Wednesday, December 29, 2021

290: උන්මාද චිත්‍රාදෝ මා 22

නිර්මලී දුරකථනය විසන්ධි කලේ සුසුමක් හෙළමිනි. අනතුරුව වැරදිමකින් පණගන්වා තිබුණු සිය රාජකාරි දුරකථනය නිවා දැමුවාය.

ඈතින් පෙනෙන දළදා මාළිගාවේ රන් වියන දෙස මද වෙලාවක් බලාසිටි නිර්මලී , පයින්ම වැව රවුම ඔස්සේ ගමන් කලේ පසෙක තිබෙන වලාකුළු බැම්මට ආසන්නයේය. දහවල් හිරු රශ්මිය  වැටී දිදුලන වැව් දිය තලය රිදී වන්ව දිලිසෙමින් තිබුනද ගතට දැනෙන්නේ අමුතුම සිසිලසකි. ඈ පසෙක එල්ලාගෙන සිටි පැති බෑගයෙන් සිය රෙකෝඩරය ගෙන එය ක්‍රියාත්මක කළාය.

"..නුවර ට්‍රිප් - ඩේ වන් - එපිසෝඩ් ටූ ....  අනුජ මේ.... මෙහෙ හරිම සීතලයි... ජෝයි බෝට් එකේ තනියෙන් යන්න බයයි ඉතින්.. ඔයා ආවාම එක්කගෙන යනවා නේද? මාළිගාවේ සෙනග නැහැ.. මම ඇතුලට ගිහින් කියන්නම්... හරිද?"

Sunday, December 26, 2021

289: උන්මාද චිත්‍රාදෝ මා 21


 

වසර දහයකට පසුව කොළඹ එක්තරා තරු පන්තියේ හෝටලයකදී....



"කෝ බලන්න ලස්සන.... මේ ඉන්නේ මගේ ලිට්ල් හැන්ඩ්සම්... ලස්සනයි නේ ඔයාගේ මේ බෝ එක..."

කණ්නාඩියෙන් පෙනෙන තම ටයි බෝ එක දෙස මුහුණ ඇද කරගෙන සිටින කුඩා ජේනුක දෙස බලා නිර්මලී පැවසුවේ සිනාසෙමිනි. පොඩිත්තාගේ මුහුණ එතරම් එළියක් නැත.

"... මේ පාට තමයි ලස්සනම පාට... කහපාට ඈක්කා... ඕනේ නම් අකිත් අය්යා ඒක ගත්තාවේ.. මගේ පුතාට ඕනේ නැහැ ඒ කැත ටයි එක.. ඔයාට ලස්සන මේ ලා නිල්පාට බෝ එක"

එපමණකි , නිර්මලී කියනවා නම් කුඩා ජේනුකට ඒ ඇතිය. මුහුණ මදක් එළිය වැටුණු නිසා ඔහු අසලට නැමී, දනක් බිම තබාගෙන කොපුලක් තදින් සිපගත් නිර්මලී දෙස ජේනුක බැලුවේ ආඩම්බරයෙන් මෙනි. කොහොමත් කොල්ලා ආඩම්බරකාරයෙක් බව සිහිවී නිර්මලිට ඇතුලතින් නැගුනේ සිනාවකි.

"තාම ඔය රණ්ඩුව ඉවර නැද්ද?"

නාන කාමරයේ දොර අසලින් නැගුනු හඬට දෙදෙනාම ආපසු හැරී බලද්දී, කාමරයේ දොර හරස් කරගෙන අසලංක බලා සිටියේ දෑස සිහින්කොටගෙනය.

"නෑ නෑ... අපි දැන් සෙට්ල් වෙලා ඉන්නේ නැද්ද ජේනු ! අපිට එපා ඔය කහපාට ටයි.. කොල්ලෝ දාන්නේ මේ වගේ බෝ.."

Thursday, December 23, 2021

288: උන්මාද චිත්‍රාදෝ මා 20

 



නිර්මලී ඒ දෑස දෙස එක එල්ලේ බලා සිටියාය.

"yes  මිස් නිර්මලී?"

නිර්මලී නොසෙල්වී ඒ බැල්ම තුලම ආ සිහින් සිනාවලින් මුව සරසා ගත්තාය.

"මිස් නෙවෙයි.. මිසිස්.. මිසිස් සංදිරිගම "

නිමන්තිකා තරමක් පසුබා ගියද, කාලයක් තිස්සේ වෘතිය විසින් පරිනතව ගොස් තමන්  ගොඩනගාගත් පෞර්ෂය නිසා සාවඥ සිනාවකින් එය වසාගත්තාය. 

'මේකිට එච්චර ධෛර්යයක්?'

"ඔහ.. yes මිසිස් සංදිරිගම.. මම දැක්කා පත්තරවල අවෝඩ් එකක් ලැබුනා කියල.. congratulations !"

"thanks.. ඒ ඔක්කොම අනුජට අයිති දේවල්.. තාම මම හිටිය මිසිස් සංදිරිගමම තමයි "

ඒ වචනවල ගැබ්ව තිබුණු තියුණු කැපුම් පහර නොතේරෙන්නට තරම් බබෙකු නොවේ නිමන්තිකා. නිර්මලී අහිංසක චරිතයක් ලෙස තමා ගොනුකළ වර්ගය තවදුරටත් වලංගු නොවේ යයි ඇයට සැකයක් ඇතිවූවාක් වැනිය. ඒ කවරක් උවද රේසිකා තරම්ම ඈ සැපින්නක නොවන බව නම් ස්ථිරය. කුමක් උවත් ඒ තමන්ගේ සහෝදරයෙකි, ඈ අතින් අගතියට පත්වුයේ.

"... හරිම ලස්සන දේශනයක්... මම අහගෙන හිටියේ හැම දෙයක්ම"

Friday, December 17, 2021

287: උන්මාද චිත්‍රාදෝ මා 19

 



රුපලාවන්‍ය ව්‍යාපාරයට සිය ඉතිරි කාලය වැයකළ නිර්මලිට මීනාගෙන් ලැබුනේ නොමද සහයකි. ඊට අමතරව පළමු වසර අවසානයේ පැතූ තරම් ලාබයක් ලබාගත නොහැකි වුවද අනුජ ඇරඹු හෝටල් ව්‍යාපාරය නිර්මලී අත නොහැරම සිටියාය.

"නෑ අය්යා.. මේක අනුජගේ වැඩක්... අපි තව අවුරුද්දක් බලමු.. මම ලෝන් එකක් බලන්නම් බෑන්ක් එකෙන්"

නිර්මලී එසේ කියමින් උත්සාහය අත්නොහැරම සිටි නිසා, නැවත බැංකු ණයක් ලබාගෙන දෙවන වසර අග වනවිට ඇගේ වෙනස්කම් වලින් පන ගැන්වී ලංකාවේ ප්‍රමුඛතම සංචාරක නවාතැන් දහය අතරේ වැජඹෙන තත්වයට පැමිණීම හිමාල් සතුටින් බලා සිටියේය. 

නිර්මලී කාර්යක්ෂම, බුහුටි පාලිකාවක් ලෙස ඒ සියල්ලම මනා ලෙස හැසිරවුවාය. නැගී එන ව්‍යවසායිකාවන් අතරේ ඇගේ නම ඉඳහිට සඳහන් වන්නට පටන් ගන්නේ එබැවිනි. 

