Saturday, October 16, 2021

273: උන්මාද චිත්‍රාදෝ මා 07


 

නිර්මලී වෙව්ලන දෑත මාරුවෙන් මාරුවට මුවේ ලමින් , නියපොතු කමින් අපහසුවෙන් හුස්ම ගත්තාය. 

නිවාසයෙන් පිටත්වූ අනුජගේ රේන්ජ් රෝවර් රථය නිවස කරා පැමිණියේ අධික වේගයෙනි. ඉදිරි අසුනේ සිටි හිමාල්ගේ දුරකථනයත්, අනුජගේ දුරකථනයත් තරඟයට මෙන් නොනවත්වා නද දුන්නද දෙදෙනාගෙන් කිසිවකුත් එයට පිළිතුරු දුන්නේ නැත. පසුපස අසුනේ උන් දුලීකා සිය තොල් විකාගෙන , දුරකතනයට එබීගෙනමය. 

සියල්ලෝම ගොළුවත බින්දේ අනුජගේ නිවසේ ගරාජය අසලින් රථය නවත්වද්දීය.

"මචන්..."

"මට ටිකක් පාඩුවේ ඉන්න ඕනේ මචන්... තරහ වෙන්න එපා..."

හිමාල් කියූ වචන නතර කරන්නට ක්ෂණිකව එසේ කියූ අනුජ වහා වාහනයෙන් බැස , නිවස තුලට ගියේය. හිමාල් සහ දුලීකා එකිනෙකා දෙස බැලු අතර, සෙමෙන් වාහනයෙන් බිමටබට නිර්මලී , බිම බලාගෙනම නිවසට ඇතුළු වීමට දොරටුව අසලට ගියාය. ඇගේ සර්වාංගයම පිළිස්සෙනවා මෙන් දැනෙන්නට වූ අතර මහා වරදකාරී හැඟීමක් නිසා තද චිත්ත පිඩාවක් දැනෙන්නට විය.

මිහිමත දෙවියෙක් ලෙස තමන්ගේ අගාධයට වැටෙන්නට ගිය ජීවිතය බේරාදුන් මේ උතුම් මිනිසාට අපහාස කරන්නට  ආයුධ ලබාදුන්නේ තමන් නොවේද?

"අක්කා... පුලුවන්ද ටිකක් ඉඳලා යන්න..? මට බයයි"

දුලීකාට නිර්මලී ගැන සන්තාපයක් දැනුනි. අනුජ කෝප නොගැනීම පුදුමයකි. කෝපය විසින් අනුජ කෙතරම් පෙරළියකට ලක් කරනවාද කියා දුලීකා දන්නා නිසා නිර්මලී ගැන බියක් නොසිතුනාද නොවේ. හිමාල්  දෙස බැලු දුලීකාට ලැබුනේ යහපත් ප්‍රතිචාරයකි.

Wednesday, October 13, 2021

272: උන්මාද චිත්‍රාදෝ මා 06



 යුවතියගේ හදගැස්ම තරමක් තීව්‍ර වුයේ එකවරමය. දුලිකාට එය වැටහුනේ තමන්ගේ අතින් අල්ලාගෙන සිටි නිර්මලිගේ ග්‍රහණය තරමක් දැඩිව ගිය නිසාය.

නිර්මලී ළමා නිවාසයේ පසෙක තිබෙන තණකොළ ගොල්ලේ පේලියට ඇති පුටුවක් වෙතම දෑස රඳවාගෙන උන්නාය. එහි සිටියේ පෙරදින අනුජගේ නිවසට පැමිණි තරුණියයි.

"...අපි මුලින්ම මේ ආපු වැඩේ කරමුකෝ.. යමු අර පැත්තට"

දුලීකා සමඟ බිමට යොමාගත් නෙතින් යුතුව පියමනින නිර්මලී දෙස ඈත සිට බලාසිටි අනුජගේ සිත ව්‍යකුලය. ඈ අහිමි කරගන්නට නොහැකිය.

පියවරක් ඉදිරියට තැබුවද හේමාල් ඔහුගේ උරහිසෙන් අල්ලාගත්තේ  ඔහුව වළකන්නට මෙනි.

"උඹ ගොනා වගේ හිතේ තියාගෙන ඉන්න එපා. "

"ඒ උනාට.."

"හැබැයි පුතා.. උඹ වෙලාවට කතාකරන්න ඕනේ! "

අනුජ අපහසුවෙන් ඒ මේ අත බැලුවද ඒ සෑම බැල්මකම අග ඈතින් සිටින නිර්මලී සිටියේය. 

"...මේ දේවල් පිටින් ආරංචි වෙනවට වඩා අපිම කියන එක වටිනවා කියල උඹගේ ඔය මහා ලොකු මොලේට තේරෙන්නේ නැද්ද බන්?"

"අනේ කෙල්ල පොඩියි මචං.. "

"පොඩි හින්දා තමයි දැනගන්න ඕනේ"

චාම් ලෙස උත්සවය සංවිධානය කොට තිබුනේ ළමා නිවාසයේ පසෙකින් තිබෙන මිදුලේ කුඩාරම් ගසා , දිලිසෙන කොළ වලින් සරසමිනි.

පාලිකාවන් පැමිණ උත්සවය ආරම්භ කරන්නට ආරාධනා කළෙන් අනුජ එයට මැදිව ගියේය. දුලීකාට උපකාර කරමින් නිර්මලී ඈ අසලම රැඳුනද, ඇගේ ඇස තිබුනේ කලින් දුටු තරුණිය වෙතයි.

Saturday, October 9, 2021

271: උන්මාද චිත්‍රාදෝ මා 05




දහසක් හිරු පායා සියල්ලම ඒකාලෝක වන්නා සේ දැනී , නිර්මලී උඩ පැන්නද දිලීප සිටියේ මහත් කලබලයෙනි. ඔහුගේ ඒ කලබලය වැටහෙන්නට තවත් මිනිත්තු කිහිපයක් ගතවූ තැන, සිය පෙම්වතාගේ වෙනස් හැසිරීම වැටහුණු ඈ ග්‍රහණය ලිහිල්කොට දිලීප දෙස බැලුවාය.

"අපි යමු ඉක්මනට"

"ඔව්"

නමුත් දිලිපගේ පය ගේට්ටුවෙන් ඇතුලටත්, නිර්මලිගේ පය ගේට්ටුවෙන් පිටතටත් තැබුණු බැවින් නිර්මලී වික්ෂිප්තව අඩ අඳුරේ පෙනෙන දිලිපගේ මුහුණ දෙස බැලුවාය. එය තේරුම් ගන්නට නොහැකි පෙනුමකින් යුතුය. දෑස දිලිසුනේ කවර කරුණක් නිසාද?

"දිලීප.. අපි යමු! කෝ  ඔයාගේ වීල් එක?"

අඩ අඳුරේ තිබුණු තාප්පය අද්දර තවත් මිනිසෙකුගේ සෙවනැල්ලක් ඈ දුටුවේ ඒ මොහොතේය. ඈ දිලිපගේ අතේ එල්ලුනාය.

"මම බයික් එකක ආවේ ඕයි.. යාලුවෙක් එක්ක. .නැතුව මෙහෙම එන්න බෑනේ..."

"බයික් එකක?  හරි කමක් නැහැ.. අපි තුන් දෙනාට යන්න පුළුවන් "

"හරි හරි අයිසේ... මුලින්ම මාව ගෙට ගන්නවකො"

නිර්මලී අන්දුන් කුන්දුන්ව ගියාය.

"ගෙට යන්න නෙවේ..."

"තමුසේ පණ්ඩිතයා නොවී පොඩ්ඩකට මාව ගෙට ගන්නවා.. මෙතන ඉන්න බැහැ අහුවෙයි.. එතකොට ඔක්කොම ඉවරයි.. මූ ඉඳි අපි එනකල් බයවෙන්න දෙයක් නැහැ"

"................."

"මගුලක් කරන්නේ යමන් ඉක්මනට"

දිලිපගේ තරවටුව හමුවේ කරන්නට වෙනත් යමක් නොමැති වැටහුණු නිර්මලී, දිලීප සමඟ ගේට්ටුවෙන් ඇතුළුවී නිවස දෙසට ඇවිද ගියාය. දිලීප කියන දෙයක් අහන කෙනෙකු නොවේ. ඇගේ දෑස විමසිල්ලේ ඒ මේ අත ගියේ බියටමය.

Wednesday, October 6, 2021

270: උන්මාද චිත්‍රාදෝ මා 04

 



නිර්මලී ගේ පපුව ගැහෙන්නට වුයේ පැරණි දුම්රිය එන්ජිමක් මෙන් දුම් දමමිනි. ඈ සිය පපුවට අත තබා තරමක් හති ලෑවාය. අනතුරුව දොර තදින් වසා කාමරයේ අඳුරු මුල්ලකට පැන්නාය.

සවස පැමිණි තරුණියගේ දුරකථනය අනුජ තබා තිබුනේ ඔවුන් බෙහෙත් දමන්නට හිඳගත් පුටුව මත අමතකව මෙනි. හිමාල්  සහ අනුජ පිටවීමෙන් පසුව එය දුටු නිර්මලී වහා දුරකථනය ගෙන සිය කාමරයට පැන්නාය.

