගෙන. දවල්ට නිකිනි නෑ. ඒත් දකින්නත් ආසයි. මගේ ත්‍රාස ජනක ගමන මතක් වෙලා මට තනියෙම හිනා. 

මමයි  චලනයි බස් එකට නැගලා 'ලව් පොට්' එකේ වාඩි උනා. 

"මොකටද බං එහෙ යන්නෙ? "

"ඉදහංකො "

මමත් ආයෙ අහන්න ගියේ නෑ. බස්එක අද්දනකොටම කීප දෙනෙක් දුවගෙන ඇවිත් නැග්ගා. එකපාරටම මාව කොර වෙලා ගියා. චිරනි! චලනත් කට ඇරගෙන ඉන්නවා. 

Tuesday, March 14, 2017

77. ඔබ ඇවිත් යන්න එන්න... - 14

14
--------------------------------------------------

ම හිටියේ මේ ලෝකේ නෙවෙයි. කෑම - බීම ගැනවත් මට මෙලෝ කල්පනාවක්, උනන්දුවක් තිබ්බේ නැහැ. ඒ මොකක් උනත් අම්මගේ උකුසු ඇස්වලට අහු නොවෙන්න මම සැලකිලිමත් උනා.. අපෝ අම්මට පුදුම ඉවක් තියෙන්නේ.

"අපිටත් මොනවහරි දීපන්.. ජිවිතේ පරදුවට තියලා සපෝට් කරනවට........"

චලනයා බර බරේ දානවා. මට තිබ්බේ කන්දෙකෙන් බේරෙන තරම් සතුටක්.

".......අඩ් ඩ ඩා.. මුගේ තියෙන පෙම්පාට... වැ-ක්-කෙ-රෙ-න-වා"

චලනයා මාව එකසිය ගානට බයිට් කලත් මම ගණන් ගත්තේ නැහැ.

"අනේ මෙහ් ! ඇත්තම කියහන්.. නිකිණි හොඳයි නේද?"

" උඹ වගේ  ඇමරිකන් රිලවෙක්ට කොහොමත් ගැලපෙන්නේ නැහැ"

"අනේ මේ! මගෙන් අහගන්න එපා... මම ඇමරිකන් රිලවා නම් උඹත් ඒකම තමයි.... ඇත්තම කියපන්, නිකිණි හොඳයි නේද?"

"හ්ම්ම්... හැබැයි අක්කා කෙනෙක් කියල හිතන්නවත් බැහැ බන්.... සිරාවට... ඉස්කෝලේ යන කෙල්ලෙක් වගේ"

"ඔව් බන්... මමත් හිතුවේ ක්ලාස් යන කෙල්ලෙක් කියල. අනේ මන්ද බන්... මට අහන්න නම් දේවල් ගොඩක් තියෙනවා"

"ඔව්  ඉතින් උඹට අහගන්න කොයින්ද වෙලාවක්"

"අනේ මේ.... කට වහපන්.........."

මම ඇඳ උඩ තිබ්බ කොට්ටයකින් චලනට ගැහුවා. චලනයා බක බක ගගා හිනාවෙනවා.

"...... ඌරා! යකෝ අපේ තියෙන්නේ පරම පිවිතුරු ප්‍රේමයක් හරිද... තෝ වගේ කුපාඩියෙක් නෙවෙයි මම "

Monday, March 13, 2017

76. ඔබ ඇවිත් යන්න එන්න... - 13

13
--------------------------------------------------
'මොකද බාන්..... උඹගේ නරක තැනක්වත් කොහේ හරි වැදුනද.. හදිස්සියේම මාළිගාවේ දුවන්නේ?"

චලනයා මට පල් එක දානවා. අනේ අපොයි.. මගේ හිත 'ගිඩි-ගිඩි' ගානවා.

මම හිටියේ කලබලෙන්, ඒ වගේම සතුටෙන්. මට මේක චලනට කියන්න ඕනේ. කොහොමද කියන්නේ? ඌ මගේ ඔලුව කයි! ඌමනේ දවසක් හොඳවයින් මට කිව්වේ ආයෙමත් නිකිණි ගැන කතාකරන්නවත් එපා කියලා. ඉතින් මම මොන හිතකින් මූට කියන්නද? ටෙරන්ස්ව වත් සෙට් කරගන්න ඕනේ? එක්කෝ තනියෙමම යනවද?

"අප්පේ.... මොකද මේ වවුලා වගේ රෑට යන්න ලෑස්ති ගමන? ආදෙන්කෝ තාත්තා.. මම කියන්ඩ"

නංගිත් පටන් ගත්තා. චඃ.. සුපර්මෑන් වගේ උඩින්වත් යන්න තියෙනවා නම්?

"මොකද ලොකු මෑන් මේ හවස්වෙලා කොහේ යන්නද? දැන් තාත්තත් එයි. ඔන්න මට නම් බෑ උත්තර දෙන්න"

අම්මත් කියපි. දැන් ඉතින් කාපන්කෝ කේක් !

"චලන.. වරෙන්කො බන් මාත් එක්ක යන්න"



මම කරකියාගන්න දෙයක් නැති වෙච්ච නිසා කිව්වා. චලනයා බෑ කිව්වා.

"වරෙන්කො බන්"

චලනයා මගේ මුණ දිහා බැලුවේ 'තෝ මට දැන් කියපන් විස්තරේ' වගේ.

".. හරි හරි... මම යන ගමන් කියන්නම්"

Sunday, March 12, 2017

75. ඔබ ඇවිත් යන්න එන්න... - 12

12

-------------------------------------------------------------------


ගේ පපුව 'ඩෝන් පටෝන්' ගානවා. මේක ලණුවක්ද ? මුන් මාව සැලසුම් කරලා උස්සන්න යනවද? නැත්තන් .. මරන්නවත් යනවද? මේකට එකත් එකටම නිකිනිගේ මහත්තයා සම්බන්ධ ඇති. මම නිකිනිව මුණගැහෙන්න ආව කියලා දැනගෙන මට ගේම් එකක් දෙන්න යනවද? මගේ බඩ පත්තු උනා. උදේ යාන්තමට බඩට දාගත්ත පාන් කෑල්ල දැවිලා අලුවෙලා යනවා වගේ දැනුනේ. මට දැන් ගොක්කොල පේනවා, පේනවා වගේ. චලනට කියන්න බෑ ; කුම්බලාවෝ කෑවනම් .. විඳවපන් බළලෝ කිව්වලු!