හෝටල් ව්‍යාපාරය හිමාල් සිතුවාට වඩා නිර්මලිගේ පැෂන් එක වී ඇති සැටියකි. වයසින් අඩු නිසාත්, ගැහැනියක් නිසාත් විටෙක ඈට ආ අභියෝගාත්මක අවස්ථාවන් වලදී හිමාල්ගේ උදව් ගත්තද, නිර්මලී ඒ ඒ තැන් වලදී බුද්ධිමත් වුවාය. සංචාරක ප්‍රවර්ධනයට ඇතිවූ පිබිදීම නිසා හිමාල්ගේ හෝටල් පද්ධතියද ඉතා වේගයෙන් සිය ව්‍යාපාර ජාලය විහිදුවමින් සිටි අතර ඔහුට විදෙස් ආයෝජකයින් සිය හෝටල් ජාලයට ආරාධනා කළහ.

අනුජ සිටියානම් නිර්මලිගේ මේ සාර්ථකත්වය ගැන වඩාත්ම සතුටු වනු ඇත්තේ ඔහුයි ! හිමාල්ට එසේ සිතුනු වාර ගණන අනන්තය.

නව වසරක් උදා වුයේ හිමාල් සහ දුලීකා දෙපළ දෙමවුපියන් කරමිනි. ඉතා බුහුටි කුඩා පුතු දුටු මොහොතේම නිර්මලී ඔහු හා තදින් බැඳුණාය. කුඩා අකිත් , නිර්මලී ආන්ටි හා ඒ සාම බැඳී සිටියේය. 

"නිර්.... උඹ තමයි මගේ කොල්ලව නරක්  කරන්නේ !"

Tuesday, December 14, 2021

286: උන්මාද චිත්‍රාදෝ මා 18

 



"නිර්මලී..... චුට්ටක් ඇස්දෙක අරින්නකෝ බලන්න... ආ.... ඔය තියෙන්නේ.... මාව පේනවා නේද?"

නිර්මලී අපහසුවෙන් විවර වූ දෙනෙත වේගයෙන් ඇසිපිය ගසමින් , හිස ඉහල පහල හෙළුවේ 'ඔව්' කියන්නට මෙනි. ආගන්තුක ඒ කටහඬ එන්නේ කොයි අතින්ද බලන්නට හිස හරවන ඇයට ඉතිරි ගිය කඳුළු පාරවල් කම්මුල්වල ඇති නේහාගේ අපහසුවෙන් නගාගත් සිනාව සහිත මුහුණ පෙනුනි. හිස හරවන්නට නොහැකිය.

"නේ.."

"බයවෙන්න එපා නිර්... ඔයා ඉන්නේ අපේ ගෙදර... ඔයාට දැන් හොඳයි.. රෙස්ට් එක තමයි ඕනේ..."

නේහා තමන් මීට පෙර දහ දොළොස් වතාවක් පුහුණු වූ වැකිය මෘදු හඬින් පැවසුවේ නිර්මලිගේ අත සෙමෙන් අල්ලාගෙනය. ඈ අසලින්ම පිටිපසින් අනුජ සිය ආකර්ශනීයම සිනාවෙන් බලාගෙන සිටියේය. නිර්මලිගේ සිත තරමක් නිවී ගියේය.

"ආ... නිර්මලී.. මම තමයි ඔයාගේ ඩොක්ටර්.. මගේ නම රෝෂිනි.. ඔයාගේ කොහේහරි රිදෙනවාද කියන්නකෝ මුලින්ම..."

පසෙකින් පැමිණි  වෛද්‍යවරිය කරුණාබර ස්වරයෙන් ඇසුවේ නිර්මලී සමනය කරමිනි. වෙද නලාව උරහිස හරහා දමාගෙන, අතැති වාර්තා සටහන් පොතේ යමක් ලියමින් සිටි ඈ ප්‍රසන්නව සිනාසුනාය.  හිමාල් ඒ අතර නේහා පසෙකට කැඳවා ගත්තේය.

"නංගි.. අද ඔයාගේ මෙයා ගාව ඉන්න පුලුවන්ද? මට ලොකු වැඩ වගයක් තියෙනවා නොයා බෑ"

ඉදිවෙමින් පවතින හෝටල් සංකීර්ණයේ කටයුතු  සිය අනසකට ගත්තේ, එහි අවසන් අදියර අතහැර දමා , අනුජගේ සිහිනය බොඳ නොවන්නටය. මේ සියල්ලම ඔහු වෙනුවෙනි. අනුජගේ ආයෝජකයා තමන් සමඟ මෙය ඉදිරියට ගෙනයන්නට කැමති වීම භාග්‍යක් ලෙස හිමාල් සිතුවේ සැලසුම සෑහෙන තරමක අවදානමක් යයි නොසලකාය.

"හරි අයියා.. කිසි ප්‍රශ්නයක් නැහැ... තව දවසකින් වගේ මෙහෙ නතරවෙන්න බලාගෙන ප්‍රමිලා එනවා. එයත් මේ සතියේ ඉන්නවා.. මම ඉන්නවානේ අය්යා... වෙන මොනාද මගෙන් කෙරෙන්න ඕනේ?"

රිදුම්දෙන මතක සමඟින් නේහා පැවසුවේ නගාගත් සිනාවකිනි.

"ඔයා දන්නවනේ නේහා... නිර්මලිව කොහොමවත් එක්ස්පොස් වෙන්න බැහැ මම කියනකල්.. එයාට හොඳවෙන්න ඕනේ.... අනික් බෙහෙත් තමයි කතාකරන එක.. තැවෙන්න දෙන්න එපා"

හිමාල්ගේ සිත ඒ වචනයත් සමඟ වේදනාවෙන් බරවිය. සුසුමක් පිටවුයේ ඉබේටමය.

".... ඔයාලා දෙන්න ඒ ගැන බලන්න.. නිර්ගේ ෆෝන් එක මාරු කරා. ඒකට ඕනේ නම්බර්ස් ඔක්කොම මම දාලා තියෙන්නේ. නොදන්නා නම්බර් එකකින් ආවොත් කතාකරන්න එපා..."

නේහා උනන්දුවෙන් අසා සිටියාය. සති අන්තයේ සිමා පාඨමාලාවට බැඳී සිටි බැවින්, සතියේ දිනවල ඇයට නිර්මලී සමඟ  සිටිය හැකිය.

"හරි අය්යා..."

"කාටවත් නම්බර් එක දෙන්න එපා"

"අ... අර අසලංක..."

නිර්මලී ගැන පැයකට වරක් පමණ කතාකරමින් අසන අසලංක පෙරදින හඬමින් නිර්මලිගේ තොරතුරු ඇසු හැටිත්, ඇයට කතාකරන්නට අවශ්‍ය බව කියමින් තමන්ට පින්සෙන්ඩු වූ හැටිත් සිහිවී, නේහා ඇසුවාය. හිමාල් මදක් කල්පනා කළේය. 

"එපා! නිර් මෙහෙ ඉන්න බව කාටවත්.. කාටමවත් කියන්න එපා.. ඇහුවොත් සිංගප්පුරුවේ ගෙනියලා විස්තර දන්නේ නැහැ කියන්න.. එච්චරයි... අසලංක මෙහෙ එන්නේ නෑනේ?"

"නෑ අයියා..."

අඩමානයට මුත් නේහාට එසේ නොකියා බැරි වූ අතර හිමාල් නැවත වතාවක් නේහා දෙස බැලුවේය.