කුතුහලය විසින් කළඹවන ලද නිර්මලිගේ සිත අනුජගෙන් පලායාමට අවශ්‍ය අමුද්‍රව්‍ය සොයමින් සිටියේ පිපාසයට සොයන ජලය පොදක් මෙනි. යම් හෙයකින් තමන්ගේ පලායාමේ සැලැස්ම කඩාකප්පල් උවහොත්, ඒ සඳහා සුදානම් වීමට නිර්මලී සිතාගෙන සිටියාය. ඒ සමඟම , මේ ගුප්ත මිනිසාගේ අරමුණ කුමක්දැයි ඈ තුල හටගෙන තිබුණු නොනිමි කුතුහලය සන්දිඳුවීම පහසු නොවිය.

දෙවරක් පමණ උත්සහ කොට 123456 ලෙස එබූ සැනින් එහි අගුල ඉවත් විය. ඉවකින් මෙන් වහාම පින්තුර ගැලරියට ගිය සැනින් නිර්මලීගේ දෑස නිලංකාර ව ගියේය.

එහි තිබුනේ පැමිණි තරුණිය තවත් පිරිමින් සිටින පින්තුර ටිකකි. ඒ සියල්ලෝම බලන්නට අප්‍රසන්න වැඩිමහල් පිරිමින්ය. නිර්මලිගේ දෑත වෙව්ලා කලබලයට දුරකථනය වරක් ඈ අතින් ගිලිහුනද , වහා එය යලි අහුලා ගත්තේ වෙව්ලන දෑතිනි. 

මේ තරුණිය කවුරුන්ද? නොයෙකුත් මිනිසුන් බදාගෙන සිටින මේ පින්තුර රැගෙන ඈ මෙහි පැමිණියේ ඇයි ? සංවාදයේදී මොරිස් අයියා ලෙස ඈට යන්තමට ඇසුනි. කොල්ලුපිටිය පොලිසියේ තිවංක සිල්වා යන නමත් ඈට ඇසුනි.

මෙහි ඇත්තේ කුමක් හෝ අසික්කිත අපරාධයක්ද? 

'... ඔහොම දවස් දෙක තුනක් උන්නාවේ.. මගේ ප්ලෑන් එක මම උඹට කිව්වේ.. ඒ ඔක්කොම මම ලැස්ති කරලා තියෙන්නේ...'

අනුජගේ වචන සිහිවී නිර්මලීගේ ගතේ හිරිගඩු පිපී ගියේය. 

'මේ කියන්නේ මම ගැන නොවේද?'

මේ තරුණියගේ මෙම පින්තුර වලට සෘජුවම හෝ වක්‍රව අනුජගේ සම්බන්ධයක් තිබේ. තවත් මොහොතක්වත් මේ නිවසේ ඉන්නට ඈට සිත හදාගත නොහැක. ඈ කාමරයේ ඒ මේ අත යමින් කල්පනා කලේ, දිලීප එනතුරු මේ අනතුරෙන් බේරී ඉන්නේ කෙලෙසද කියාය.  

පිටතින් පෙනෙනවාට වඩා විකෘති ගතිගුණ ඇති මේ මිනිසා ගැන භීතිය, පිළිකුල සහ වෛරය නිර්මලී වසා සරමින් සිටියදී එකවරම දොරට තට්ටුවක් නැගුණි.

Thursday, September 30, 2021

269: උන්මාද චිත්‍රාදෝ මා 03



දිලිපගේ පසින් හැලහොල්මනක් නොමැතිව දවසින් දවස ගොස් සතියක් ගෙවුනේ නිර්මලිට කල්පයක් යන පරිද්දෙනි. ඒ සතිය පුරාම දුරකථනය  විරහිතව තිබිණ. ඒ අතර අනුජගේ දිනචරියාව ඈ හොඳින් දැනගෙන සිටියාය.

උදෑසන පහ වනවිට , තුන්වන මහලේ තිබෙන කායවර්ධන කාමරයට යන අනුජ, ඉඳහිට පාන්දර පිහිනුමේ යෙදෙයි. ඉන් පසුව ඔහු උදෑසන දුරකථන ඇමතුම් පෝලිමට පිළිතුරු දෙන්නේ කවුරුන් හෝ සම්බන්ධිකරණ කාන්තාවකටය. දවසේ වැඩ ලබාදෙන ඔහුගෙන් දිස්වන්නේ සැරපරුෂ පාලකයෙකුගේ හැසිරීමකි. 

"... මීටින් එක මගෙන් අහන්නේ නැතුව දැම්මේ මොන මගුලකටද? මම කියල තියෙනවා තුෂාරා! මගේ යකා අවුස්සන්න එපා දැන් !"

"... නෑ නෑ ... රේසිකා නෙවෙයිනේ මෙතන ලොක්ක! මමයි ඒ ශිප්මන්ට් ඩිලේ කරන්න කිව්වේ.... කාගෙන් අහලද පෙනල්ටි ගෙවන්න හදන්නේ තුෂාරා??? "

"මේවා ෆලෝ අප් කරන්න තමයි මම තමුසෙට පඩි ගෙවන්නේ චන්දන.... බැරිනම් හෙට ඉඳල ගෙදර ඉන්න පුළුවන්..."

  "... මට ඔය කතා වලින් වැඩක් නැහැ, මම ඔෆිස් එනකොට මේසේ උඩ ඩොකියුමන්ට්ස් ටික තියෙන්න ඕනේ! මට තමුසෙගෙ එක්ස්කියුස් වැඩක් නැහැ!"

මෙවැනි වදන් වලින් ඉහල මාලයම දෙදරා යද්දී නිර්මලී බොහෝවිට සිටින්නේ කාමරයේ දොර වසාගෙනය. 

Saturday, September 25, 2021

268: උන්මාද චිත්‍රාදෝ මා 02

 


අඳුර සමඟ සිතට කාන්දු වන භයානක සිතුවිල්ල නිර්මලීට වලක්වාගත නොහැකි තරමකි. විදුලිය නැති බිත්ති හතරේ , කුඩා කවුළුවකින් පෙරී එන ආලෝකය හා ගෙවුණු අනන්ත අඳුරු දිනයන් ඈට නුහුරු නොවුනද, අද මේ අඳුර සමඟ දැනෙන භීතිය වෙනස්ම එකකි.

අවුරුදු දහසයක කෙල්ලක වූ ඈට , අනුජ කොයි මොහොතේ හෝ තමන් වෙත කඩාපැන , ඔහුගේ නීතිමය අයිතිය කියාපානු බව සිතින් ඉවත් කරගත නොහැකිය. 

ඇගේ මතකය අවදිවුයේ නිරායාසයෙනි.

වයස අවුරුදු පහේදී එකවරම නිවසින් නැතිව ගිය, තවමත් සිතේ අඳුරු ජායාවක් ලෙස මතකයේ ඇති සිය මව නැතිව ගෙවුනේ දවස් කීපයක් පමණකි. එතැනට අහසින් වැටුණු කුඩම්මා කවුරුන්දැයි ඈට වටහාගන්නට තරම් වයසක් නොමැති වුවද , කාමරයක් නොමැති බිත්ති හතර තුලදී අවුරුදු පහට නොතේරුන සිදුවීම් සියැසින් දැකීම නිර්මලීට තේරෙන්නට ගත්තේ අවුරුද්දකින් පමණය. 

ඉන් පසුව ගෙවුණු අවුරුදු ගණනාව තුල, දෙවරක් තාත්තා විසින් කුඩම්මා එලවා දැමුනද, නැවතත් සතියක් යන්නට මත්තෙන් ගෙතුළ ඇගේ මුකුළුව නිර්මලී අසා ඇත.

'ඔන්න ගෑනු! උඹේ අම්මන්ඩි වගේද බලපන් හරි දහිරියවන්ත ගෑනි...  විජේ ඔහොමම ගෙට වෙලා ඉන්නෙත් මේකි හින්ද.. නැතිනම් ඌ ගිහින් ඔලුව හැරුන අතේ.. බොලෑ අම්ම දන්නේ වදන්න විතරයි '

කුඩම්මා ගැන ඇගේ අම්මා දුන් චරිත සහතිකය නිර්මලිට මතකය. පිරිමින් කරනා සියල්ල උසුලාගෙන යායුත්තේ ගැහැනුන් බව ඈ දැනසිටියාය. 

Wednesday, September 22, 2021

268: උන්මාද චිත්‍රාදෝ මා 01



සිදුවුයේ කුමක්දැයි සිතාගත නොහැකිව නිර්මලී හුස්මක් නාල්ලා සිහිය එළවාගන්නට උත්සහ කළාය. ඒ අතරතුර තමන් රැගත් වාහනය , තවදුරටත් තමන් දෙසවත් නොබලා විරුද්ධ දිශාවට ඇවිදයන සිය පියාගේ රුව සිය ඇස මානයෙන් කෙමෙන් කෙමෙන්  ඉවත් කරමින් යනු දුටුවේ සිහිනයෙන් මෙනි.

ඇය සිය දෑස එකවරම ගෙනගියේ රියදුරු අසුනේ සිටි මිනිසා වෙතයි. ඔහු වෙත කඩාපැන ඔහුගේ බොටුවෙන් අල්ලා තමන් දමායන ලෙසට කෑගසා තර්ජනය කරන්නට සිතද්දී, ඒ ක්ෂණයෙන් ඇගේ නෙත රැඳුනේ තමන්ගේ ජිවිතයම කාලකන්ණි කොට, ඒ කිසිවක් ගැන මෙලෝ වගක් නොමැතිව සිය දුරකතනයට එබී මොන මොනවාදෝ ඔබමින් පසුපස අසුනේ එහා කෙලවර සිටි මිනිසා වෙතයි.