මම දොඩම්වල බස් එකෙන් බහිනකොට කකුල්දෙක මෙඩ්ලින් ගහනවා. මම එදා කරපු අමන; මොට්ට ; තකතීරු ; මැටි; තක වැඩෙන් මේක දුරදිග ගියපු තරම! එහෙමනම් මේ විදියට නිකිනිගේ මහත්තයට අහුවෙනවෑ ?දැන් ඉතින් මගේ අවසානේ තමයි.

යකෝ.. මට හදිස්සියට රක්ෂනයක්වත් නැහැ.ආපදා, අනතුරු කිසි දේකට ගෙවන්නෙත් නැහැ. දවසක් කීයක් ඉස්පිරිතාලේ ඉන්න වෙයිද කවුද දන්නේ.

අනේ.. කවුරු උනත් දැන් ඉතින් ශේප් වෙලා අතපය හතර බේරාගෙන ගෙදර එන්න ඕනේ. නැත්තම් ඔක්කොම ගෙදරට මාට්ටු. මට නිකන් මැවිලා පේනවා මම සරුවාන්ගෙම බැන්ඩේජ් කරලා , ඇඳක බාවලා, කකුල එහෙම වහලේ එල්ලගෙන, පැත්තකින් සේලයින් එල්ලගෙන ඉන්නවා. කේන්දරේ ආයුෂ අඩුයි කියලා තිබුනද බැලුවෙත් නෑ.. හදිසි මරණයක්... කොයි විදියට මැරෙන්න වෙයිද? මිනිය ගඟේ දායිද?

ආයේ නිකිනිගේ ගෙවල් දිහා බලාගෙන වතුරවත් බොන්නේ නැහැ කියන්න වෙයි. ගහගන්න දන්නෙත් නැහැ. දුවාගන්න පුළුවන් උනොත් නම් ලොකු දෙයක්. ඩෙක්ෂුස් එක්ක දුවාගන්න නම් ලේසියි... වාහනෙකින් එලවයිද?
කොහෙද.. ස්කවුටින් කරලා ඉගෙනගත්තේ  තුවාල වලට බෙහෙත් දාන්න විතරයිනේ.
මෝචරියට යනකොට මිනිය කැතට තියෙයිද දන්නේ නෑ..

මම ෆ්ලැට් එකට යන පාරට හැරුනා.

Thursday, March 9, 2017

74. ඔබ ඇවිත් යන්න එන්න... - 11

11.

-----------------------------------------------------------------

"මොකද්ද උඹ දාගත්ත කොක්ක?"


චලනයා බත්  අනන ගමන් ඔලුව උස්සලා ඇහුවේ සාලේ පලාතකවත් කවුරුත් නැති නිසා වෙන්න ඇති. බත් එක අතගගා හිටපු මම උඩ විසි උනා.

"ම.. මුකුත් නෑ "


"කලනයෝ.... උඹ මොකාටද එන්න හදන්නේ?"

මට කෑම එපා උනා. මම පිඟාන එහෙම්මම දාල අත හෝදගන්න පැන්ට්‍රි එකට ගියා. අත හෝදගෙන ආපහු හැරෙනකොට දොරකඩ අහුරගෙන චලන හටගෙන ඉන්නේ ගොන්පොරයකට වගේ.


"මාධවී අක්කා මට කිව්වා. මට ඇත්ත කියපන්. උඹ ඊයේ කොහෙද ගියේ?"


"මට  මගේ පාඩුවේ ඉන්න දීපන්"


"උඹ තාමත් අර කෙල්ල ගැන සයිකෝ නේද?.. උඹ දන්නවද මාධවී අක්කා මට දෙහි කැපුවා ඇතිවෙන්න... දන්නවද මොනවද කිව්වේ කියල?"


"මොනවද?"


"අහනහැටි විතරක්.... මොඤාවද ! මාධවී අක්ක අපිත් එක්ක තරහවෙන පොටක් මේක. උඹට පිස්සුද කලන? මම කියන තැනකට වඳින්නම්... එකට කෙල්ලෝ දාහක් දෙන්නම්.. ඕක අතෑරලා දාපන්! තාත්ත දැනගත්තොත් වෙනදේ මම කියන්න ඕනේ නැහැනේ"

Wednesday, March 8, 2017

73. ඔබ ඇවිත් යන්න එන්න... - 10

10.
--------------------------------------------------------------------
රියට ලෝක සම්මත නීතියක් තියෙනවා වගේ අපි දෙන්නාට කම්පියුටර් ක්ලාස් එකකට යන්න උනා. පලවෙනි දවස් දෙක තුනේ තාත්තා විසින් මරන්න ගෙනියන හරක් දෙන්නා වගේ වාහනෙන්ම ගිහින් ක්ලාස් එක ගාවටම බානවා. ටික දවසකින් මට නම් වැඩේ අල්ලලා ගියේ අපි දෙන්නම ටීචර්ගේ හුරතල් ගෝලයෝ දෙන්නා උන නිසාත් ;ක්ලාස් එකේ කියපු දේවල් සිම්පල් විදියට තේරුණ නිසාත්.

ටීචර්ගේ කටේ තියෙන්නෙම අපි දෙන්නගේ නම්. කෙල්ලෝ එක්කත් අපි හොඳයි. ඉතින් ක්ලාස් එක බෝරින්  නැහැ. කෙල්ලෙක් දෙන්නෙක්ගේ ලයින් පාරවල් වැදීගෙන උනත් අපි දෙන්නා ගානට හිටියා.

"ටෙක්ස්ටයිල් කෝස් එකක් තියෙනවා. දෙන්නම ඒකට යන්න ඕන. එග්සෑම් එකක් තියලා ගන්නේ. ලබන සතියේ තියෙන එකට හෙට ඇප්ලිකේෂන් කතාකරලා"

බලධාරියා විසින් තීරණේ ගෙනාව පත්තරේ එක්ක. 'හිටු' කිව්වොත් ඉන්න ඕනේ පන ගියත්. අම්මට වගේ කුනු කුනුව දාල ගැලවෙන්න බෑ. මට නම් මෙලෝම උනන්දුවක් තිබ්බේ නැහැ. ඔලුවත් නිදහස් නැහැ.

කොහොමහරි අම්ම ගෙනාපු කොලේට අත්සන තිබ්බ විතරයි මමනං. විභාගේ තිබ්බ දවසේ ගිහිල්ලා ඒකත් ලිව්වා. අමාරුවක් දැනුනෙත් නැහැ. අහල තිබ්බෙත් පිස්සු ප්‍රශ්න.