"අනුජ වෙනුවෙන් ඔයා නිර්මලිව පරිස්සම් කරන්න ඕනේ නංගි... තේරෙනවා නේද මේකේ තියෙන බරපතලකම?"

Tuesday, December 7, 2021

285: උන්මාද චිත්‍රාදෝ මා 17

 



"මට ඇත්ත කියන්න අයියා..."

නිර්මලිගේ හඬ ප්‍රභල නොවුනද ඒ බැල්ම හිමාල් විනිවිද යන තරමකි. තවමත් මේ සිදුවන  සියලු දේ පිළිබඳව ඈට පවසන්නට තරම් ආරංචි යහපත් නොවේ. ශාරීරික ශක්තිමත් භාවයට වඩා නිර්මලිගේ තිබුනේ මානසික පෙළඹවීමකි. අනුජට පෙනෙන්නට ඈ සිනාසෙමින්;  සුව වෙමින් සිටියාය.

නිර්මලී මෘදුව අනුජගේ අත අතගෑවේය. බෙහෙත් නිසා ඔහු සිටියේ අඩ නින්දකය. යන්තමින් සැලෙන ඒ අත හැරුණුවිට අනුජගේ වෙනත් හැලහොල්මනක් තිබුනේ නැතිවද, නිර්මලී ඒවා සිතුවේ නැත. 

"නංගි ... මේ වෙලාවේ ඕව කතාකරලා වැඩක් නැහැ.. ඉක්මනින් සනීපවෙන්න බලන්න. මම..."

 දහ

Sunday, December 5, 2021

284: උන්මාද චිත්‍රාදෝ මා 16

 


දැඩිසත්කාර ඒකකයේ යන්ත්‍ර වලින් ඇසෙන බීප් හඬ හැරුණුවිට , කාමරයේ ඇසුනේ කලබලයෙන් එහෙ මෙහෙ දුවන හෙදියන් සහ වෛද්‍යවරයින් තිදෙනාගේ මුණුමුනුව පමණි. දොර අසළ වූ බංකුවේ දෑතම හිසේ ගසාගෙන දණහිසට බරව උන් හිමාල් අසලින් , දුලීකා අවසිහියෙන් මෙන් බිත්තියේ හිස ගසාගෙන සිටියේ ඉදිමුණු දෑසිනි.

කොරිඩෝවේ තවත් දෙතුන් දෙනෙකු කරකියාගත හැකි දෙයක් නොමැතිව උන්හ.

සාකච්ජාව නිමකළ වෛද්‍යවරයින් අතරින් අයෙක් දොර විවර කරගෙන පිටතට එත්ම, හිමාල් ඉද්ද ගැසුවා සේ කෙලින්ව සිටගත්තේය.

"ඩොක්ටර්..!"

"හ්ම්ම්ම්... මිස්ටර් හිමාල්... අපි උපරිම හැමදේම කරනවා... ගේනකොටත් සෑහෙන්න බ්ලීඩ් වෙලානේ"

හිමාල්ගේ පපුවේ වම් පැත්ත රිදුම් දෙන්නාක් මෙන් දැනුනි. 

"අනේ ඩොක්ටර්... කීය ගියත් කමක් නැහැ.. ලංකාවේ බැරිනම් මම වෙන රටකට හරි ගෙනියනවා... මට ඇත්ත කියන්න ඩොක්ටර් "

හිමාල්ගේ මුහුණ දෙස මද වෙලාවක් බලාසිටි ප්‍රධාන වෛද්‍යවරයා ඔහුගේ උරහිස අල්ලා ගත්තේය.

"මිස්ටර් හිමාල්.. අපි ටිකක් ඉවසීමෙන් බලමු.. කන්ඩිෂන් එක අනුව තාම මුකුත් කියන්න ඉක්මන් වෙන්නේ නැහැ මම.. ඒ ගර්ල්ගේ සිට් බෙල්ට් එක තිබ්බ නිසා damage එක ටිකක් අඩුයි. මිස්ටර් සංදිරිගම ටිකක් ක්‍රිටිකල් කන්ඩිෂන් එකක ඉන්නේ.. අපි අපේ උපරිමේ උත්සහ කරනවා. පොඩ්ඩක්වත් ඒ ගැන සැකයක් තියාගන්න එපා"

"ඩොක්ටර්.. ඒ මගේ බෙස්ටා ඩොක්ටර්.. ඌ වෙනුවෙන් මම ජිවිතේ උනත් දෙනවා.. අනේ ඩොක්ටර්... ඌව බේරලා දෙන්න... එයාගේ වයිෆ් තමයි අනිත් එක්කෙනා... කාටවත් වැරැද්දක් කරලා නෑ උන් දෙන්නා"

"මට තේරෙනවා මිස්ටර් හිමාල්... damages වැඩි නිසා හැමදේම අවිනිශ්චිතයි.. මුලින්ම අපි මිස්ටර් සංදිරිගම dangerous zone එකෙන් එළියට ගන්න ඕනේ.. අපි ටීම් එක අපේ උපරිමේ කරනවා.. ඒකට කලබල වෙලා බැහැ "

හිමාල්ගේ පිරිමි කඳුළු දැක සහකම්පනයෙන් වෛද්‍යවරයා පැවසුවේ කරුණාවන්ත හඬිනි. අනතුරට පත් තරුණ යුවල දුටු මොහොතේ ඔහුගේ වෛද්‍ය සිතද තරමක් කම්පිතව ගියේ, අනතුරේ දරුණුකම නිසාත් අනුජ සංදිරිගම හඳුනාගත් නිසාත්ය. රෝහලට ගෙනෙන විට දෙදෙනාටම සිහිය තිබුනේ නැත. ගෙනෙන මොහොතේ හදවත නතරවන්නට ආසන්නව තිබුණු අනුජ , යලි පණගන්වා ගන්නට වෙද-හෙද කණ්ඩායම දැරූ උත්සාහය අපතේ ගියේ නැත.

නමුත්, අනුජ සිටියේ බරපතල තත්වයකය. 

Sunday, November 28, 2021

283: රතුපාට මල් - 10





රතුපාට මල් - 9 

පාසල් ගොඩනැගිලි අතරින් පැමිණ පන්තියේ පිවිසුමට යොමුවෙද්දී මා දෙස වැඩි දෙනෙක් හිස හරවා බැලීමෙන් තරමක නොරිස්සුමක් මට ඇතිවිය. එය මා වෙතම යොමුවුවක් නොවේ, නමුත් මම එය හිතට ගෙන ඇති බවකි.

හැරුණු මුහුණු අතරින් එකවරම මට විකුම්ගේ මුහුණ පෙනෙද්දී මම තරමක වෙව්ලා ගියෙමි. 

මම එතරම් සැලෙන්නේ ඇයි ? ගිය සති දෙක තුන තුල මම මෙතරම් පිරිමින්ගේ ඇල්ම-බැල්මට හසුවූයේ අනාරක්ෂිත හන්ගොල්ලියක පරිද්දෙනි. මට දැනුනේ අමුතු පපුවේ දැවිල්ලකි.

මම පන්තිය ආරම්භ වනතුරු  තිබුණු විනාඩි දහතුන අතරේ මා හා සිටි කණ්ඩායම සුහද කතාබහක යොමුවූ අතර තිලක් හැරුණුවිට සියලු දෙනා මගේ නොපැමිණීම ගැන විමසු බැවින් ඔවුන්ට 'ගමනක්' තිබුණු බව සැහැල්ලු ලෙස කියා දැම්මෙමි. විකුම් දෑසින් මා දෙස එය නොපිළිගන්නා බව කීවද, මට එය අදාළ නොවීය. 