ඔහු හැඳ සිටියේ මිල අධික සන්නාමයක් සහිත ඔරලෝසුවකි. ඇපල් දුරකථනය දෙස බලමින් සිටි ඔහු කිරිපාටින් බබලන කමිසයට , ප්‍රතාපවත් ටයි පටියක් පැළඳ , දිලිසෙන පිරිසිඳු මිල අධික සපත්තු පය ලාගෙන සිටියේ ඇගේ ඇස උගුල්ලවන ලෙසටය. 

නිර්මලී කැකෑරෙන කෝපයෙන් ඔහු දෙසම බලා සිටියේ හුස්ම වේගයෙන් ඉහල පහල යද්දීය.

'අනුජ විශ්වනාත් සංදිරිගම වන මම, මෙහි සිටින.... පේදුරු හේවගේ නිර්මලී චාරුකා යන අය .. මාගේ භාර්යාව වශයෙන්....'

ඔහු එසේ කියද්දී පවා නොදැනුනු කෝපයක්, ආවේගයක් විසින් නිර්මලීගේ දෑසින් පනින්නට සුදානම්ව සිටියද ඒ ගැන නොදන්නා ඇගේ අනෙක් අන්තයේ උන් මගියා අහම්බෙන් මෙන් එකවරම හිස හරවා බැලුවේය.

"මහන්සිද? අපි යන ගමන් මොනවාහරි බොමු..."

ඒ තියුණු දෑස මදකට සිහින්කොට ඔහු එලෙස කියා ඉදිරිපස උන් රියදුරා දෙසට හැරුනේය.

"... වීරසිරි... අපි අර හොටෙල් කෝපරේෂන් එකේ රෙස්ට් එක ළඟින් නතර කරමු ආප්ප කන්න"

"හරි සර්"

Wednesday, September 1, 2021

267: රතුපාට මල් - 9



https://kadadasikole.blogspot.com/2021/08/266-8.html

මෝහන පන්තිය වෙලාවට මම යෝගා පන්තියක් පටන් ගත්තෙමි. එසේ කලේ යෝගා කිරීමට  උනන්දුවක් නිසා නොව, මා එහි යාම වලක්වාලීම අපහසු බව මට දැනුන නිසාය. එබැවින් සති දෙකක අවෑමෙන් මම සාර්ථක ලෙස පන්තිය මගහැරගත්තෙමි.

සුපුන් හදිසියේම මා අමතනු පෙනී තරමක කලබල වූ බව හැබෑය. මම පැමිණි whatsapp වීඩියෝ ඇමතුමට පිළිතුරු දුන්නේ කැළඹීමෙන් බව නොකිවමනාය.

"කුන්චි!"

කැමරා කාචයෙන් සුපුන් මා දුටුවනම එකවර කියද්දී, මා ඉදිරියෙන් අල්වාගෙන සිටි දුරකථනය ලිස්සා නොගියා පුදුමය. 

"ඇයි සුපුන්?"

සුපුන් සිය මුහුණ වඩාත් දුරකතනයට ලංකොට සිටියේ සිය පැහැපත් මුහුණේ මනාව කැපුණු රැවුල්කොට පවා පැහැදිලිව පෙනෙන පරිද්දෙනි.එතෙක් දුටු දේ අනුව,  මට පෙනුනේ ඔහු සිටියේ කාර්යාල ඇඳුමේ ටයිපටිය බුරුල්කොට කමිසයේ බොත්තම් තුන හතරක්ද ගලවා දමාගෙන වන්නට ඇත. මට කිසිවක් දැනුනේ නැත.

"ඔයාගේ..මුණ ටිකක් ලං කරන්න... මට ඔයාව බලන්න ඕනේ"

මට ඉබේටම වේගයෙන් ඇසිපිය සැලුනි.

"Are you ok ?"

මට ඇසුනේ ඉබේටමය. 

"කුන්චි... මට බලන්න ඕනේ ඔයාව.... කෝ? මට හොඳට මුණ පෙන්නන්න.."

මට දැනුනේ අපහසුතාවයක් වන්නට ඇත. උදෑසන යෝගා පන්තියෙන් පසුව පැමිණ උණුවතුර ස්නානයෙන් පසු, සැහැල්ලු කොට ගවුමකින් සැරසී උන් මට එය දැනුනේ බලහත්කාරකමක් ලෙසය. 

නමුත් මම සුපුන්ගේ මුහුණ දෙස බලාගෙන සිටියෙමි. ඔහු තරමක වේගයෙන් හුස්ම අල්ලන බව මට පෙනුනේ ඔහුගේ පුළුල් නහයේ අග පමණට වඩා ක්‍රියාකාරී බවක්පෙනුන නිසාය.

"පිස්සුද සුපුන්? ඇයි මේ?"

සුපුන්ගේ මුහුණ බලා සිටියදී රතු පැහැයට හැරුණි.  

"මට තව ටිකක් දවසක් ඉන්න වෙයි. "

Saturday, August 14, 2021

266: රතුපාට මල් - 8

 රතුපාට මල් - 7 



මම උන්නේ වේදනාවෙන්ද කියා මට වැටහීමක් තිබුනේ නැත. නමුත් හදවත තුලින් තෙරපෙන කුමක් හෝ යමක් මා පාරවන බව මට දැනුනද, එය කුමක්දැයි හරිහැටි නිශ්චය කරගන්නට මට නොහැකි වුයේ මා සිටි වියවුල් මනස නිසා වන්නට ඇත.

සුපුන් මේ වනවිට ගුවන්යානයට ගොඩවී ගුවනට පිවිස වන්නට ඇතිය. ඔහු ගුවන්තොටුපලට ගිය බවට මා වෙත එවූ කෙටි පණිවිඩය මම විවෘත නොකලෙමි. 

"I reached the airport and ..."

පණිවිඩයේ සාරාංශයට පෙනුනේ එපමණකි. මට බලන්නට අවැසි යමක් එහි නොමැතිවාක් මෙන් දැනේ. අමනාප කතාබහකින් තුවාල ලැබ , මෙසේ වෙන්ව යාම සුපුන් හා මම සුදුකල පළමු වතාව මෙය නොවුනද, මෙම අවස්තාව මා පමණට වඩා රිදවා තිබිණ.

ටාජ් අවන්හලේ බැල්කනිය ඔස්සේ පෙනෙන වීදි ලාම්පු සහ නියෝන් බල්බ දෙස බලමින් මම වයින් වීදුරුව තොලගෑවෙමි. වයින් නිසා සිරුරේ උණුසුම වැඩි වීමෙන් දෝ මහත් වැරවෑයමෙන් නාරින මගේ මනෝ ලෝකය විවරව ගියේය.

සුපුන්!

මම ඔහු සමඟ ජිවත් වන්නට ආරම්භ කොට දැනට වසර තුනකට වැඩිය. දිනයක් කියා යම් සැමරුමක් නැතිව , මමත් ඔහුත් විසින් මේ නිවසට පැමිණියේ , වසර දහයකට එය බලා කියා ගන්නට අපට පවරා ගිය මගේ හිතවත් මිතුරෙකුගේ විදෙස්ගතවිමත් සමඟය. ඒ වනවිට මම සුපුන්ව අහම්බෙන් මෙන් හඳුනාගෙන ගතවී තිබුනේ මාස තුනක් වැනි කාලයක් පමණි. එය සිදුවුයේ ඉබේටමය. 

Sunday, July 25, 2021

265: සුහදිනියේ - 56 | අවසාන කොටස

 

කලින් කොටසට


 

ඇතුලතින් පිච්චෙමින් උන් මම, දුරකථන ඇමතුමෙන් පසුව උන්මන්තකව ගියාක් මෙනි. 

මම කල මෝඩකමක මහත ! 

මධුලිකා එසේ ගුවන්තොටුපොළේ දමා ඒම මම කල වරදයි. රේගු නිලධාරිනිය මා අමතා පැවසුවේ මධුලිකා මිට සුළු මොහොතකට පෙර ගුවන් තොටුපළෙන් එළියට පැමිණි බවයි. 

වහා මධුලිකාගේ අංකය ඇමතුවද, කිසිදු ප්‍රතිචාරක් නොමැත. කුමක් කරන්නදැයි මට සිතාගත නොහැකිව මම වාකිෂ්ඨ මහතා ඇමතුවේ උමතුවෙන් මෙනි.

"අංකල්... අනේ අන්කල්.... මධු එනවා කිව්වද?"

"මිසිස් මධු.............? ඇයි මොකද වෙලා තියෙන්නේ? මට එයාපෝට් එකේ ඉඳල පැයකට විතර කලින්නේ මට කෝල් කලේ? මෙහෙ කොහේ එන්නද?"

"අනේ අන්කල්.. මම මධුව ඩ්‍රොප් කරලා ආපහු ආවා.. එයා එතනින් ඇවිල්ල... අනේ අන්කල් කෝල් කලොත් ඉන්න තැනක් මට කියන්න... "

"පුතා මේ අර...."

ඔහු කියන්නට ආ කුමක් හෝ කරුණ මම නොතකා ඇමතුම විසන්ධි කලෙමි.

'මේ පිස්සි මොකක් කරන්න හදනවද?'

මම කාමරයෙන් එලියට පැමිණ බැල්කනියට වැදුනේ පිස්සෙකු මෙනි. කොතරම් ඇමතුම් ගත්තද මධුලිකාගේ දුරකථනය පිළිතුරු නොදෙයි. ඇය මේ යන්නේ කොහිද? 

'මධු... මගෙත් එක්ක තියෙන තරහට මෝඩ වැඩක් කරන්න එපා.. මම ඔයාව ඔච්චර ආරක්ෂා කළා... අනේ මධු.... ෆෝන් එකට ආන්සර් කරන්න..'