Tuesday, March 7, 2017

72. ඔබ ඇවිත් යන්න එන්න... - 09

09.
------------------------------------------------------------
ලෙවල් ඇඩ්මිෂන් ඇවිත්. ඇඩ්මිෂන් අරගත්තට විභාගේ ලියන්නේ පොලිසියෙන්ද? වැඩ හතරම ලෙසටම එරිලා. මගේ ඔලුව නම් කම්මල වගේ. ඔක්කොම හිටියේ විභාගේ ගැනම හිත හිත; මම විතරක් හෝන්දු මාන්දු වෙලා. චලන හැම වෙලේම මාව උනන්දු කළා. වෙලාවකට මහා කරදරයක් වගේ දැනුනත් ඌ මාව තේරුම් අරගෙන හිටියේ.

"කෝ චිරනි"

"ආ..... එයා ලොකු අම්මලත් එක්ක කතරගම ට්‍රිප් එකක් ගියානේ. ඔයාට කිව්වේ නැද්ද?"

අදිතිගේ උත්තරේට මම මෝල්ගහ ගිල්ලා වගේ නිරුත්තර උනා. මම හිතුවා චිරනි මගේ ගාව ඉඳියි කියලා. මම වැටෙනකොට මාව නැගිට්ටුවයි කියලා.
මම පෙගිච්ච පොල්කිච්චෙක් වගේ හෝල්ට් එකේ බාර් එකට බරවෙලා බිම බලාගත්තා. මුන් ලයිට් එක්ක කතාවක් දාගෙන හිටපු චලන මගේ දිහා බැලුවේ මගේ වෙනස දැකලා.

"... උඹ වරෙන් මම යන්නං "

මම චලනට එහෙම කියලා හෙමින් හෙමින් බස් එක තියෙන තැනට ආවා. ටෙරන්සුයි, බුරියයි, ගොමයයි ඉන්නවා.

"මොකද බන්... පලාලි ඉඳල එන පුකාරා ප්ලේන් එකක් වගේ. මොකද කෙල්ල වලිද?"

"මොන පිස්සුද බන්... ගෑනියි මිනිහයි වගේනේ මුන් දෙන්නා.."

ටෙරන්ස් කිව්වා. මම ඔරලෝසුව දිහා බැලුවා. පහටත් ළඟයි. බස් එකකුත් නැහැ.

"ටෙරන්ස් , උඹ පයින්ද යන්නේ?"

"යනවා නං යමු"

Monday, March 6, 2017

71. ඔබ ඇවිත් යන්න එන්න... - 08

08
----------------------------------------------------------------------
විභාග භීතිකාව වකුගඩුවටත් දැනෙනවා. ' මේපාර නම් වැරදුනොත් උඹ ඉවරයි' කියලමයි මගේ ඔලුවේ වැඩකලේ. එක අතකින් තාත්තා; අම්ම නම් කූල් . බෑන්ක් මැනේජර්ගේ පුතා ඒලෙවල් ෆේල් කිව්වම මොන පැත්තකින්ද හිනා නොයන්නේ. තාත්තා නම් අපිව කෝටුමස් කරයි. අපි දෙන්නා වගේ නෙවෙයි, නංගි නම් පාඩම් කරනවා නෙවෙයි බොනවා. අපි දෙන්නා ඉතින් කවදා කාපු ටකරන්ද?
හිත හදාගෙන රෑ දොළහ වෙනකල් ගණන් ටිකක් හැදුවා. මෙලෝ දෙයක් මතක නැහැ. චලනයා හෝ ගාලා නිදිකිරනවා. මට නම් නිදිමත අහලකවත් නැති උනත් හිත එක තැනක නැහැ.

පහුවදා බදාදා. කට කපලා නිදාගන්න දවස. නිවාඩු තියෙන්නේ එදාට විතරයි. ටවුමේ රස්තියාදුවක් යන්න කියාපු දවස.

"ලොකු මෑන්.. ලොකු මෑන් "
අම්මගේ බරබරේ උදෙන්ම. ඇහෙන තාරතාවයේ හැටියටම බාල්දියක් බව තේරෙනවා. මම කොට්ටේ ඔලුව ඔබාගත්තා. ලොකු එකක් තියෙන එකෙක් කතාකරපුවාවේ.

"... ලොකු මෑන්... තාම නිදිද? නැගිටින්න නැගිටින්න... අර තාත්තගේ බත් එක  ගෙනිහින් දෙන්න ඔෆිස් එකට. අද හදිස්සියට ඒකත් දාල ගිහිං "

"මොකද්ද අම්මේ.. ඕක කන්නේ දවල්ටනේ. දවල්ට ගෙනිහින් දුන්නම මදැයි. මට නිදිමතයි"

"අනේ පුතේ.. පොඩි මෑන් එක්කම ගිහින් මේක දීල එන්නකෝ. තාත්ත අද උදේට තේක බිව්වෙත් නෑ "

Thursday, March 2, 2017

69. සිංහ ලේ අපි..



කාලයක් තිස්සේ නෙවෙයි..... අවුරුදු බර ගානක විතර ඉඳලා මම හිතාගෙන හිටපු දෙයක්, හිතලා නොලියාම හිටපු දෙයක් බ්ලොග් එකක ලියන්න කොහෙත්ම කැමැත්තක් නොතිබිච්ච දෙයක් ගැන ලියන්න එකපාරටම හිතුනා.

එක වතාවක් මම 'තමිලිනි' ගැන ලියලා මේකට පොඩි පාරක් කපාගෙන ආවත්... ආයෙමත් හිත එක එක වැහිකෝඩ වලට අහුවෙලා ඒ අදහස 'දිය නොවී' යටවෙලා ගියා.

දැන් ආයෙමත් ලියන්න හිතෙනවා.

අවවාදයයි: තමන්ගේ මතය තමන්ට වටිනවා වගේම, අනෙක් කෙනාගේ මතය අනෙකාටද වටී. මම ලියන ජේද තුන හතරෙන් ආකල්ප වල මහා පෙරලියක් වන්නේත්, ඔබේ නිහඬ බවෙන් සෙතක් වන්නේත් නැත. අදහස් මිස පුද්ගල මතගැටුම් නොහොබිනාය. මොකද, අපි මෙතරම් කාලයක් කරමින් හිටියේද එයයි.