එදා තාජ් හෝටලයේ සිටි  විකුම්ට වඩා සැහැල්ලු ටී කමිසයට ඩෙනිම් කලිසමක් දමාගෙන උන් සිසුවා මම වහා නොසලකා හැරියෙමි. තිලක් සිටියේ පුම්බාගෙනය. එදා මම ඔහුගෙන් ලද ලිෆ්ට් එක නොතකා හැරීම මම ගණන් නොගෙන සිටියෙමි.

Saturday, November 27, 2021

282: උන්මාද චිත්‍රාදෝ මා 15




හැඩිමෙන් ඉදිමි තිබුණු නිර්මලිගේ මුහුණ දෙස තව වරක් බලු අනුජ , නැවතත් ඈ තුරුල්කොට ගත්තේ කිසිවක්ම නොකියාය.

'උඹම අඬලා හිත හදාගනින් මැණික'

සිත පැවසුවේ එලෙසටය. 

"ඇයි අම්මා  මාව දාලා ගියේ..??"

නිර්මලී මහා හඬින් හඬමින් පවසද්දී තමන් පවා පත්වුයේ අසරණ බවකටය. මීනා නම් සේවිකාව ගැන අනුජ දැන උන්නේ අල්පයක් නිසා මීනා හඬමින් කියූ සියල්ලම සත්‍ය වන්නට ඇතැයි ඔහුට සිතුනි. 

මහා කුණාටුවකින් පසුව දැනෙන්නේ රික්තයකි.

"දැන් ඇති බබා... ඔයා හෙම්බත් වෙලා... අපි හෙට යමුද එහෙනම්? ටිකක් ඉඳලා??? හ්ම්ම්?"

"නෑ නෑ මට හෙට අම්මා බලන්න ඕනේ"

"අනේ... පව් ඔයා පැටියා.. මට තේරෙනවා ඉතින් අම්මා හම්බුනාම ඔයාට මොනාද හිතෙන්නේ කියල. මගේ මමා නැතිවුණු වෙලාවේ මට දැනුනේ ඔක්කොම ඉවරයි වගේ... පව් පැටියා ඔයා චුටි කාලේ අම්මා නැතුව හිටපු හැටි මටනම් හිතාගන්න බැහැ ..ඔයා මගේ බ්‍රේව් ගර්ල්..."

Thursday, November 25, 2021

281: උන්මාද චිත්‍රාදෝ මා 14



නිර්මලී ගල් ගැසුනාක් මෙන් එකතැනම නතර වුවාය.  ඇසුණු ඒ වචන වලට එකවරම දියයුතු පිළිතුර නිර්මලිට සිතාගත නොහැකි නිසා නොසිතාම ඒ මුහුණ දෙස දෑස විසල් කරගෙන ඈ සිටියේ පිළිමයක් සේය. මීට වසර ගණනාවකට පෙර දුටුවාට වඩා ඒ රුව කෙට්ටුව වැහැර ගොස් සිටියේය.

හදවත් දඩි බිඩියේ ගැහෙන්නට පටන් ගත්තද හුස්ම සිරවුවා සේ දැනුන නිසා ඈගේ හුස්ම කෙටි සහ වේගවත් වුයේ නිතැතිනි.

ඇසුන වචන නිසා දැනුන පිළිකුල අතිමහත් බැවින් වචනයක් නොකීවද, යන්තම් දෙපා වලට පණ ලැබුණු මොහොතටම , ඈ වේගයෙන් ආපසු හැරී කවුන්ටරය වෙත ඇවිද ගියේ, අනුජ එහි සිටගෙන සිටින බව හෝ නොදැනය. දුරකතනයේ යමක් ඔබමින් සිටි අනුජ නිර්මලී එකවරම දුටුවේ නැත. 

"කෝ ගත්තද?"

අනුජ තමන් පසුකොට වේගයෙන් දුවන නිර්මලී දෙස බලා ඇසුවේ මදක් විමතියෙනි. නිර්මලී අනුජගේ කටහඬ ඇසීමෙන් ඉද්ද ගැසුවා සේ නතර වුවාය.

"න්.. නෑ.. ඕනේ නැතිවෙයි වගේ.. අපි යමු පරක්කු වෙනවා "

"නෑ නෑ පරක්කු නෑ.. ගන්නකො.. එහෙ ගිහිල්ල අව්වට පිච්චෙයි මගේ මේ චුටි බබා.."

Monday, November 22, 2021

280: උන්මාද චිත්‍රාදෝ මා 13



අමුත්තා පිටවී ගිය පසුව මහා හඬින් දොර වසා දැමු අනුජ, මහා කලබලයකින් මේසයේ යටම කොටසක තිබී දුම්වැටි පැකට්ටුව සොයාගත් අතර, දල්වාගත් දුම්වැටියට පසුව තවත් දුම්වැටියක් උරමින් , ඒ මේ අත ඇවිදිමින් සිටියදී තුෂාරා දොරට තට්ටු කළාය.

"කම් ඉන්"

"සර්...මේ ඉන්වොඉස් එක...."

 තුෂාරා කියන්නට ගිය දෙය එකවරම නවතා අනුජගේ පරණ පුරුද්ද දෙස තත්පර දෙකක් බලාසිට , අතෙහි තිබුණු ජායා පිටපත් සහිත කොලය මේසය මත තැබුවාය. අනුජගේ වෙනස්ව ගිය මුහුණත්, වෙව්ලන දෑතත් කියූ කතාව තුෂාරා කහ්ස්නයෙන් හැඳින්නාය.

ඒ සැනින් අනුජට නිර්මලිගේ දෑස පෙනී නොපෙනී ගිය නිසා, අඩක් නිමවූ දුම්වැටිය එකවරම මේසය මත තබා පොඩිකර දැම්මේය.

Wednesday, November 17, 2021

279 : උන්මාද චිත්‍රාදෝ මා 12



නිර්මලිගේ දෑස තිබුනේ නලළේය. දේශන ශාලාවට පිවිසෙන ස්ථානයේ පසෙක , අනුජ ඈට පිටුපා , ඇගේ සිමා පන්තියට අලුතෙන් එක්වූ අසලංක සමඟ සංවාදයක සිටි අතර, අසලංක සිටියේ බෙරි වූ මුහුණෙනි. දෙදෙනාටම එකවරම තමන්ව නොපෙනෙන නිසා නිර්මලී මදක් නතර වුවාය. 

'මෙයා මොකද මෙතන කරන්නේ?'

කතාව අවසානයේ අසලංකගේ උරහිසට තට්ටුවක් දැමු අනුජ ඔහු වෙතින් ඉවත්ව ඇවිද යන්නට සැරසෙනු දුටු නිර්මලී වහා අසල තිබුණු කබඩ් එකකට මුවා වුවාය.

පෙරදා රාත්‍රියේ පංතියේ සිසුන් සමඟින් ලබාගත් ජායාරුප දෙස බලමින් දෙදෙනාම පෙම් මුල්ලේ ගතකලේ විනාඩි තිහක් පමණක් වුවද, සමුහ ජායාරුපයේ තමන්ට ඉහලින් සිටගෙන සිටි අසලංක ක්ෂණයෙන් අනුජගේ ඇස රැඳවූ හැටි සිහිවී නිර්මලී පුදුම වුවාය.