මම වොයිස් පණිවිඩයක් යැව්වෙමි. එය යැවු සැනින් 'seen' ලෙස සටහන් වුනි. මම වහා whatsapp ඇමතුමක් ගත්තද පිළිතුරක් නොමැත. මධුලිකා කුමන අනතුරකද?

Monday, July 19, 2021

264: සුහදිනියේ - 55 | සිල්ලම සිදුවෙමින් - විසඳෙමින්

ලින් කොටසට


 

මද වෙලාවකින් පසුව නානකාමරයට යන්තම් එබුනු  මම දුටුවේ දෙපා දිගුකොට බිම වාඩිවී උන් මධුලිකාය. ඇඟ සොදාගන්නට කියා නානකාමරයට තල්ලු කලද ඇය තාමත් මෙතනය.මට ආවේ කේන්තිය මුසු සිනාවකි.

"වොෂ් එකක් දාගන්නවා අයිසේ.... ! "

"මට ඉන්න දීපන් නපුරා...හ් "

මෙතෙක් ඈතින් සිටියද, මම වේගයෙන් අඩි තබා නාන කාමරයට පැමිණ ඈ කෙලින්කොට අල්ලා එලෙසම නාන කැබින් එකෙහි වතුර මල ඇරියෙමි.

".. අල්ලන්න එපාහහ් මාව........ අම්මොහ්.. සීතලයි....!"

Sunday, July 18, 2021

263: සුහදිනියේ - 54 | සිත් රිදවීමක් සහ දබරයක්

 කලින් කොටසට 

 


 මට දෙන්නට පිළිතුරක් නොවුනි. නමුත් යම් පිළිතුරක් ලබාදිය යුතු නිසා ඊට සුසුදු පිළිතුරක් සොයන අතරතුර නැන්දා සුසුම්ලනු මට දැනේ.

 "..... මේ මහත්තයල කැමති නම් මගේ අකමැත්තක් නැහැ මහත්තය. මේ ඔක්කොම මට  හරි කරුණාවයි.  යන්න කලින් පුංචි නෝනගේ මුණ බලන්න තිබ්බනම්..."

මහා බර සුසුමක් දුරකථනය ඔස්සේ හෙලුනි. මධුලිකාගේ තනියට කියා මම ගෙනා සේවිකාව මේ වනවිටත් සිටියේ තුවාන් අය්යාගේ ඩිස්පෙන්සරියේය. 

ඇගේ සේවය තවදුරටත් අවශ්‍ය නොවුනද මෙතෙක් ;  විශේෂයෙන්ම මට; විස්වාසවන්තව කටයුතුකළ ඇය පිළිබඳව සාධාරණයක් කිරීම මගේ යුතුකමකි. මධුලිකා තබා යන්නට විශ්වාසවන්ත අයෙක් නොමැති මොහොතකදී ඇය වරක් හෝ නොදුටු මගේ පිහිටට පැමිණියේ පුදුම ආකාරයටය. 

තුවාන් අය්යාට කතාකල මට දැනගන්නට ලැබුනේ ඇයව සිය නිවසට ගන්නට ඔහු කැමති බවයි. එය මට පහසුවක් විය. නමුත් මධුලිකා නැවත විදෙස්ගත වනවා කියූ සැනින් නැන්දා කම්පනයට පත්වුවාය. අපගේ  සැබෑ තත්වය කිව නොහැකිව මම ඇයට පැවසුවේ අප දෙදෙනාම එසේ යන බවයි.

 "... පර්ල් නෝනා මගේ ඇහැක් වගේ මම හැදුවේ... මේ අත්දෙකින් ! පුංචි නෝනා ඉපදුනාම වෙනිවැල්ගැට තම්බලා නෑව්වේත් මම.... අනේ මල් කුමාරියක් වගේ පිං කඳක්.. මගේ නෝනට රත්නත්තරේ සරණයි "

ගැහැණියගේ අවිහිංසක ලැදියාව ගැන මට මහා දුකක් දැනුනි.

"බයවෙන්න දෙයක් නැහැ නැන්දා... එයා හොඳින්"

Thursday, July 15, 2021

262: සුහදිනියේ - 53 | තීක්ෂණ සිතුවිලි අතර සරමින්

 මෙතෙක් කතාව 

 


නොනවත්වා නාදවෙන දුරකථනය සිහිනයෙන් ඇසී මම අපහසුවෙන් දෑස හැරියෙමි. කතාකරන්නේ කවුද නොබලා එය ඉබේම මට පිළිතුරු සැපයීමට ගත්තෙමි.

"හෙලෝව් ?"

"මොකද අනේ වෙලා තියෙන්නේ.. තව ඩින්ගෙන් අපි පොලිසියට කියනවා"

මහා හෙනයක් වැටුනාක් මෙන් මම උඩගොස් බිම වැටුනෙමි. දුරකථනය කනෙන් මෑත්කොට මම බැලුවේ මේ මකර කට කාගේද කියාය. ඒ මධුලිකාය.

"ම.. අම.."

"කීයද වෙලාව? උදේට කන්න එන්නේ නැද්ද? දැන් බුෆේ එකත් වහනව.. අපි මේ බයවෙලා  මරල හංගලද කියල!"

Tuesday, July 13, 2021

261: සුහදිනියේ - 52 | එක දිනෙක නිමාව සනිටුහන් කරමින්

කලින් කොටසට


 

 අපගේ කතාබහ ඇසුණු සැනින් මධුලිකා එකවරම තිගැස්සී ගියද කිසිවක් නොකියා මුව තදින් පියාගන්නවා පෙනුනි. මම ඔවුන්ට කාමරවල යතුරු ගන්නට ඉඩදී , ලොබියේ වූ පුටුවකට බරවිමි. මේ මොහොතේ තීක්ෂණ නම් තරුණයාට වී ඇත්තේ කුමක්ද කියා මටද වැටහීමක් නැත්තාක් මෙනි.

'මධුලිකාව නිරුපද්‍රිතව ලංකාවෙන් පිටත්වෙනකල්, එයාගේ වගකීම තියෙන්නේ මගේ අතේ' 

මා තුල උන් තීක්ෂණ කියයි.

'ඒ උනාට උඹෙන් ඩිවෝස් වෙන්න ඕනේ කියන කෙල්ලගේ වගකීමක් මොකටද යකෝ උඹ ගන්නේ?'

මා තුල සිටින වෙනත් කෙනෙක් අසයි. මම ඔහුගේ කටට ප්ලාස්ටරයක් අලවා විසිකොට දැමුවෙමි.

 උදානි මා දෙස හොරැහින් බලමින් සිනාසෙනු දැකීම මගේ අභිමානයට එතරම් ප්‍රිය නොවූ බැවින් මම බොරු කාර්යබහුලත්වයකින් දුරකතනයට එබී කිසිම වැදගැම්මකට නොමැති දෙයක් සොයමින් මුහුනුපොතේ සැරිසරමින් උන්නෙමි.

 මධුලිකාත් උදානිත් සිය කාමරයේ යතුර ගෙන ලොබි එකෙන් පිටව හෝටලය තුලට ඇවිද ගියහ. මම තවත් විනාඩි දහයක් පමණ බොරුවට කල්මැරීමෙන් පසුව සුදම් ඇමතුවෙමි.

"මචන් කිසි අවුලක් නැහැ නේද?"

"නෑ... ඩඩාව බලාගන්න නර්ස් ආයෙත් හෙට එනවා කියල ගියා. එයා ගොඩක් හොඳයි. කිසි අවුලක් නැහැ.. උඹ කොහෙද ඉන්නේ?"

මම පිළිතුරක් නොදී මාතෘකාව වෙනස් කලෙමි.

Sunday, July 11, 2021

260: සුහදිනියේ - 51 | අවිනිශ්චිත අනාගතයක් කරා

 කලින් කොටසට 

 වැටෙන්නට ගිය  සුසුම මම පපු කුහරය තුල රඳවා ගත්තෙමි. මගේ වම් අත මිට මෙලවන්නට ඇත්තේ එබැවින් වන්නට ඇත.

මධුලිකාගේ ගුවන් ටිකට්පත සුදානම්ය. ඇත්තේ මගේ  දික්කසාදය පිළිබඳ කඩදාසියේ අත්සන පමණි!


 

තාරුක අයියාට හෝ මධුලිකා ගැන පෙරදින දැනගත් කාරනා මම නොපැවසුවේ ඒ වනවිටත් ඔහු  මධුලිකා ගැන නොපහන් බවක් තිබුණු බැවිනි. ඇය ගැන අනවශ්‍ය තරහක්  මේ වෙන්වයාමෙන් තැබීමේ පලක් නැත.

ඒ ආරංචියෙන් මද වෙලාවකට පසුව මම තාරුක අයියා අතින් , වාකිෂ්ඨ මහතා විසින් එවනලද ලියවිලි සහිත ෆයිල් කරවයද අතැතිව ජීප් රථයට නැගුනෙමි. හදවත සෝදාපාළුවට ලක්වූ ඉඩමක් පරිද්දෙන් මුසල බවක් උසුලයි. තාරුක අයියා හමුවන්නට පෙර මධුලිකා සතු මහල් නිවාසයේ භාණ්ඩ ඇයට බාරදීමට කියා අස්කරන්නට ගියද, තත්පරයක් පාසා මතුව එන වේදනාව ඉවසාගත නොහී මම එය පසෙක තබා මධුලිකාට කෙටි පණිවිඩයක් යැව්වෙමි.