මම නොදන්නා කාලයකදී නිලවශයෙන් රටේ 'ජාති' දෙකක මිනිස්සු එකිනෙකා මරාගන්න පටන් අරගෙන, වීරයින් බුරුතු පිටින් බිහිකරමින් පැවතිලා මේ වනවිට වීරයින් ඉස්මොල්ලේ යන තරම් ගානක් හිටියත් තවමත් අපි මරාගන්නවා.

දෙමළ - සිංහල ගැටුම කියන්නේ මොකද්ද?

මෙතෙක්  කියවපු සහ අහපු දේවල් අනුව මට නම් ඇත්තටම හිතේ තියෙන්නේ පුදුම කලකිරීමක් අපේ වැඩිහිටි පරපුර ගැන. ඔවුන් විසින් නිර්මාණය කරපු මේ සැරව පිරුණු තුවාලය දැන් කහන්නේ අපේ පරපුර. කවුරුත් ඒ තුවාලයට බෙහෙත් දානකොට ඇතුල සුද්ද කරන්නේ නැහැනේ. ( කරුණාකර දේශපාලනය, දේශපාලකයෝ ගැන කතාකරන්නවත් එපා. ප්‍රශ්න බිහිකරන්නේ එයාල කියල කතාව යටගහන්නත් එපා. ගින්නක් උනත් වතුරේ පත්තු වෙන්නේ නැහැනේ, දර නැතුව)

සිංහල ජනයා විසින් දෙමළ ජනයා කෙරෙහි පතුරවමින් පැවතුන ඒ දුෂ්ඨ ක්‍රියාවන් නිසාම තමයි මේ හැම දෙයක්ම සිද්ද වෙන්න ඇත්තේ සහ තවදුරටත් සිදුවෙන්නේ. ඒකම තමයි අද වෙනකොට මුස්ලිම් ජනයා කෙරෙහිත් පැතිරිලා යන්නේ.

යුද්ධයක් තිබුණාය කියල හිතන්නකෝ, අපි දැන් තාමත් තලුමරනවා ප්‍රභාකරන් ඝාතනය කලාය , ඊළම පැරදුනාය කියලා. මට නම් මේක මහා විහිළුවක්. ආයුධය නැතුව උනත් අපි හැමෝම මානසිකව තාම යුද්ධ කරනවා නේද?

පොඩ්ඩ ඇත්තම් 'පර දෙමළා, හම්බයා' කියමින් ඒ වෛරය නිදහස් කරන්නේ තාමත් එහෙම නිසයි. අපි හැමෝම කරන්නේ බොරුවක්! නිකමට හිතන්න අවුරුදු ගානක් තමන්ගේ කියල හිතාගෙන හිටපු පවුලකින්, එකපාරටම කිව්වහම 'උඹ අරන් හදාගත්ත එකෙක්' කියලා..... දැනෙන හැඟීම!!

ඇත්ත... සමහර වෙලාවල් වලදී ඒ ඒ ජනකොටස් කරන වැඩ බැලුවහම බලයක් පතුරවනවා කියලා හිතෙනවා. නමුත් ඒකට වියරු වැටෙන්නේ මොකටද? ගමක් ගත්තහම කෝවිලක්, පන්සලක් සහ පල්ලියක් කියන තුනම තිබ්බනම්.... බෞද්ධ අපි විතරක් ඇයි හන්දියක් ගානේ පැලවෙන කපුටු බෝගස් වලට පවා බුදුපිළිම තියාගෙන දඟලන්නේ? ඒක ආගමික අන්තවාදය!!

ලොකු විනාසයකින් පස්සේ උනත් පාඩමක් ඉගෙන ගන්නේ අයට කොහොමත්ම පාඩමක් ඉගෙන ගන්නත් බැහැ. ජපානයේ බෝම්බයෙන් සියල්ල සුන්නත්ධුලි උනාට පස්සේ ඔවුන් අවුරුද්දක් වත් අඩුම තරමේ ඇමරිකාවට විරුද්ධව පෙළපාලි, හර්තාල් කළා කියල මම අහලා නම් නැහැ ( එහෙම දන්නා අය වෙතොත් මාව දැනුවත් කරත්වා) නමුත් අපි??????

දශක තුනක  යුද්ධයකින් පස්සේ තාමත් ඒකෙ අහුකොන් හොයමින් ගැටෙනවා. ආයෙත් යුද්ධයක් ඇතිකරලා අපේ ඊළඟ පරම්පරාවට කහන්න තුවාලෙට ඉහඳ පනුවෝ දානවා. ඇයි මේ?? මේකද අපේ සමාජ වගකීම?

තමිලනි ලිව්වා...
ඒ තමයි එයා යුද්ධ කරපු හැටි. සිංහල අපි පවා කියෙව්වා. ඒකෙ සිංහලයින්ට දීපු වද සහ දෙමල මිනිසුන්ගේ කෘරත්වය පීරමින් කියවන්න උත්සහ කළා.

ඒත් තමිලනි ලිව්වේ නැහැ.... 
ඒ තමයි ආයෙමත් ඒ කැඩුණු තැන වහගෙන ඉදිරියට යන්නේ කොහොමද කියල. දෙමළ ජනතාව ඒකට සුදානම්ද කියල.....

අපේ කට්ටියත් ලිව්වා...
ඒ තමයි අපිත් යුද්ධ කරපු හැටි. 'අපේ' මිනිස්සු කොටින්ගෙන් මැරුම් කාපු හැටි. ගම් පිටින් කැතිගාපු හැටි. 'අපේ' විරුවන් කොටින්ට ප්‍රහාර එල්ල කරපු හැටි! ඒ කතාවල අපිට ඕනේ ජවය; වීරත්වය ඇතිතරම් තියෙන නිසා සිංහල 'අපිට' සන්තෝසයි. ඒවා සාක්ෂි කරගෙන අපි උදම් අනනවා තාමත්...

අපේ කට්ටිය ලිව්වේ නැහැ...

ඒ තමයි මෙහෙම යුද්දෙකට ආයෙත් නොයන්න 'අපේ' මිනිස්සු අතින් වෙන්න ඕනේ මොනවද කියන එක. සොල්දාදුවෝ කියන්නේ කුලියට මිනීමරන තත්වයක් වෙන්න ඕනේ නැහැ කියන එකට අපි සූදානම්ද කියන එක ? මේ සංහිදියාවට අපෙන් ලැබෙන්න ඕනේ දේ අපි දෙනවද කියන එක....