"උගේ බැල්ම මට අල්ලන්නේ නැහැ... "

ඒ වනවිටත් අසලංක තමන් ගැන උනන්දු වන බව නේහා සමඟ කියා තිබුණු නමුත් නිර්මලී සිය අකමැත්ත ප්‍රකාශ කිරීම නිසා ඔහු සිටියේ තරමක් වෙනස් හැසිරීමකිනි. අනුජට එය එක බැල්මෙන් හසුවූ හැටි! මේ ගමන නම් එහි ප්‍රතිපලයකි..

'මෙහෙමත් ඉවක්!'

ඇමතුම පැමිණියේ අනුජගෙනි. නිර්මලී එයට පිළිතුරු දුන්නාය.

 "බබා මම ඉන්නේ ලොබි එකේ.. එතැනට එන්න"

නිර්මලිට නැගුනේ සිනාවකි. ඒ සමඟම දොරෙන් ඇතුළුවන ඈ දකින අනුජ ඔහුගේ සුපුරුදු සිනාවෙන් ඈ පිළිගන්නා අතර, ඔවුන්ට නොපෙනන දෙනෙතක් ශාලාව කොනේ දැල්වී තිබිණ.

Tuesday, November 9, 2021

278. කොප්පක් වත් ගහමු....




සංගීතය කියන්නේ කවදාවත් මට සෙට් උනේ නැති දෙයක්. ඒ කියන්නේ ගායන හෝ වාදන හැකියාවක් නැහැ. නමුත් මට ඒ ගැන තිබ්බේ එක්තරා උන්මාදයක්. හේතුව තමයි මගේ තාත්තා විනෝදාංශයක් විදියට ෆිල්ම්, ටෙලි ඩ්‍රාම වගේ දේවල් එකතු කරපු නිසාත්. අන්තිමේ ඕක උග්‍ර වෙලා වීඩියෝ ෂොප් එකක් දාන තත්වෙටම ආපු නිසා ඉතාම පැරණි චිත්‍රපට තිබ්බා අපේ ගෙදර. මම හිතන්නේ මම කලින්  ආත්මේ  බල බල හිටපු ඒවා පවා තිබ්බ.

ඒ අතරින් සුවිශේෂ වෙච්ච ජාතියක් තමයි හින්දි චිත්‍රපට කියන්නේ. කොටින්ම ඉස්සර අපේ ගෙදර ෆිල්ම් එකක් විදියට හින්දි එකක් නොබලපු දවසක් තිබ්බෙම නැතුවද කොහේදෝ. ඒ හින්දා කිරිබොන කාලේ ඉඳලා මම හින්දි සින්දු පිස්සෙක් කියලා කිව්වොත් නිවැරදි.

Friday, November 5, 2021

277 : උන්මාද චිත්‍රාදෝ මා 11




"දැන් මම දෙනවා දෙකක්... ඉන්නකෝ බබා මම මේ වැඩේ ඉවර කරනකල්..."

මේසය මත ඇති ලැප්ටොප් පරිඝනකයෙන් දෑස නොගෙනම , අනුජ තමන්ට දකුණු පසින් හේත්තු වී පොතක් කියවමින් උන් නිර්මලිගේ වමතේ මැණික් කටුවෙන් අල්ලා ගත්තේය.

"ආ... එතකොට මෙන්න මේ අත... මේ අත මොකද මේ මෙතන කරන්නේ?"

අනුජගේ මනමාල හිනාවට නිර්මලී කට ඇදකොට එරෙව්වාය. අනුජ යන්තම් හිස ඔසවා කාර්යාල කාමරයේ දොරටුව දෙස හොරෙන් බැලුවේ පොඩිනා විසිත්ත කාමරයේ එහාට මෙහාට යනවා දුටු නිසාය. ඈ පෙනෙන්නට නැත.

"මොකටද මේ අස්සේ රිංගුවේ එහෙනම්? ඉන්නවා මේ මේල් එක යවනකල් අල්ලගන්න... "

"හරි වැඩේනේ... මම මොනාද කලේ ආ?"

එකිනෙකාගේ දෑස දෙස බලාගෙන බොරුවට රණ්ඩු වන දෙදෙනා ඉන්පසුව සිනාසෙති. ඉක්මනින්  ලියා එය යවන්නට බොත්තම ඔබා අනුජ , නිර්මලී ඌයි කියද්දී දෑතින්ම ඈ තදකොට අල්ලාගෙන සිය ඔඩොක්කුවේ සිරකරගත්තේ, තරවටුවට මෙනි. 

"පුදුම විසයක් තියෙන්නේ"

"ආ..නේ..... යන්න හරි නරකයි "

සන්සුන් වීමට මදක් වෙලා ගත් අනුජ ඈ දෙස බලා සිටියේ විසිරෙන ඔහුගේ සිතුවිලි එක්කාසු කරමිනි. නිර්මලී හිසින් ඇයි කියා ඇසුවේ ඒ බැල්ම සමඟ වෙනස්වන අනුජගේ මුහුණ දෙස බලමිනි. 

'මේකි නම් මාව පිස්සුම හදලා තමයි ඉවර කරන්නේ'

Saturday, October 30, 2021

276: උන්මාද චිත්‍රාදෝ මා 10


 "මමා  නැති උනේ මීට අවුරුදු තුනකට කලින්, අද වගේ දවසක බබා..."

අනුජගේ වේදනාබර  මුහුණ නිර්මලී බලා සිටියේ අනුකම්පාවෙන් නොවේ. එහි තිබුනේ නොසෙල්වෙන ප්‍රේමයයි.

".... එයා කවදාවත් මට කිසි දේකට බල කරපු කෙනෙක් නෙවෙයි. එයා මම කරපු එකම එක දෙයක් ඇරෙන්න, වෙන කිසිම දෙයක් එපා කියලත් නැහැ...."

අනුජ නිර්මලිගේ දෙකොපුල් වලින් අල්ලා මුහුණ තමන්වෙත හරවා ගත්තේය. අනුජගේ ක්‍රමයට පුරුදු නිර්මලී ඒ වදන් වල සැම ඉස්පිල්ලක් රේපයක්ම සැලකිල්ලෙන් අසා සිටියාය. 

'මොකක්ද ඒ එකම දේ?'

ඒ ඇස් වල තිබුණු ප්‍රේමය මෙතෙකැයි කියා කිව නොහැකි තරමකි. නිර්මලිගේ සිත පිරී උතුරා යන වැව් බැම්මක් සේ හෝ හඬ නගනවා දැනුනි. ඇයට හැඩුනේ නැත, එක එල්ලේ ඒ ඇස්දෙස බලා සිටියා පමණි.

Tuesday, October 26, 2021

275: උන්මාද චිත්‍රාදෝ මා 09

 



සිය මව විසින් පවත්වාගෙන ගිය රුපලාවන්‍යගාර ජාලය , රේසිකාගේ පාලනය යටතේ පාඩු ලැබුණු බැවින් සංදිරිගම මහතා එය අනුජට පැවරුවේ , අනුජ තරමක් කාර්යබහුල කරවමිනි.