'මහල් නිවාසයේ තියෙන ඔයාගේ බඩු ටික ඇවිත් ගන්න'

Thursday, July 8, 2021

259: සුහදිනියේ - 50 | හැරයාමක් ගැන හෝඩුවාවක්

 කලින් කොටසට 


 

මම ජීප් රථය නවත්වාගෙන සිටියදී  පුම්බාගත් මුවින් යුතුව මධුලිකා පිටුපස ආසනයට නැගුනේ මා දෙසවත් නොබලාය. අවසන් මොහොතේ තාරුක අයියා මධුලිකාවත් ගමනට එක්කාගෙන එන ලෙස පැවසුවේ ඇයිදැයි නොදත්තත්, ඒ ලෙස හෝ මධුලිකා දකින්න ලැබීම මට සහනයක් විය. ඈ වෙනදා මෙන් පිළිවෙලට හැඳ පැළඳ සිටියේ නැත. ඇස කොනෙන් දුටු ඇගේ කොට කලිසම මා කෝපවත් කලද මම නිහඬව සිටියෙමි.

'කෙහෙල්මල් කකුල් පේන්න අඳින්නේ මාව තරහ  ගස්සන්න වෙන්නැති '

අවු කණ්නාඩි යුවල දමාගත් මම රථය පදවාගෙන ගියා විනා තාරුක අයියාගේ නිවසේ නතර කරන තෙක් අප දෙදෙනාගේ අතර කිසිදු කතාබහක් නොවුනි. මගින් මගට මධුලිකාට දුරකථන ඇමතුම් පැමිණියාට ඈ ඒවාට පිලිතුරු නොදී විසන්ධි කරනවා ඇසුණු අතර මම වැරදීමකින් දෙවතාවක් පමණ කණ්නාඩියෙන් ඈ දෙස බලද්දී, වරකදී පමණක්  අපේ ඇස්  හමුවිය.

ඒ ඇස් ! ඒ බැල්ම!! සැතකින් පපුව කපා හරින්නාක් මෙනි.

Tuesday, July 6, 2021

258: සුහදිනියේ - 49 | සටන නොනවත්වා ඉදිරියට

 කලින් කොටසට 


 

"අඩෝ... නැගිටපන්.... අඩෝ..."

තලා දැම්මාක් මෙන්  සිරුර සොලවමින් ඇසුණු හඬ නෑසුනා සේ මම අනෙක් පසට පෙරලුනෙමි; පෙරලුනා නොව විසිවී ගියාක් මෙනි.

"... දැන් උඹ කීවෙනි පාරටද ඔය ඇඳෙන් වැටුනේ.... දැන් නැගිටලා මේ බෙහෙත් බීපන්"

ඒ ඇසෙන්නේ තාරුක අයියාගේ හඬයි. මට අතපය සොලවාගන්නට නොහැකි තරමකි. ඉබේටම මට කෙඳිරි ගෑවුණි. අතපය වාරු නැත්තා සේ දැනෙන්නේ ඇයි. තොලකට සියල්ල වියලි ගොසිනි.

".. තීක්ෂණ.. උඹට සිහිය තියෙනවද?"

මා ඇඳේ උඩු අතට පෙරළු හඬ කියද්දී, ඒ තාරුක අයියා බව මට වැටහුණි. මගේ මුවට වචන පැමිණියේ නැත. ඔහු මා කෙලින් කොට ගත්තේය.

"... මේ බෙහෙත් ටික බීපන්.. උඹට උණ "

තාරුක අයියා මගේ කටට මොනවාදෝ දමා වතුර බෝතලය ලං කළේය. මට ඉබේටම එය පෙවුනේ වතුර පිට උගුරේ යමිනි.

නැවත මම ඇඳ මතට කඩා වැටුනා මතකය.

Sunday, July 4, 2021

257 : සුහදිනියේ - 48 | සියල්ල වෙනස්වන ලකුණු

 කලින් කොටසට 


 

කිසිදු ඇමතුමකට හෝ කෙටි පණිවිඩයකට මධුලිකාගෙන් පිළිතුරක් ලැබුනේ නැත. මම උන්මන්තකයෙකු සේ මේ අත දුවමින් සිටියේ කුමක් කරන්නද කියාය.කුඩා දරුවකු අතින් බිඳුණු සිය ප්‍රියතම සෙල්ලම් බඩුවක් දෙස බලා හඬමින් ගතකරන්නාක් මෙන් මම බොළඳ ලෙස කම්පාවට පත්ව උන්නෙමි. 

ටාෂා අමතා මම සියල්ල පැවසුවේ මේ අවස්ථාවේ ක්‍රියාකලයුතු අනෙක් පාර්ශවය ඇය බැවිනි.

"දෙවියනේ... ඔය ආන්ටි ඔහොම්මමයි... මම එන්නම් දවල් වෙනකොට"

ටාෂා විසින් පවා මධුලිකා ඇමතුවද කිසිදු ප්‍රතිචාරයක් නොවුණු අතර මධුලිකා කාමරයට වී දොරගුළු ලාගෙන  සිටියාය. අම්මා සිය යෙහෙළියගේ ආගමනයෙන් සහ තාත්තාගේ යහපත් තත්වය නිසා මධුලිකාගේ හැසිරීම නොදකින්නට ඇත. 

Thursday, July 1, 2021

256 : සුහදිනියේ - 47 | ඉරණම් දිනයක්

 කලින් කොටසට 


 

උදෑසන කෑම මේසයේ මධුලිකා වෙනදාට වඩා වෙනස් ස්වභාවයක් ගත්තාය. මා දෙස නිතර බැලුම් හෙලනු මට පෙනුනි. තාත්තාගේ සැත්කම නිසා මම සිටියේ තරමක කලබල ස්වභාවයෙන් වුවද මට ඒ නෙත්සර මගහැරී ගියේ නැත. ඇගේ සුළු වෙනසක් මට ක්ෂණිකවම ග්‍රහණය වෙයි.

එකම බය අම්මාගේ හෝ ටාශාගේ මවගේ ඇස කවර හෝ මොහොතක මෙය අල්ලාගනු ඇතැයි සිතන විටදීය. හිත කිතිකැවෙන්නේ අමුතුවටය.

'එක අතකට මම මොකටද බය වෙන්නේ. අහු උනොත් කෙලින්ම කියනවා මේ මගේ කෙල්ල කියල'

මගේ සිත ප්‍රීතියෙන් ඔදවැඩි ඇති සෙයකි. මධුලිකාගේ අමනාපය අතුරුදහන්ව ගොස්ද? අම්මා මධුලිකා ගැන පමණක උනන්දුවක් දක්වනු මට පෙනුනේ ඇයත් මධුලිකාත් ටාශාගේ මව සමඟ මිදුලේ ඇවිදිමින් සිටිනු මම දැක ඇති නිසාය. පෙරදින ටාශාගේ කතාබහෙන් පසුව මට හැඟී ගියේ ටාෂා සිය උපරිමයෙන් මගෙත් මධුලිකාගේත් එක්වීම පතනු ඇතැයි කියා මෙන්ම හැකි සැම විටකම මධුලිකා සමාගමයේ සිටිමින් එයට උපකාර කරනවා ඇතැයි යන්නයි. 

සියල්ල යහපත් වේද?

Tuesday, June 29, 2021

255: සුහදිනියේ - 46 | අවිනිශ්චිත අනාගතයක පෙර ලකුණු

   කලින් කොටසට 

තාත්තාගේ හෘද සැත්කම ඉක්මන් කලයුතු බව වෛද්‍යවරු දැන්වුයෙන් මම ඒ දේවල් සියල්ලටම දුවපැන ඇවිද්දේ උමතු වුවෙකු පරිද්දෙනි. අම්මාත් මල්ලිත් යන දෙදෙනාම මා උරහිසේ, මගේ සරණ පතාගෙන සිටින බැවින් මට දුර්වල වන්නට අවස්තාවක් නොවිය. 


 

අම්මාටත් සුදම්ටත්  අඩුපාඩුවක්  නොවන ලෙසත් , ඔවුන්ගේ සිත සනහාලන වටපිටාවකුත් ටාෂාගේ නිවසේ තිබීම මට මහත් රුකුලක් විය. තාත්තාගේ අසනීප තත්වය කිසිවකුට නොකී බැවින් වැඩිදෙනා නොපැමිණියද, ඔහුට සිටි විස්වාසවන්ත මිත්‍රයින් සැම දෙනාම මහා පවුරක් වී වටා රොක්ව සිටියෝය. 

තාත්තා මුදල්  වලට වඩා  උපයා ඇත්තේ මිනිසුන් බව අතිශෝක්තියක් නොවේ. අනුලා සම්බන්ධයෙන්ද තාත්තාගේ යම් අසරණකමක් නොවේ නම් අම්මාට ද්‍රෝහී වන්නට තරම් තාත්තා චපල නොවන බව මම වඩ වඩාත් අදහන්නට වීමි.

අසනීප වූ දින සිටම මගේ භාරයේ තිබුණු තාත්තාගේ දුරකථනයට පිළිතුරු දුන්නේ මමයි.  ඇමතුම් අතර දුලිප් නොසිටියද , කිහිප වරක්ම අනුලා අලස් යයි මම සැකකල කාන්තාවක් ඇමතු බව මම සැලකිල්ලෙන් තබාගෙන සිටියෙමි. එම අංකය මගේ යහළුවෙකු ලවා  අයිතිකරුවා සොයාබැලුවද ඒ නම අනුලා නොවිණි. තාත්තාගේ එන ඇමතුම් වලට පිළිතුරු  සපයමින්, මම වත්තේ සියල්ලම නිසිලෙස කළමනාකරණය කරගත්තේ සුන්දර්ගේ සහයෝගය මට නොමදව ලැබුණු බැවිනි. අනෙකුත් ව්‍යාපාර සඳහා ඒ ඒ කළමනාකාරවරුන් අමතා ඔවුන්ට අවශ්‍යකරන දේවල් යම් තරමකට ඉෂ්ටකරදීමට මට හැකිවිය.