මේ කිසි දෙයක් කිසි කෙනෙක් කරනවා මම දැකලා නැහැ. යුද්ධයකින් පස්සේ වෙන්න ඕනේ මොනවද කියන එක ගැන මෙලෝම දැනුමක් ඇත්තෙක් අවාසනාවට ලංකාවේ ඉතිරිවෙලා ඇත්තේ නැති තරම්....

අදටත් මම දකිනවා සාමාන්‍ය අපි අතින් වෙන නොයෙකුත් අසික්කිත ක්‍රියාවන්. ඒවා නින්දිතයි. උදාහරනෙකට කියන්නම්.. මම හොඳින්ම දන්නා ආයතනයක එදිනෙදා පිරිසිඳු කිරීම් කරන ගැහැණු කෙනෙක් ඉන්නවා. ඇය කතාකරන්නේ සිංහල. ඇය සමඟ වැඩට දෙමළ භාෂාව කතාකරන තවත් ගැහැණු කෙනෙක් ගන්නවා. දැන් 'අපේ' සිංහල එක්කෙනාට ඕක ඉවසන්න බැහැ. හැමදාම අර මනුස්සයාට විරුද්ධව නඩු. දෙමල ගැහැණු එක්කෙනා තමන්ගේ පාඩුවේ වැඩේ කරලා පැත්තකට වෙලා ඉන්න කෙනෙක් වෙලත් සිංහල කෙනාට ඇයව ඇහේ කටු වගේ. මුකුත්ම චෝදනාවක් නැති දවසට දුවන ඇගේ තැටිය තමයි..

".... මුන් කොටියෝ.. අපේ අහිංසක කොල්ලෝ මරල, කැති ගාල ඉන්න මුන්ට හෙන හතම ගහන්න ඕනේ අම්මප"

ඒකට මට හිනාවෙනවද අඬනවද කියල හිතාගන්න බෑ. ඔන්න අපේ දේශප්‍රේමය!!


මේකේ අනික්පැත්තත් ඇති.

මම දෙමළ කතාකරන හින්දු; මුස්ලිම් ආගමිකයින්ට ඇත්තටම ආදරෙයි. උන් වෙනස් තමයි. ඉතින් ඒ වෙනස මට ප්‍රශ්නයක් නැහැ. ප්‍රශ්නයක් වෙන වෙලාවට මම ඒ බව අඟවනවා මිසක් 'කැතිගාන්න' සමුලඝාතනය කරන්න හිතන්නේ නැහැ. හිතන්න ලෝකේ ඉන්නේ එකම ජාතියක් නම් ඒක කොතරම්ම බෝරින්ද කියල?

එහෙමයි කියල මම දමිළ කතාකරන හින්දු ; මුස්ලිම් ආගමික ජනයා එක්ක 'සංහිදියාව' (වැඩියෙන්ම අවභාවිත වෙච්ච වචනයක් නිසා තේරුම මුල සිට සරලව ඉගෙනගත යුතුය ) කියන්නේ විවාහ ගනුදෙනු කියන්නේ නම් නැහැ. උන්ට උන්ගේ පාඩුවේ විවාහ වෙන්න ඉඩ තියෙන්නත් ඕනේ. සංහිදියාව වෙන්නේ විවාහ වලින් නම් මොනතරම් දෙයක්ද? කොටිම්ම අපේ සිංහල අය අතරෙත් උඩරට- පහතරට කසාදවල තියෙන ගැටුම් බැලුවම සංස්කෘති දෙකක් එකතු උනාම මොන තරම් අවුලක් ඇතිවෙන්න පුළුවන්ද ? ඒ නිසා එහෙම විවාහ ගනුදෙනු වලින් නෙවෙයි මේක විසඳෙන්න ඕනේ. අතේ ඇඟිලි පහ විවිධාකාරයි වගේ, ඔවුන්ගේ විවිධත්වයට ගරු කරන සමාජයක් තමයි 'හදාගන්න' ඕනේ.

එතැනදී වගකීම 'මගේ'

එකිනෙකාට ගරු කරනවා නම් මේ ඔක්කොම ප්‍රශ්න විසඳෙනවා. වැඩිහිටි පරපුර කඩු -මන්නා වලින් උත්තර දීලා දැන් ඉන්න තරුණ පිරිසත් ඒ විදියට තමයි උත්තර හොයන්නේ.

සැකයක් නෑ.. මේ විදියට ගියොත් අපි ආයෙමත් වාර්ගික යුද්ධෙකට යනවා. සාමාන්‍ය මිනිස්සුන්ට යුද්ධෙ එපා උනාට දේශපාලකයින්ට ඒක හිඟන්නාගේ තුවාලේ.....

තේරුම් ගන්න මේ මොහොතේ වත්!



Wednesday, March 1, 2017

68. ඔබ ඇවිත් යන්න එන්න... - 06

06
--------------------------------------------------------------------------------------------------
ගන්නන කිසි දෙයක් ඔලුවට යන්නේ නැහැ. මේ පාරත් විභාගේ ඇනගන්න වැඩක් තමයි. ගිය පාර නම් එස් හතරෙන් ගොඩ ගියා. මේපාර නම් ලයිට් කණු ෂුවර්. චලනයාගේ වදේට මම ක්ලාස් ගියේ. රිවිෂන් එකත් මට තිත්ත වෙලා. ඔක්කොම දේවල් වතුරට හේදිලා ගියා වගේ.

"මම ගෙදර යනවා බං "
මම ඉන්ටවල් එකේදී කිව්වා. චලන මගේ දිහා බලාගෙන හිටියා.

"මොකද බං වෙලා තියෙන්නේ? උඹ ඊයේ අපේ ගෙදර එයි කියලා මම බලාගෙන හිටියා. හිටහන්.. මම උඹව හම්බවෙන්න ඕනේ"

ඒ ටෙරන්ස්.

"හෙට බලමු, මම යනවා"

මම පොත අරගෙන නැගිට්ටා. චලන තාමත් කතාවක් නැතුව මගේ දිහා බලාගත්ත ගමන්මයි.

"චිරනිට කියන්නේ නැද්ද?"