කලින් පාවිච්චිකළ සන්නාම වල වෙළඳ ගිවිසුම් නිසා මසකට ලක්ෂ ගණනාවක් අලාභ වූ අතර රේසිකා ඇගේ  තනි මතයට ක්‍රියාකර එයට සුදුසු පිළියම් ගෙන තිබුනේ නැත. අනුජ පළමුව සිදුකලේ එම අංශයට අදාළ විෂයානුබද්ධ දක්ෂ කෙනෙකු වන දුමිනා සේවයට ගැනීමයි. ඒ සමඟම වෙළඳ සන්නාම වල ගිවිසුම් අවලංගු  කර, සිය නීතිඥයා ලවා නව වෙළඳ ගිවිසුම් අත්සන් කලේ ප්‍රතිලාභ මාසිකව සමාලෝචනය කරන පරිද්දෙනි.

නිර්මලී ඒවායේ කටයුතු සමහරක් සඳහා සිය කැමැත්තෙන්ම උපකාර කලේ අනුජ හා හරි හරියට ව්‍යාපාරික ඥානය යොදවමිනි. ව්‍යාපාරික දැනුම කෙසේ වෙතත් ඇය තියුණු ලෙස ඒවායේ එක් එක් කොටස් වෙන්කොට එක්සෙල් මගින් පාලනය කරන තරමට වාර්තාවක් සකසා දුන්නාය.

"හ්ම්ම්ම් චුට්ටක්  මොළෙත් තියෙනව නේ?"
අනුජ සරදම් කරමින් කියද්දී ඈ කට උල් කරමින් ගස්සා බොරු අමනාප පෑවාය. අනුජ ඒ ගැස්සිලි විඳින්නේ කැමැත්තෙනි.

"හුහ්.. ආයේ උදව් කරන්නෙම නැහැ ඔන්න.."

"ආ... අර අලුතෙන් වැඩට ආපු ගර්ල්ට හොඳට එක්සෙල් පුළුවන් කියලා තුෂාරාත් කිව්වා. මිට පස්සේ මම එයාට කියලා කරගන්නම්"

නිර්මලිගේ ඇස්දෙක කොලපාට වී යටිතොල සැපිනි. දැන් නම් ටැප් එක අරින්නට සුදානමිනි.

"... අනිද්දා එයා එයි ඔෆිස් එකටත්..."

කියන්නට ලැබුනේ එපමණකි. නිර්මලී පුටු කොට්ටයෙන් දෝත බදා අනුජගේ ඔලුවට ගැසුවේ මොහොතිනි.

"නපුරා... "

ඉතින් ඉන්පසුව නිර්මලී නලවා ගන්නට හිස මත සිපුම මදිව යන්නේය. බලෙන් තුරුල් කරගෙන ඈ 'ඌයි' කියා මොර දෙද්දී කම්මුල් සිපගන්නටම සිදුවේ. ඒ සියල්ලම අවසන් වන්නේ ආදරණිය බැල්මක් හෙලා රතුවූ නිර්මලී අනුජගේ පපුවට තුරුල් වෙමිනි.

නමුත් , ප්‍රතිපලය ලැබෙන්නේ තවත් දින දෙකකින් නිර්මලී සවස් වරුවේ කාර්යාලට කඩාවැදීමෙනි. එකවරම දොර අසලින් මතුවූ නිර්මලීගේ මුහුණේ ස්වභාවය දැක තුෂාරාට සිනා ගියාට සිනා වෙන්නට නොහැකිය. 

Saturday, October 23, 2021

274: උන්මාද චිත්‍රාදෝ මා 08




ඇතුලාන්තයෙන් මහා අරගලයක් කරමින් අනුජ සිටියේ දහනය වෙමිනි. එය ඊර්ෂ්‍යාවද කියා ඔහුට සිතන්නට තරම් සිත එකලාසයක් නැත.

ඇගේ මිතුරිය නේහා, සිය පෙම්වතා සමඟ දුටුවිටම ඇතිවූ ඒ බය සහ නිර්මලී කෑම මේසයේදී කියූ වැකිය විසින් තමන් මේ බොළඳ හැසිරීමට පත්වූ බව, ඒ මොහොතේ අනුජට කල්පනා වුයේ නැත. නිර්මලී තමන්ට අයිති බව මිස, වෙනත් යමක් ඔහුගේ සිතට ආවේම නැත. 

තමන්ට අවුරුදු විසි අටක් වුවද, ඇය අවුරුදු දාහතක තරුණියකි!

පැන්ට්‍රිය අසල සිය සිරුරේ යන්තමට ගෑවෙමින් සිටි සිය සිතගත් තරුණිය ගැන වූ අධිකතම ලෝබකමකින්  ඔහු ඒ මොහොතේ අන්ධව ගියාද?

"ඔතනින් වාඩිවෙන්න"

අනුජ නිර්මලිට බැල්කනියේ ඇති හාන්සි පුටුව දක්වා සිටියේය. එතැන තව තිබුනේ මේසයක් පමණි. අනුජ බැල්කනියේ ඩිම් වූ විදුලි පහන දැල්විය. නිර්මලී පුටුවේ හිඳගත්තේ අනුජ ඉන්නේ කොහිදැයි සිතමිනි.

මිට පෙරද නිර්මලී අනුජගේ හිසේ තෙල් ගා සම්බාහනය කර ඇත. නමුත් ඒ සාලයේ ඔහුගේ කුඩා පුටුවේදීය. ඔහුට පිටුපසින් නිර්මලිට හිඳගන්නට වෙනම පුටුවක් එතැන තිබිණ. දවසේ නොයෙකුත් ජාති කියවමින් නිර්මලී සම්බාහනය කරන්නේ අද මෙන් පීඩාවකින් නොවේ.

විදුලි පහන දල්වා කෙලින්ම පැමිණ අනුජ හිඳගත්තේ නිර්මලිගේ දෙපා මුලයි. ඉන්පසුව හරිබරි ගැහී පුටුවට හේත්තු වුයේ යන්තමට ඇගේ කකුලේ යට කොටසේ ගෑවෙන්නටය. නිර්මලී මදක් ගැස්සුනද ඉක්මනින් සන්සුන් වුවාය.

Saturday, October 16, 2021

273: උන්මාද චිත්‍රාදෝ මා 07


 

නිර්මලී වෙව්ලන දෑත මාරුවෙන් මාරුවට මුවේ ලමින් , නියපොතු කමින් අපහසුවෙන් හුස්ම ගත්තාය. 

නිවාසයෙන් පිටත්වූ අනුජගේ රේන්ජ් රෝවර් රථය නිවස කරා පැමිණියේ අධික වේගයෙනි. ඉදිරි අසුනේ සිටි හිමාල්ගේ දුරකථනයත්, අනුජගේ දුරකථනයත් තරඟයට මෙන් නොනවත්වා නද දුන්නද දෙදෙනාගෙන් කිසිවකුත් එයට පිළිතුරු දුන්නේ නැත. පසුපස අසුනේ උන් දුලීකා සිය තොල් විකාගෙන , දුරකතනයට එබීගෙනමය. 

සියල්ලෝම ගොළුවත බින්දේ අනුජගේ නිවසේ ගරාජය අසලින් රථය නවත්වද්දීය.

"මචන්..."

"මට ටිකක් පාඩුවේ ඉන්න ඕනේ මචන්... තරහ වෙන්න එපා..."

හිමාල් කියූ වචන නතර කරන්නට ක්ෂණිකව එසේ කියූ අනුජ වහා වාහනයෙන් බැස , නිවස තුලට ගියේය. හිමාල් සහ දුලීකා එකිනෙකා දෙස බැලු අතර, සෙමෙන් වාහනයෙන් බිමටබට නිර්මලී , බිම බලාගෙනම නිවසට ඇතුළු වීමට දොරටුව අසලට ගියාය. ඇගේ සර්වාංගයම පිළිස්සෙනවා මෙන් දැනෙන්නට වූ අතර මහා වරදකාරී හැඟීමක් නිසා තද චිත්ත පිඩාවක් දැනෙන්නට විය.