Sunday, June 27, 2021

254: සුහදිනියේ - 45 | විරසක සුසුම් සමඟ

   කලින් කොටසට 

 



තාත්තාගේ තත්වය බරපතල බව වෛද්‍යවරුන් පැවසුවද මම මහත් ශෝකයෙන් වැලපෙන අම්මාට හෝ සුදම්ට එවැන්නක් නොකීවෙමි. හදිසියේ ඇතිවූ හෘදයාබාධය නිසා ඔහුව අප රැගෙන ගියේ ආසන්නයේම තිබුණු පෞද්ගලික රෝහලට වූ අතර ඔහුගේ වෛද්‍යවරයා ඊට පැයකට පසුව එහි ළඟාවනවිටත් අප සියලුදෙනා කම්පනයෙන් ඒ මේ අත බලමින් කොරිඩෝවේ තැන තැන වැටී උන්නෙමු.

"ඇයි මේ බෙහෙත් ටික වෙලාවට මාරු කලේ නැත්තේ?"

මට හෙදියට දෙන්නට පිළිතුරක් නොවුනි. මෝඩයෙකු සේ මම ඔහේ බලාගෙන උන්නෙමි. පතාක යෝධයෙකු වන තාත්තා අසනීපයෙන් සිටීමම මට සිහිනයක් මෙනි. ඔහු පසුගිය දිනවල සිය පපුවේ කැක්කුම ගැන කියා ඇතත් වෛද්‍යවරයෙකු වෙත යාම ප්‍රතික්ෂේප  කල බව අම්මා කියූ බව මට මතකය.

මේ මොහොතේ සිත අවුල් කරගතයුතු නැත. හිස් කෙලින් තබාගෙන සිටීම වඩා වැදගත්ය. රාත්‍රිය මෝරනවිට අම්මගෙත්, තාත්තාගේ හිතවතුන් සහ සහෝදරයින් කිහිප දෙනෙක් අපගේ දුක බෙදාගැනීමට පැමිණි අතර බලාසිටිනවා හැර කළහැකි යමක් නොවුනි.

"පුතාල යන්න ගෙදර.... දැන් බයවෙන්න දෙයක් නැහැ මල්ලි ඉන්නේ ඩොක්ටර්ස්ලා ගාවනේ"

සියවෙනි වතාවට අනෙකුත් අය විසින් කියන ලද වැකිය ලොකු තාත්තා කියන්නට ඇත. මම අම්මා ගැනත් සුදම් ගැනත් සිතිය යුතුය. මේ මොහොතේ වඩාත් සිහියෙන් කටයුතු කලයුත්තේ මම බව මට නොවැටහුනා නොවේ. 

Tuesday, June 22, 2021

253: සුහදිනියේ - 44 | අනතුරක පෙරමග සලකුණු සමඟ

   කලින් කොටසට 


 

"මොකක්?"

මට එකවරම ඇසුනේ කම්පනයක් මෙනි.  නැවතත් තාරුක අයියා ඔහු කියූ දෙයම ප්‍රතිරාවය කළේය.

"ඔව් මචන් ඔව්.... වාසුල තමයි... නිව්ස් බලපන් රෑ නවයට... ඒකෙ පෙන්නයි. වාහනෙත් එක්කම ගිනි තියලා.. "

"කවුද?"

"උඹට හිතාගන්න බැරිද ඔච්චරම....?"

මට සැකයක් තබන්නට නොහැකිය. ඒ දුලිප් සතරසිංහ හැර වෙන අයෙකු වන්නට නොහැකිය. සිය පුත්‍රයාට සමාජ ශාලාවකදී බෝතලයකින් ගසා තුවාල කලවිට ඔහුගෙන් මේ කැනහිල් ප්‍රහාරය වාසුල බලාපොරොත්තු විය යුතුය.

වාසුල ජයවර්ධන කොළඹ පාලු පාරකදී සිය රථයේ අනතුරකින් පසුව ඇතිවූ ගින්නකින් , සිය රිය ඇතුලේදීම දැවී මියගොස්ය. සිදුවීම වී ඇත්තේ අදදින පාන්දරට වන්නටය. මුලික පරීක්ෂණ වලින් පසුව , මේ වනවිට ඒ සිටින්නේ වාසුල බව වාසුල බව ඔහුගේ දෙමවුපියන් විසින් හඳුනාගෙන තහවුරු වී ඇති බව තාරුක අයියා කියයි.

Monday, June 21, 2021

252: සුහදිනියේ - 43 | විරංග සහ තීක්ෂණ යහළුකම පිලිබඳ ප්‍රශ්නයක

  කලින් කොටසට

විරංගගේ මුහුණ සැහෙන වෙනස්කමකට පත්ව තිබිණ. මම දෑතම පපුව ඉදිරියෙන් ගැටගසාගෙන බලා සිටියෙමි.

"මට සමාවෙයන් මචන්.."


 

අවසන්වරට විරංග හමුවූ මොහොතේ මා සිටි වියවුල් ස්වභාවය තාරුක අයියා විසින් කියූ කරනු එක්ව පමණක සංයමයකින් ඔහු හා කතාකරන්නට ශක්තියක් මා වෙත ලබාදී තිබිණ. අම්මලා සාලයේ කතාබහේ යෙදී සිටියදී, මම විරංගත් සමඟ මිදුලේ ඈත කෙළවරකට ගියේ ඔත්තුකාරියට නෑසෙන ලෙසයි.

"කමක් නැහැ බන්.. උඹ කලේ උඹට ඒ වෙලාවේ කරන්න තිබ්බ..."

"නෑ මචන්.. මට උඹට කියන්න තිබ්බ. උඹ මගේ අතිජාත මිත්‍රයා... උඹ කවදාවත් මට පිටුපාලා නැහැ.... බාප්පාට අහු උනා මම මධුලිකා එක්ක කතාකරනවා... අම්මට කරදරයක්  කරයි කියලා තිබ්බ බයට මම ඔක්කොම කිව්වා... ඊටත්..."

මම ඉතිරි කොටස යම් තරමකට අනුමාන කලෙමි.

"උඹ... මධුලිකාට ලව්  නේ?"

විරංග අපහසුවෙන් ඒ මේ අත බැලුවේය. මම ඔහු දෙස එක එල්ලේ බලා සිටියෙමි.

"... කමක් නැහැ මචන්.... කෙල්ල උඹට සල්ලි දෙනවා... ලක්ෂ දෙසීයක් දෙන්න කියල දැනටමත් ලැස්ති කරලා තියෙන්නේ"

විරංග තිගැස්සී මා දෙස බැලුවේය.

"දේ.. දෙසීයක්?"

"ඔව්... පන්සියම දෙනවා කියලද කිව්වේ?"

Sunday, June 20, 2021

251: සුහදිනියේ - 42 | තෝරාගැනීමක් සහ වේදනාවක්

   කලින් කොටසට 


 තාරුක අයියා කෙතරම් ඇවිටිලි කලද මට නිවසට යන්නට තරම් මානසික තත්වයක් තිබුනේ නැත. ඒ වෙනුවට මම මහල් නිවාසයට ඇරලවාගත්තද තාරුක අයියා මා හැර නොයා මගේ පසුපසින්ම එහි පැමිණියේය. මගේ මානසික වියවුල ඔහුට නොපෙනෙන්නට නොහැකිය. එතරම්ම මම කඩා වැටී සිටියෙමි.

නිවාසයට ඇතුල්වත්ම මධුලිකාගේ සුවඳ මගේ සිත තවත් පාරවා දැමුවේය. මම  කෙලින්ම ගොස් මගේ කාමරයේ පැති අල්මාරියේ තිබුණු ජින් බෝතලය ගත්තෙමි. එහි අඩක් ඉතුරුව තිබිණ. මා පසුපසින්ම පමණි තාරුක අයියා ක්ෂණයෙන් එය උදුරා ගත්තේය.

 "තවත් ගොන්කන් නොකර ඉඳින්..!"

"මට දැන් බොන්න ඕනේ... මට බොන්න දීපන්..."

"බොන්න ? උඹට මොකෙක් වැහිලද කියපන් මුලින්ම? මම අහන්නේ නැහැ අර කෙල්ල කවුද කියල... මම අහන්නේ නැහැ මධුලිකා එක්ක උඹ ගියපු රණ්ඩුව මොකක්ද කියල.... ඒ දෙක එකක් වෙන්නත් පුළුවන්... හැබැයි බුරුවෙක් වගේ හැසිරිලා ඔක්කොම කරපු දේවල් වතුරේ යවන්න එපා!"

මම කාමරයෙන් එලියට විත් සෝෆාවට කඩා වැටුනෙමි. තාරුක අයියා මා සමඟ විත් මට ඉදිරියෙහි වූ පුටුවේ හිඳගෙන එක එල්ලේ මා දෙස බැලුවේය. 

 "මට ඇත්ත කියන්න කියල උඹට බලකරන්නේ නැහැ බං.... ඒ උනත් උඹට මොනවා හරි කියන්න තියෙනවා නම් ඒක අහගෙන ඉන්න මම ලෑස්තියි."

මගේ ඇස් බොඳවී ගොස්ය.

Wednesday, June 16, 2021

250: සුහදිනියේ - 41 | තීක්ෂණ වියවුලක

    කලින් කොටසට 

 


 

මම කෙලෙස ඒ ආකාරයෙන් රඟපෑවා දැයි මටම සිහියට නගාගත නොහැක.