"චඃ"

මම පන්තියෙන් එලියට ආවා. ඔලුව කම්මල වගෙයි. ගෙදර යන්න හිතකුත් නෑ. ආයෙමත් නිකිනිව මතක් උනා. අද නම් නිකිනි ගෙදර ගිහින් ඇති. මම හිත තද කරගත්තා.
ඒත් බස් හෝල්ට් එකට ආපු ගමන් මට මාවම පාලනය කරගන්න බැරි උනා. මම නැග්ගා දොඩම්වල බස් එකට.
බස් එකට වඩා වේගෙන් මගේ හිත දුවනවා. බස් එකෙන් මම බැස්සේ වෙන ලෝකෙක ඉඳල බහිනවා වගේ. එඩ්රස් එක ආයෙමත් බැලුව. මේ හරියේ නම් තමයි.. ඔව් තට්ටු නිවාසයක් වගෙයි.

පාරේ මනුස්සයෙක් ගෙන් පාර අහගත්තා. හරි, ඒක තට්ටු නිවාසයක් තමයි. පහලම තට්ටුවේ අංක ඔක්කොම ලියල; '2/63' දෙවෙනි තට්ටුවේ.
මම ලිෆ්ට් එක ගාවට ගියත්.. ආයෙමත් හිතේ බය බුර බුරා නැග්ගා. මොකද්දෝ හේතුවකට පඩිපෙළේ යන්න ඕනේ කියල හිතුනා. දකුණට හැරිලා ඊට පොඩ්ඩක් එහායින් තිබ්බ පඩිපෙළේ පලවෙනි පඩියට අඩිය තිබ්බ විතරයි ලිෆ්ට් එක පහලට ඇවිත් ඒකෙ දොර ඇරුනා.

යන්තමට වගේ ඇස් කොනෙන් මම දැක්ක මාධවී අක්ක ලිෆ්ට් එකෙන් එලියට අඩිය තියනවා. මම කලේ පඩිපෙළේ පුළුවන් උඩම පඩියට පැනගත්ත එකයි. පපුවේ සද්දේ ගල්මෝලක් වගේ එලියට ඇහුනද මන්ද...

මාට්ටු උනානම් එහෙම! කකුල් දෙකේ වෙව්ලිල්ල නතර වෙන්න තවත් විනාඩි දෙක තුනක්ම ගියා. ඒත් නිකිනිව දකිනකල් මට හිතට සැනසිල්ලක් නැහැ වගේ. මම ආයෙමත් ධෛර්ය අරගෙන පඩිපෙළ එක හුස්මට නැගගෙන නැගගෙන ගියා.

පඩිපෙළ ඉවර වෙන තැන ඉඳල දොරවල් බලාගෙන යනකොට.... එක්තරා දොරක '2/63' කියලා ගහලා තිබ්බ. මගේ අත වෙව්ලනවා. මම ඒ වෙව්ලන අතින් දොරේ සීනුව ගැහුවා. හැම තප්පරයක්ම කල්පයක් වගේ. මටම මගේ හුස්ම හඬ ඇහෙනවා.

'ක්ලික්'

දොරේ අගුල ගැලවෙන සද්දේ ආවා. යන්තමට ඇරුණු දොරෙන් කවුදෝ නාඳුනන ගැහැණු රුවක මුණේ කොටසක් පෙනුන.

"නි.. නිකිනි නෝනා ඉන්නවද?.. ම.. ම-මේක නිකිණිගේ ගෙදරද?"
ඇස්දෙක විසින් මාව පරික්ෂා කළා.

"ඔ.. ඔව්... නෝනා නම් ඉන්නවා.... මහත්තයා කවුද?"

මට වචන එන්නේ නැහැ. උගුර-කට ඔක්කොම වේලිලා. ඒත් මම බයක් අඟවන්නේ නැතුව ඉන්න තමයි හැදුවේ.

"ම.. මම එයාගේ යාලුවෙක්. නෝනට කතාකරන්න පුලුවන්ද?"

"කාන්ති... කවුද?"

පිටිපස්සෙන් ඇහුනු ඒ හඬ නිසා දොර ටිකක් පළලට අරුනා. මම දැක්කා ඈ! ඒ නිකිණි. මාව  ඉබේටම දොර ලඟට ලංඋනා. මගේ හිනාව දැකපු නිකිණි මුලිම්ම අදහගන්න බැරි පුදුමෙන් ගල් ගැහිලා ඒ එක්කම ලොකු සන්තෝෂයකින් ලස්ස්......සන හිනාවක් ආව. ඔව් ඒ විදුලියක් වගේ හිනාව.

"අන්...නේ.... කලන... එන්න එන්න ඇතුලට"

මෑත් කරපු දොර අතරින් මම හෙමිහිට ඇතුලට ගියා.  පොලව වහලා තිබ්බ ටෙරාසෝ ඇතිරිල්ල නිසා මම මගේ හම්පඩ සපත්තු දෙක ගලවන්න නැමුනා.

"එපා එපා.. සපත්තු ගලවන්න එපා. එන්න එන්න... ඇවිත් වාඩිවෙන්න"

මම හිස ඔසවලා නිකිණි දිහා බැලුවා. මට දැන් මොකද්දෝ වගේ. රෝහලේදී නොදැකපු හුරුබුහුටිකමක් නිකිනිගේ පුරාම තිබ්බේ. කැරලි කොණ්ඩේ උඩට කරලා ගැටගහලා මුහුණේ තිබුනේ හඳක් වගේ පෙනුමක්.
කිහිලිකරුවකට වාරුවෙලා ඇවිත් මම හිටපු පුටුවට ඉස්සරහින් තිබ්බ සෝපාවට බරවුනා.

"ඉතින්..... ඔයා අද එයි කියලා නම් හිතුනේ වත් නැහැ. කොයි වෙලේ හරි එයිමයි කියල විතරයි හිතුවේ. ඉතින් කොහොමද? පාර හොයාගන්න අමාරු උනාද?"

"නැහැ"

"දැන් මේ මගේ යාළුවා ඉඳල ගියේ... ඔයාට හම්බවෙන්නත් ඇති. මාධවී කියලා. මගේ බෙස්ට් ෆ්‍රෙන්ඩ්"

මගේ පපුව පහුරු ගානවා වගේ; උගුරත් හිරවෙන්න වගේ.

"දැන්.. ඇවිදින්න පුලුවන්ද?"

"ඔව්.. ක්ලචර්ස් වලින් පුළුවන්"

"කවදද ආවේ"

"ඊයේ හවස් වෙලා"

"අ.. අම්මලා එහෙම කෝ?"

මම අමාරුවෙන් ඇහුවේ ඊළඟට උත්තර බඳින්න වෙන්නේ ඒ උසාවියට හින්දයි. ගෙදර AC තිබ්බත් මගේ පිට දිගේ දාඩිය බේරෙනවා. නිකිණි එකපාරටම අමුතු මුණක් දැම්ම.