මිහිමත දෙවියෙක් ලෙස තමන්ගේ අගාධයට වැටෙන්නට ගිය ජීවිතය බේරාදුන් මේ උතුම් මිනිසාට අපහාස කරන්නට  ආයුධ ලබාදුන්නේ තමන් නොවේද?

"අක්කා... පුලුවන්ද ටිකක් ඉඳලා යන්න..? මට බයයි"

දුලීකාට නිර්මලී ගැන සන්තාපයක් දැනුනි. අනුජ කෝප නොගැනීම පුදුමයකි. කෝපය විසින් අනුජ කෙතරම් පෙරළියකට ලක් කරනවාද කියා දුලීකා දන්නා නිසා නිර්මලී ගැන බියක් නොසිතුනාද නොවේ. හිමාල්  දෙස බැලු දුලීකාට ලැබුනේ යහපත් ප්‍රතිචාරයකි.

Wednesday, October 13, 2021

272: උන්මාද චිත්‍රාදෝ මා 06



 යුවතියගේ හදගැස්ම තරමක් තීව්‍ර වුයේ එකවරමය. දුලිකාට එය වැටහුනේ තමන්ගේ අතින් අල්ලාගෙන සිටි නිර්මලිගේ ග්‍රහණය තරමක් දැඩිව ගිය නිසාය.

නිර්මලී ළමා නිවාසයේ පසෙක තිබෙන තණකොළ ගොල්ලේ පේලියට ඇති පුටුවක් වෙතම දෑස රඳවාගෙන උන්නාය. එහි සිටියේ පෙරදින අනුජගේ නිවසට පැමිණි තරුණියයි.

"...අපි මුලින්ම මේ ආපු වැඩේ කරමුකෝ.. යමු අර පැත්තට"

දුලීකා සමඟ බිමට යොමාගත් නෙතින් යුතුව පියමනින නිර්මලී දෙස ඈත සිට බලාසිටි අනුජගේ සිත ව්‍යකුලය. ඈ අහිමි කරගන්නට නොහැකිය.

පියවරක් ඉදිරියට තැබුවද හිමාල් ඔහුගේ උරහිසෙන් අල්ලාගත්තේ  ඔහුව වළකන්නට මෙනි.

"උඹ ගොනා වගේ හිතේ තියාගෙන ඉන්න එපා. "

"ඒ උනාට.."

"හැබැයි පුතා.. උඹ වෙලාවට කතාකරන්න ඕනේ! "

අනුජ අපහසුවෙන් ඒ මේ අත බැලුවද ඒ සෑම බැල්මකම අග ඈතින් සිටින නිර්මලී සිටියේය. 

"...මේ දේවල් පිටින් ආරංචි වෙනවට වඩා අපිම කියන එක වටිනවා කියල උඹගේ ඔය මහා ලොකු මොලේට තේරෙන්නේ නැද්ද බන්?"

"අනේ කෙල්ල පොඩියි මචං.. "

"පොඩි හින්දා තමයි දැනගන්න ඕනේ"

චාම් ලෙස උත්සවය සංවිධානය කොට තිබුනේ ළමා නිවාසයේ පසෙකින් තිබෙන මිදුලේ කුඩාරම් ගසා , දිලිසෙන කොළ වලින් සරසමිනි.

පාලිකාවන් පැමිණ උත්සවය ආරම්භ කරන්නට ආරාධනා කළෙන් අනුජ එයට මැදිව ගියේය. දුලීකාට උපකාර කරමින් නිර්මලී ඈ අසලම රැඳුනද, ඇගේ ඇස තිබුනේ කලින් දුටු තරුණිය වෙතයි.

Saturday, October 9, 2021

271: උන්මාද චිත්‍රාදෝ මා 05




දහසක් හිරු පායා සියල්ලම ඒකාලෝක වන්නා සේ දැනී , නිර්මලී උඩ පැන්නද දිලීප සිටියේ මහත් කලබලයෙනි. ඔහුගේ ඒ කලබලය වැටහෙන්නට තවත් මිනිත්තු කිහිපයක් ගතවූ තැන, සිය පෙම්වතාගේ වෙනස් හැසිරීම වැටහුණු ඈ ග්‍රහණය ලිහිල්කොට දිලීප දෙස බැලුවාය.

"අපි යමු ඉක්මනට"

"ඔව්"

නමුත් දිලිපගේ පය ගේට්ටුවෙන් ඇතුලටත්, නිර්මලිගේ පය ගේට්ටුවෙන් පිටතටත් තැබුණු බැවින් නිර්මලී වික්ෂිප්තව අඩ අඳුරේ පෙනෙන දිලිපගේ මුහුණ දෙස බැලුවාය. එය තේරුම් ගන්නට නොහැකි පෙනුමකින් යුතුය. දෑස දිලිසුනේ කවර කරුණක් නිසාද?

"දිලීප.. අපි යමු! කෝ  ඔයාගේ වීල් එක?"

අඩ අඳුරේ තිබුණු තාප්පය අද්දර තවත් මිනිසෙකුගේ සෙවනැල්ලක් ඈ දුටුවේ ඒ මොහොතේය. ඈ දිලිපගේ අතේ එල්ලුනාය.

"මම බයික් එකක ආවේ ඕයි.. යාලුවෙක් එක්ක. .නැතුව මෙහෙම එන්න බෑනේ..."

"බයික් එකක?  හරි කමක් නැහැ.. අපි තුන් දෙනාට යන්න පුළුවන් "

"හරි හරි අයිසේ... මුලින්ම මාව ගෙට ගන්නවකො"

නිර්මලී අන්දුන් කුන්දුන්ව ගියාය.

"ගෙට යන්න නෙවේ..."

"තමුසේ පණ්ඩිතයා නොවී පොඩ්ඩකට මාව ගෙට ගන්නවා.. මෙතන ඉන්න බැහැ අහුවෙයි.. එතකොට ඔක්කොම ඉවරයි.. මූ ඉඳි අපි එනකල් බයවෙන්න දෙයක් නැහැ"

"................."

"මගුලක් කරන්නේ යමන් ඉක්මනට"

දිලිපගේ තරවටුව හමුවේ කරන්නට වෙනත් යමක් නොමැති වැටහුණු නිර්මලී, දිලීප සමඟ ගේට්ටුවෙන් ඇතුළුවී නිවස දෙසට ඇවිද ගියාය. දිලීප කියන දෙයක් අහන කෙනෙකු නොවේ. ඇගේ දෑස විමසිල්ලේ ඒ මේ අත ගියේ බියටමය.

Wednesday, October 6, 2021

270: උන්මාද චිත්‍රාදෝ මා 04

 



නිර්මලී ගේ පපුව ගැහෙන්නට වුයේ පැරණි දුම්රිය එන්ජිමක් මෙන් දුම් දමමිනි. ඈ සිය පපුවට අත තබා තරමක් හති ලෑවාය. අනතුරුව දොර තදින් වසා කාමරයේ අඳුරු මුල්ලකට පැන්නාය.