තාරුක අය්යාගේ විමතිය වැඩි ගණනකට නොගත්තා සේ මම ඔහු දෙස සිනහවෙන් බැලුවෙමි.

"මම කිව්වේ... පොඩි රණ්ඩුවක් ගියා බන්... තරහ ගියාම හරි වසයි. ඔහොම කිව්වට තරහ නිවෙනවා...කලබල වෙන්න එපා "

මම අපහසුවෙන් සිනහවක් නගාගත්තෙමි.
තාරුක අයියා මා විස්වාස කල බවක් නොපෙන්නුවද ඊට වඩා විස්තර ඇසීමෙන් වැලකි සිටීම යම් සහනයක් ලබා දුන්නේය.

Tuesday, June 15, 2021

TOP UREGNT!!


 

 

අනේ උදව් කරන්න.....


මගේ සුහදිනියේ 40 පෝස්ට් එක 41 න් replace උනානේ ! කවුරුහරි කෙනෙක් ඉන්නවද මගේ පෝස්ට් වල feed burn දාල තියෙන කෙනෙක්? එහෙම ඉන්නවා නම් කරුණාකර 40 කොටස එවන්න. මම ඒක කොහෙවත් save කරලා තිබ්බේ නැති නිසා ඒ කොටස නැත්තටම නැති උනා!


මේකේ කමෙන්ට් එකක් ලෙස හෝ දානවා නම් වටිනවා. ආයේ ලියන්නත් බෑනේ!



Monday, June 14, 2021

249: සුහදිනියේ - 40 | පිරියම් කල නොහැකි පිපිරීමක්??

කලින් කොටසට 


 

මධුලිකාද සහ මධුලිකා  සඳහන්  තරුණියක නිවසේ  සිටියදී අම්මාට ඇති අනතුර විසින්ද දෝලනය කරන ලදුව සහ අම්මාගේ දහසකුත් ප්‍රශ්නාවලි වලින් පෙරී එනවිට මගේ ඉවසීම ඉක්මවා යන්නට ආසන්නව තිබිණ.

ලද අවසරයෙන් නිවසින් එලියට පනිනවිට එකොළහට ආසන්නව පැවතුනි. වාහනය පදවනවාට අම්මාගේ දැඩි විරෝධය නොතකා එළියට ආ මම ගේට්ටුව පසුකරනවිටම තාරුක අයියා ඇමතුවෙමි.

"හලෝ?"

"මචන් මට මධුව බලන්න ඕනේ! කොහේටද මම යන්න ඕනේ?"

තාරුක අයියා එකවරම පිළිතුරක් දුන්නේ නැත. මම නොඉවසිල්ලෙන් දඟලමිනි.

"... මට යන්න පාර කියපන් මම යන්නම් එක්කෝ"

"දැන් කොහේ ලෙඩ්ඩු බලන්නද.. දවල් වෙලානේ ආයේ යන්න දෙන්නේ"

මගේ සිත රිදින. මධුලිකා නොදැක මගේ සිත කෙසේවත් සුවපත් නොවේ. 

"ඉතින් කීයටද ආයේ යන්නේ? මට මධුව බලන්න ඕනේ බන්"

 තාරුක අයියා සිනාසෙනවා මෙන් මට හැඟුනි. 

 "ආ හරි වරෙන්කො අපේ ගෙදර.. මගෙත් එක්ක යනකොට වෙලාව හරි"

Wednesday, June 9, 2021

248: සුහදිනියේ - 39 | මධුලිකා දෙදෙනෙකු අතර

 

  කලින් කොටසට 

 
"මේ.. මේ කවුද? ඩඩා ! මේ ක-වු-ද?"

වාහනයට නොනැගම මට කෑගැහුනි. එය මහා හඬින් වූ නිසා තාත්තා බිය වන්නට ඇත.

"නගින්න ලොකූ මෙතන කෑගහන්නේ නැතුව! බලන්න මම හිතන්නේ ඔයාට ඩිසි වගේ ඔලුව වැදිලා හින්ද..."

කරකියාගන්නට දෙයක් නැතිව මම වාහනයට නැග්ගෙමි. නැවතත් හැරී පසුපස ආසනයේ උන් තරුණිය දෙස බැලුවෙමි. ඇය මදක් තැතිගෙන බව පෙනුනද අපහසුවෙන් මෙන් මා දෙස බලා සිනාසුණාය. ඒ මධුලිකා නොවේ. විදුලියක් වන් සිනහවක් ඇති, හී සර වන් බැල්මකින් මා අඩපණ කරන මගේ ප්‍රේමනීය මධුලිකා නොවේ! මෙය කුමන විහිළුවක්ද ?

'මධුලිකා නෙවෙයි'

මම වහා තාරුක අයියාට කෙටි පණිවිඩයක් යැව්වෙමි.

'මොන මගුලක්ද ඒ?'

තාරුක අයියා ලියා ඒවා තිබිණ. අප ඔහුගේ වාහනය පසු කරගෙන නැවත ගමන් ආරම්භ කළෙමු. මගේ හිස පුපුරන්නට මෙනි. මගේ මධුලිකා මෙහි නැත. මේ සිටින්නේ කවුරුන්ද කියා මම නොදනිමි. මධුලිකා තවමත් අනතුරේ! මම ඒ මේ අත දඟලනු දුටු තාත්තා මා දෙස වරක් බලනු මට පෙනුනි. මම සන්සුන් වන්නට උත්සහ කලෙමි.

"මොකද ලොකූ? අමාරුද? ඔලුව තාම රිදෙනවද?"

මම සිනාවන්නට උත්සහ කරන අතර නැහැ කියන්නට මෙන් හිස දෙපසට වැනුවෙමි. තාත්තා වාහනයේ ඇතුලතින් ඇති කණ්නාඩියෙන් පිටුපස සිටින තරුණිය දෙස බැලුවේය.

"දුව..... මගේ පුතා ඔයාව ඕනේ ගමන් බිමන් එහෙම එක්කගෙන යයි. මගේ වයිෆ් තමයි වැඩිපුරම ගෙදර ඉන්නේ. බයවෙන්න එපා ; ඔයා මගේ වයිෆ්ට කියන්න මේ ලොකූගේ යාලුවෙක් කියලා... "

"හරි අන්කල්"
 

Friday, June 4, 2021

247. සුහදිනියේ - 38 | මධුලිකා සොයා මෙහෙයුමක්?

  කලින් කොටසට 


 

කෙතරම් වෙලාවක් මම ක්ලාන්ත ස්වභාවයෙන් සිටියාදැයි මතකයක් නැත. යාන්තම් සිහියක් මා කරා එනවිටම කෙසේ හෝ බඩගාගෙන නැගිටගත් මම අඩසිහියෙන් මෙන් උන් විරංග ජීප් රථයට වත්තන් කරගෙන එන්නට හැකි වුයේ, අප සිටියේ රථගාලේ පසෙක විවෘත වන කුඩා උද්‍යානයේ නිසාය. 

පහර වැදීමෙන් බිම පතිතවූ මගේ ජංගම දුරකථනයේ මුහුණත ඉරිතලා ගියද එයින් වහාම තාරුක අයියා අමතන්නට මට සිහිය තිබිණ. අඩසිහියෙන් උන් විරංග පසුපස ආසනයට දැමු මම ඊළඟට පොකට්ටුවේ සෙවු දෙය තිබුනේ නැත. නැවත උද්‍යානයට යා නොහැකිය. අපට පහර දෙනවා කවුරු හෝ දකින්නට ඇත. පහර වැදී බිමට වැටෙනවිට ඉනෙහි කුඩා පැසක තබාගෙන සිටි කුඩා නමුත් මුවහත් පිහිය, පැස සමඟින්ම වැටීමට ඉඩක් නැති වුවද, එය දැන් නැත!

හිසට වැදුණු පහරින් මගේ දෑත් සහ දෙපා පන නැතිව ගියාක් මෙන් දැනේ. වාහනය පදවාගෙන යාමට තරම් ශක්තියක් මගේ ගතතුල නොමැති වුවද මධුලිකා පැහැරගෙන යාමෙන් ඇතිවූ කම්පනය විසින් ගතේ වේදනාවත් දුබලකමත් අමතකොට දමන්නාක් මෙනි. 

ආයාසයකින් තොරවම මගේ ඇසින් කඳුළු කඩා හැලුනු අතර මගේ සිත මෙතෙක් නොඇදහූ දෙවියන් වෙත යාතිකා කරමිනි. 

මගේ මධුලිකා පැහැරගෙන ගොසිනි! 

Thursday, May 27, 2021

246. සුහදිනියේ - 37 | ක්‍රියාන්විතයක පෙරනිමිති - මධුලිකා අහිමිවන ලකුණු

 කලින් කොටසට


මගේ බැල්ම කෙතරම්ද යත්, මධුලිකා උන්නේ අනෙක්පස දොරට ඇලීගත්වනමය. 
"පාර දිහා බලන්න.. පාර"

මධුලිකා මට කිහිප වරක් කිව්වාය.

මධුලිකා යාන්තමට තොල් ආලේපනයක් තවරා සිටියාය. ඈට ඇති සරාගී දෙතොල් මා නොසන්සුන් කරවමිනි. ඉවසීම! මට නැත්තේ එයමය.