"කාන්ති... ගිහින් බොන්න මොනවහරි ගේන්න"

කාන්ති යන්න ගියා සාලෙන්. අපි දෙන්නා විතරයි පේන්න හිටියේ සාලේ. මගේ හුස්ම ගන්න සද්දේ පිටටත් ඇහෙන තරම්. නිකිණි හිනා වෙලා මුඩ් එක වෙනස් කරගත්තා.

"ළඟට ආපු ගමන්ද ?"
මම ඔලුව වැනුවා; ඔව් කියන්න වගේ. ආයෙමත් ඒ නිහඬතාවය. ඒක හරිම උණුසුම්. මට දැනුනා.

"මම ගැන කිසි විස්තරයක් නොදැන ආපු එක මට අදහ ගන්නත් බැහැ. මගේ ආරාධනාව වැරදියි. මම මේ ෆ්ලැට් එකේ ඉන්නේ තනියෙම. ඉඳල හිටලා මාධවී කියන මගේ යාළුවා ඇවිත් ඉඳල යනවා. අපේ ගම මිරිහානේ. අම්මලා ඉන්නේ එහෙ"

මම ඒ කිසිම දෙයක් අහගෙන හිටියේ නැහැ. නිකිණි දිහාවම බලාගෙන හිටියා. මට ඇහුනේ ගීතයක් වගේ.

"ම.. මම හිතන්නේ ඔයාගේ යාළුවා මට පහලදී හම්බ උනා..."

"අය්යෝ... දැනගත්තොත් මාව කයි. පොරේ.. අඳුන්නල දෙන්න කියල.."

ඒ වචන... නිකිණි 'අක්කගේ' කටින් පිටවෙලා මගේ පපුව හූරගෙන බිම වැටුනා. ඒ උනාට හිත පිරිලා උතුරනවා වගේ. මෙයා දන්නවනම් මම කවුද කියල? තත්වේ මීට වඩා ගොඩක් වෙනස් වෙන්න තිබ්බ. මගේ තොලකට වේලිලා..

"මම එයාව දන්නවා.."

"කාවද? මාධවිව? ඒ කොහොමද?"

ඒ මොකද්ද ඒ මම කලේ? මගේ කට නම් කෙටේරියක් හැබෑට.

"ඒ.. එයාව මම බෑන්ක් එකේදී දැකල තියෙනවා. සෙලාන් එකේනෙ වැඩකරන්නේ?"
යන්තම් වෙට්ටුවක් දාගත්ත.

"අය්යෝ එහෙනම් ඔයාට කතාකරන්නයි තිබ්බේ. "

"ඔයත් බෑන්කර් කෙනෙක්ද?"

මමම අහපු ඒ ප්‍රශ්නෙත් එක්කම මමත් ගොළු උනා. මම උපරිම රඟපාන්න උත්සහ කළා.

"න.. නැහැ.. මම මෙහෙ.. ප්‍රයිවට් තැනක වැඩ කරනවා"

මම පපුව හිල්කරන වේදනාව මැඩගෙන අහගෙන හිටියා. නිකිණි මට වඩා වැඩිමල්  කියන එක පිළිගන්න මගේ හිත කොහොමත්ම සුදානම් නැහැ.

"ඔ.. ඔයා මොනවද කරන්නේ කලන?"

මට දාඩිය දැම්ම. තාම ඉගෙනගන්නවා කිව්වොත් ඉවරයි. එතකොට එකෙන්ම දැනගන්නවා මම මල්ලි කෙනෙක් කියල. මට කරගන්න දෙයක් නැති උනා.

"ම.. මම බිස්නස් කරනවා"

"බිස්නස්? මොනවද?"

"කුඩු බිස්නස්... ගංජා... ගුලි... මල්"

නිකිණි කිංකිනි හඬින් හිනා උනා. මුළු ගෙදර පුරාම මල් විසිරුණා වගෙයි මට දැනුනේ. එතකොට පුදුම ලස්සනක්.

"ඔයා පිස්සු පොරක්...."

මටත් හිනා. සතුටට ගෙදර බිත්තිත් හිනා වෙනවා වගේ දැනුනේ. අනේ මේ සතුට හැමදාම තියාගන්න පුළුවන් නම්.....

"...ඊළඟට  එනකොට මටත් හොඳවයින් ගුලි දෙක තුනක් ගේන්න "

'හුටා' මම අදත් ආවේ අත්දෙක වන වන නේද? නිකිණි ගැහුවේ හින්ට් එකක්ද?

"අනේ... මම අදත් ආවේ අත්දෙක වන වනනේ"

"අය්යෝ.. මම එහෙම හිතල නෙවෙයි කිව්වේ. විහිලුවට. ඕක මොකද්ද? ඔයාගෙන්.. මට.. මොකවත්ම එ-පා.. මේ තියෙන දේ-ව-ල් හොඳටම ඇති"

අන්තිම වචනටික මගේ පපුව පසාරුකරගෙන කිඳා බැස්සේ හීයක් වගේ. මම නිකිණි දිහාම බලාගෙන හිටියේ මමත් නොදැනුවත්වම. ඇස්දෙක පියවෙන්නවත් නැතුව ඇති.

අපි දෙන්නගේ ඇස්දෙක පැටලිලා කොච්චර වෙලාවක් උනාද කියල මට දැනුනේ නැහැ. ඒත්.. ඒ සුළු මොහොත මගේ ජිවිතේ පුදුම සංවේදී මොහොතක්.

අපි දෙන්නගේ දැහැන බිඳුනේ කාන්ති සාලෙට එනවත් එක්කමයි. නිකිණි ගැස්සිලා බිම බලාගත්තා. කන්පෙති රෝසපාට වෙලා. මගෙත් කන්දෙක රත් වෙච්ච නිසා, බිම බැලුනා.

"ගන්න"

කාන්ති පිළිගන්නන කූල් බීම එකට නිකිණි එහෙම කිව්වා. මම හෙමින් ඔලුව උස්සලා බීම එක අතට ගත්ත. තිබහයි; බඩගින්නයි මට අමතක වෙලා තිබුනේ. ආයෙමත් සංවේදී නිහඬතාවයක් අපි අතරේ.