මදින් මද අප ශාලාවට ආසන්න වනවිටම ඈ හා වාදයකට පැටලුනෙමි. මගේ සිත නොරිදා මධුලිකා එය තේරුම් කිරීමට උත්සහ කලද, බොළඳ පෙම්වතෙකුව සිටි මට එය තේරුම් ගැනීමට හැකියාවක් තිබුනේ නැත. නමුත් අවසානයේ ඈ ජයගත්තාය. උත්සවශාලාව අසලදී අප දෙදෙනා වෙන් වෙන්ව පිවිසෙන්නට එකඟ නොවී, මට එකඟ වන්නට සිදුවිය.

"පිස්සු කොල්ලා..."

මධුලිකා එලෙස කියා මා පසුකොට යමින් මගේ උදරයේ කොනක් කොනිත්තා ශාලාව දෙසට යන පියගැටපෙළෙහි නොපෙනී ගියාය. අනපේක්ෂිත ඒ මොහොතේ මම සිටියේ බොරුල්වූ ඔරලෝසුව ලෙහමිනි.

වාහන අංගනයේ විනාඩි කිහිපයක් තාවර වෙමින් සිටි මගේ ගත ගිනිගන්නා සෙයකි. දිදුලන ගින්දරක් වැනි මධුලිකා ශාලාවට පිවිසෙත්ම ඈ නෙතින් ග්‍රහණයට කෙතරම් පිරිමි ළමුන් සිටිනු ඇතිද? කොල්ලන් ගැන මා නොදන්නවාද? 
මම තුල ඇත්තේ අධික ඊර්ෂ්‍යාකාර තරුණයෙකු බව මධුලිකා ඉදිරියේ අනේක වාරයක් ඔප්පුකොට ඇත්තෙමි.

"අඩෝ.... තිකා...!"

මෙවන් මා දැක අතපය වනමින් ආවේ සතුටින් උද්දාම වෙමිනි. ඔහු සමඟ ජීප් රථයෙන් තවත් මුහුණු කිහිපයක් එලියට බටහ.මෙවන්  යනු මගේ සංගීත කවයේ මිතුරෙකි ; මගේ කෙලිලොල්කම් ඉවසමින් මට ඔවුන්ගේ සංගීත කණ්ඩායමට බැඳීමට ආරාධනා කලෙත් ඔහුය.

පියගැටපෙළ නිමවනවාත් සමඟ ඇති විසල් කොරිඩෝවේ අග වම් පැත්තේ විශාල ශාලාවක් අප වෙනුවෙන් පැවති උත්සවයට අලංකාරවත් ලෙස සරසා තිබිණි. අඩ අඳුර අතරින් විදුලි බල්බ වටකොට සැදූ ශාලා පිවිසුම තරු අතරින් අප ඇවිද යන්නාක් මෙන් දනවයි. පිවිසුම ආරම්භයේ සිටි සංවිධායක ළමුන් විසින් ප්‍රවේශපත්‍ර පරික්ෂාකොට මගේ කමිසයේ ලාංජනයක් පළඳුවන ලදී. 
 
මේගන් මා දුටු විගසම 'කෝ? කවුද?' කියා ඇසුවේ සිනාසෙමිනි. 
 
පාසලේ මෙවන් උත්සව වලට මම මගේ තාවකාලික පෙම්වතිය රැගෙන ඒම කිසි චකිතයකින් තොරව සිදුකර ඇති අතර, එලෙස එන්නම කියූ පමණින් සැරසුණු කෙල්ලන් පමණකි මට පෙර සිටියේ. මම සිනාසීමි.

"පස්සේ පස්සේ... පස්සේ පෙන්නන්නම්කො"

Wednesday, May 12, 2021

245. සුහදිනියේ - 36 | මධුලිකා සහ තීක්ෂණ මුහුණට මුහුණ

 මෙතෙක් කතාව


තීක්ෂණ වාසලමුදලි සහ විරංග මීගහතැන්න යනු ජාත්‍යන්තර පාසලකින් මෑතකදී ඉගෙනීම නිමකළ ගජ මිතුරන් දෙදෙනෙකි. ධනවත් සෙල්ලක්කාර චරිතයක් වන තීක්ෂණ ගේ සිත් ගත් ආඩම්බරකාර තරුණියක වන මධුලිකා නමැති තරුණිය , අහම්බෙන් මෙන් කිසියම් පිරිසක් විසින් පැහැරගෙන යන බව ඔවුන් දකින අතර, ඔවුන් දෙදෙනා එක්ව ඈ ඉන් බේරාගනු ලැබේ. මධුලිකා යනු, කලකට පෙර ලංකාවේ අතිශය ධනවත්, සුප්‍රකට ව්‍යාපාරිකයෙකුව සිට පසුව අතුරුදහන් වූ සංජිවී ජයවර්ධන ගේ ධනස්කන්ධය හිමි එකම දරුවා බවත්, ඔහුගේ දේපල වලට ඇති තණ්හාවෙන් සංජිවී ජයවර්ධනගේ සොයුරාගේ පුතා වන වාසුල ජයවර්ධන ඈ එලෙස පැහැරගත් බවත් අනාවරණය වෙයි.

විශාල බුදලයකට හිමිකම් කියන මධුලිකා , තීක්ෂණ විසින් සඟවා තබාගන්නා අතර, වයස සම්පුර්ණ වන විටදී ඇගෙන් මුදල් ලබාගන්නා අභිප්‍රායෙන් විරංග ක්‍රියාකරන බව තීක්ෂණට දැනගන්නට ලැබෙන මුත් අහම්බෙන් සිදුවන ක්ෂණික තීරණයකින්  ඔවුන් දෙදෙනා හදිසි විවාහයකට එළඹෙති. මධුලිකා කෙරෙහි තීක්ෂණ තුල ප්‍රේමයක් හටගන්නේ මේ අතරතුර මුත් ඔහු එය සඟවා සිටින්නේ මධුලිකාගේ සිත විරංග හා බැඳුනු යම් කුකුසක් සිත තුල පවතින බැවිනි.

මේ අතරතුරදී , ප්‍රකට ව්‍යාපාරිකයෙකු වූ  තීක්ෂණ ගේ පියාගේ, දේශපාලන මිතුරෙකුද මධුලිකා සොයනබව දැනගන්නට ලැබේ. කෙසේ වුවද තික්ෂණගේ පියාගේ තරුණ අවධියේ රහසක් ඔහුට මේ අතරතුර අනාවරණය වෙයි.

අනපේක්ෂිත ලෙස මධුලිකාගේ පවුලේ නිතිඥවරයා හමුවන අතර වාසුල සහ සිය පියා අතරට මැදිවන තීක්ෂණ නොයෙකුත් හැලහැප්පීම් මධ්‍යයේ පවා මධුලිකා සඟවා තබාගනී. සිය මවගේ පෙළඹවීම මත තීක්ෂණ වෙනත් තරුණියක හා තාවකාලික ඇසුරක් ඇරඹෙන්නේ අනපේක්ෂිත අයුරිනි. මේ අතර අහම්බයෙන් මෙන් මධුලිකා සිය ප්‍රේමය තීක්ෂණ කෙරෙහි හෙලිකරන්නීය.

නමුත් විරංගගේ හැසිරීම පිළිබඳව කුකුස තීක්ෂණ කෙරෙන් ඉවත් නොවන අතර මධුලිකාගේ ඉදිරි ආරක්ෂාව සහ පියවර කෙසේ වනු ඇතිද?

 

 

 එතැන් සිට...

 



අප දෙදෙනා සිටියේ තුවාන් අයියාගේ ඩිස්පෙන්සරි එකෙහි ඇති ඔහුගේ කුඩා විවේකාගාරය පිවිසුමේ තිබුණු ගාඩ්න් පුටුවලට බරදිගෙන; සිතල දොඩම් පානයක් විඳිමිනි. මගේ දෑත මානයට වඩා ඈතින් හිතාමතාම උන් මධුලිකා දෙස මගේ ඇස් එක එල්ලේ යොමුව තිබෙන්න ඇත. සිතට තරවටු කරන්නට මට වෙනම වෙහෙසක් දරන්නට විය.

 "හ්ම්ම්"

මධුලිකා හෙළුවේ සුසුමක්ද කියා නොසිතුනා නොවේ. ඈ මා සමඟ සාදයට යන්නට අකමැත්තක් පළකරන්නේ ඇයි ? ඇය මා හා ප්‍රේමයෙන් බව අන් කිසිවකුත් දැනගන්නවට අකමැතිදැයි මගේ ඊර්ෂ්‍යාකාර තරුණයා ඇතුලත මහා කලබැගෑනියක් කරනු මට ඇසේ.

මම සුසුමක් හෙලා ලය සැහැල්ලු කරගත්තෙමි. 

"ඔයා අඳින්න අර උපන්දිනේ දවසේ ඇඳගෙන හිටපු ඇඳුම.. අර ර-තු-පාට ගවුම.. මම ගෙනාවේ.."

මධුලිකාට සිනාවක් නැගුනේ මගේ ඉංග්‍රීසි නිසා හෝ මගේ වචන මගදී හිරවූ නිසා හෝ  උපන්දිනය ගැන කියූ නිසා හෝ වන්නට නොහැකිය. එදින අප දෙදෙනාගේ මතකයක් නිසා වනු හැකිය. ඒ ක්ෂණයෙන් මමත් ඇයත් එදින රාත්‍රී ආහාරයේදී සිදුවූ මෘදු හැඟීම මොහොතකට මා පසුකොට සුළඟක්ව හමා ගියා සේ දැනුනි. මගේ දෑස වැසී ගියේ ඉබේටමය.

ඈ මට ඈතින් සිටින්නේ නෙතින් මා පොළඹවමිනි.

ඒවා සදාකාලිකව මගේ සිත කුල්මත්කරනු ඇත. මම ඒ මතකයට බෙහෙවින් ඇලුම් කරමි.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...