ඔක්කොම නිහඬතාවය බිඳගෙන මහා හඬින් වගේ දුරකතනයක් නාදවෙනවා ඇහුනා. අපි දෙන්නම උඩ විසි වෙන්න ඇති. ඒ නිසා වෙන්න ඇති අපි දෙන්නගෙම ඇස් ආයෙත් මුණගැහුනේ. කාන්ති අඩියට දෙකට දුරකථනය තිබ්බ තැනට දුවල යනවා පෙනුනා.

"ඉ.. ඉන්නවා... ඔ. ඔව්... ඊයේ තමයි ආවේ. ඔව්.. හා.. හොඳමයි"

කාන්ති උත්තර දුන්නේ නිකිණි දිහා බලන ගමන් බිරාන්ත වෙලා වගේ. නිකිනිගේත් ඇස්දෙකෙත් ඒ එක්කම භීතියක් පැතිරිලා ගියා. මට මහා වෙනසක් දැනුනේ. නිකිණිගේ අම්මාද? තාත්තද? ඒ කවුරුහරි වෙන්න ඇති; මට හිතුනා.

"... න.. නෝනා... නෝනට..... කතාකරනවා"

කාන්ති ඇස්දෙක ලොකු කරලා කතාකලා. කාන්තිගේ උදව් ඇතුව නිකිණි බයෙන් බයෙන් දුරකථනය ලඟට ගිහින් රිසීවරයට කන තිබ්බා.

"හ්ම්... .නෑ.. එපා.. හ්ම්ම් හ්ම්ම්.... හ්ම්ම්"

නිකිනිගේ මුහුණ මට පේන්නේ නැහැ. වැඩිපුරම නිකිණි පාවිච්චි කලේ 'හ්ම්ම්' කියල විතරයි. මොකද්දෝ අමුත්තක්; අපහසුතාවයක් පැතිරිලා ගිහින්. මම බාගෙට බීපු බීම එක ට්‍රේ එක උඩින් තියලා අහක බලාගත්තා.
මෙතන තියෙන තත්වේ අනුව මට දැනුනේ අපහසුතාවයක්. කාන්තිගේ මූණත් අවුල්. මම ආවේ වැරදි වෙලාවටද? වැරදි ගමනක්ද? මේක නිකිනිට ප්‍රශ්නයක් වෙයිද?
රිසිවරය තිබ්බ නිකිණි ආපහු හැරෙන්නේ නැතුව එතනම තිබ්බ බිත්ති බාගයට හේත්තු වෙලාම ගල් ගැහිලා වගේ හිටියා. මම හෙමින් නැගිට්ටා.

"නිකිණි... මම එහෙනම් යන්නම්.."

නිකිණි ආපහු හැරිලා අපහසුවෙන් නගාගත්ත ඇත්ත හිනාවකින් මට සමුදුන්නා. ඒ හිනාවෙ දුකක්; ආදරයක්; වගේම බයක් තිබ්බ බවයි මට තේරුනේ. මට ඒ ගැන ප්‍රශ්න කරන්න බැහැ. ඒත් මොකද්දෝ වේදනාවත් මගේ හිත තෙරපනවා වගෙයි දැනුනේ.

"ඔයා ආපු එකට මට හරි සතුටුයි කලන..."

නිකිණි කාන්ති දිහා බලලා බිම බලාගත්තා. කාන්ති බීම එක තිබ්බ ට්‍රේ එකත් අරගෙන කුස්සිය පැත්තට ගියා. කාන්ති නොපෙනී යනවත් එක්කම නිකිණි ඔලුව උස්සල මගේ දිහා බැලුවා; බොහොම මෘදු බැල්මක්.

".. ඔ.. යාව අඳුනගන්න ලැබුණු එකට..  සන්තෝසයි... මගෙන් කරදරයක් උනානං... මට ඒකට සමාවෙන්න"

නිකිණි කිව්වේ චතුර ඉංග්‍රීසියෙන්.

"නෑ ....... එහෙම එකක් නැහැ. මම යන්නං "

"හොඳයි"

මම හෙමින් හෙමින් දොර ගාවට ආවා. නිකිණි කොර ගගහා ඇවිත් මට දොර ඇරලා දුන්නා. කොහෙන්දෝ ආපු සුවඳක් මාව පහුකරගෙන හමාගෙන ගියා. හිත ඇතුලේ මොකද්දෝ හිරවෙලා වගේ... පපුවත් හිරවෙනවා... මම ක්ෂණයෙන් ආපහු හැරුනා. නිකිණි මගේ ළඟම.

"ඔයාට මොකක්හරි ප්‍රශ්නයක් තියෙනවද?"

මගේ හුස්ම වදින දුරින් හිටපු නිකිණි ගල් ගැහිලා තත්පරයක් මගේ දිහා බලාගෙන හිටියා. ඇස්දෙක දිස්නේ දෙනවා. යන්තම් මෘදු හිනාවකින් ඇගේ තොල් සැලුනා.

"නැහැ.. එහෙම නැහැ"

"ආ යූ ෂුවර්?"

නිකිනිගේ ඇස්වල කාන්තිය වැඩිවෙලා මාව ගිනිකන වැටෙන තරමට. මට කෙල ගිලුනෙත් නෑ.

"කලන.. ඔයාට එහෙම හිතෙනවද?"

යන්තම් සිහිය එලවගත්ත මම සාක්කුවේ තිබුන ටිකට් එක අරගෙන මගේ ටෙලිෆෝන් නම්බරේ ලිව්වා.

"උවමනාවක් උනොත් මට කෝල් එකක් දෙන්න"

කවදාවත් චිරනිටවත් නොදුන්න මගේ දුරකථන අංකය මොන එහෙකට මේ වගේ කෙල්ලෙක්ට දුන්නද කියල මට කල්පනා උනේ නැහැ. නිකිණි කිසිම ප්‍රතික්ෂේප කිරිල්ලක් නැතුව කියල අතට ගත්තා.

"මම යන්නං "
 නිකිණි  මගේ දිහා බැලුවා විතරයි; රෝසපාට තොල්පෙති  සැලුනා ඇරෙන්න කිසිම දෙයක් කිව්වේ නැහැ. මම හීනෙන් වගේ ඇවිදගෙන එලියට ආවා.

ලිෆ්ට් එකේ ඇවිත් පහලම තැනින් බහින ටිකට ආයෙමත් ඔලුව අවුල් උනා.


******************************************************************
ඊළඟ කොටස

ප.ලි. මට සෝදුපත් බලාදෙන ඒ ඇස්දෙකට පින්.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...