සවස පැමිණි තරුණියගේ දුරකථනය අනුජ තබා තිබුනේ ඔවුන් බෙහෙත් දමන්නට හිඳගත් පුටුව මත අමතකව මෙනි. හිමාල්  සහ අනුජ පිටවීමෙන් පසුව එය දුටු නිර්මලී වහා දුරකථනය ගෙන සිය කාමරයට පැන්නාය.

කුතුහලය විසින් කළඹවන ලද නිර්මලිගේ සිත අනුජගෙන් පලායාමට අවශ්‍ය අමුද්‍රව්‍ය සොයමින් සිටියේ පිපාසයට සොයන ජලය පොදක් මෙනි. යම් හෙයකින් තමන්ගේ පලායාමේ සැලැස්ම කඩාකප්පල් උවහොත්, ඒ සඳහා සුදානම් වීමට නිර්මලී සිතාගෙන සිටියාය. ඒ සමඟම , මේ ගුප්ත මිනිසාගේ අරමුණ කුමක්දැයි ඈ තුල හටගෙන තිබුණු නොනිමි කුතුහලය සන්දිඳුවීම පහසු නොවිය.

දෙවරක් පමණ උත්සහ කොට 123456 ලෙස එබූ සැනින් එහි අගුල ඉවත් විය. ඉවකින් මෙන් වහාම පින්තුර ගැලරියට ගිය සැනින් නිර්මලීගේ දෑස නිලංකාර ව ගියේය.

එහි තිබුනේ පැමිණි තරුණිය තවත් පිරිමින් සිටින පින්තුර ටිකකි. ඒ සියල්ලෝම බලන්නට අප්‍රසන්න වැඩිමහල් පිරිමින්ය. නිර්මලිගේ දෑත වෙව්ලා කලබලයට දුරකථනය වරක් ඈ අතින් ගිලිහුනද , වහා එය යලි අහුලා ගත්තේ වෙව්ලන දෑතිනි. 

මේ තරුණිය කවුරුන්ද? නොයෙකුත් මිනිසුන් බදාගෙන සිටින මේ පින්තුර රැගෙන ඈ මෙහි පැමිණියේ ඇයි ? සංවාදයේදී මොරිස් අයියා ලෙස ඈට යන්තමට ඇසුනි. කොල්ලුපිටිය පොලිසියේ තිවංක සිල්වා යන නමත් ඈට ඇසුනි.

මෙහි ඇත්තේ කුමක් හෝ අසික්කිත අපරාධයක්ද? 

'... ඔහොම දවස් දෙක තුනක් උන්නාවේ.. මගේ ප්ලෑන් එක මම උඹට කිව්වේ.. ඒ ඔක්කොම මම ලැස්ති කරලා තියෙන්නේ...'

අනුජගේ වචන සිහිවී නිර්මලීගේ ගතේ හිරිගඩු පිපී ගියේය. 

'මේ කියන්නේ මම ගැන නොවේද?'

මේ තරුණියගේ මෙම පින්තුර වලට සෘජුවම හෝ වක්‍රව අනුජගේ සම්බන්ධයක් තිබේ. තවත් මොහොතක්වත් මේ නිවසේ ඉන්නට ඈට සිත හදාගත නොහැක. ඈ කාමරයේ ඒ මේ අත යමින් කල්පනා කලේ, දිලීප එනතුරු මේ අනතුරෙන් බේරී ඉන්නේ කෙලෙසද කියාය.  

පිටතින් පෙනෙනවාට වඩා විකෘති ගතිගුණ ඇති මේ මිනිසා ගැන භීතිය, පිළිකුල සහ වෛරය නිර්මලී වසා සරමින් සිටියදී එකවරම දොරට තට්ටුවක් නැගුණි.

Thursday, September 30, 2021

269: උන්මාද චිත්‍රාදෝ මා 03



දිලිපගේ පසින් හැලහොල්මනක් නොමැතිව දවසින් දවස ගොස් සතියක් ගෙවුනේ නිර්මලිට කල්පයක් යන පරිද්දෙනි. ඒ සතිය පුරාම දුරකථනය  විරහිතව තිබිණ. 

ඒ අතර අනුජගේ දිනචරියාව ඈ හොඳින් දැනගෙන සිටියාය.

උදෑසන පහ වනවිට , තුන්වන මහලේ තිබෙන කායවර්ධන කාමරයට යන අනුජ, ඉඳහිට පාන්දර පිහිනුමේ යෙදෙයි. ඉන් පසුව ඔහු උදෑසන දුරකථන ඇමතුම් පෝලිමට පිළිතුරු දෙන්නේ කවුරුන් හෝ සම්බන්ධිකරණ කාන්තාවකටය. දවසේ වැඩ ලබාදෙන ඔහුගෙන් දිස්වන්නේ සැරපරුෂ පාලකයෙකුගේ හැසිරීමකි. 

"... මීටින් එක මගෙන් අහන්නේ නැතුව දැම්මේ මොන මගුලකටද? මම කියල තියෙනවා තුෂාරා! මගේ යකා අවුස්සන්න එපා දැන් !"

"... නෑ නෑ ... රේසිකා නෙවෙයිනේ මෙතන ලොක්ක! මමයි ඒ ශිප්මන්ට් ඩිලේ කරන්න කිව්වේ.... කාගෙන් අහලද පෙනල්ටි ගෙවන්න හදන්නේ තුෂාරා??? "

"මේවා ෆලෝ අප් කරන්න තමයි මම තමුසෙට පඩි ගෙවන්නේ චන්දන.... බැරිනම් හෙට ඉඳල ගෙදර ඉන්න පුළුවන්..."

  "... මට ඔය කතා වලින් වැඩක් නැහැ, මම ඔෆිස් එනකොට මේසේ උඩ ඩොකියුමන්ට්ස් ටික තියෙන්න ඕනේ! මට තමුසෙගෙ එක්ස්කියුස් වැඩක් නැහැ!"

මෙවැනි වදන් වලින් ඉහල මාලයම දෙදරා යද්දී නිර්මලී බොහෝවිට සිටින්නේ කාමරයේ දොර වසාගෙනය. 

Saturday, September 25, 2021

268: උන්මාද චිත්‍රාදෝ මා 02

 


අඳුර සමඟ සිතට කාන්දු වන භයානක සිතුවිල්ල නිර්මලීට වලක්වාගත නොහැකි තරමකි. විදුලිය නැති බිත්ති හතරේ , කුඩා කවුළුවකින් පෙරී එන ආලෝකය හා ගෙවුණු අනන්ත අඳුරු දිනයන් ඈට නුහුරු නොවුනද, අද මේ අඳුර සමඟ දැනෙන භීතිය වෙනස්ම එකකි.

අවුරුදු දහසයක කෙල්ලක වූ ඈට , අනුජ කොයි මොහොතේ හෝ තමන් වෙත කඩාපැන , ඔහුගේ නීතිමය අයිතිය කියාපානු බව සිතින් ඉවත් කරගත නොහැකිය. 

ඇගේ මතකය අවදිවුයේ නිරායාසයෙනි.

වයස අවුරුදු පහේදී එකවරම නිවසින් නැතිව ගිය, තවමත් සිතේ අඳුරු ජායාවක් ලෙස මතකයේ ඇති සිය මව නැතිව ගෙවුනේ දවස් කීපයක් පමණකි. එතැනට අහසින් වැටුණු කුඩම්මා කවුරුන්දැයි ඈට වටහාගන්නට තරම් වයසක් නොමැති වුවද , කාමරයක් නොමැති බිත්ති හතර තුලදී අවුරුදු පහට නොතේරුන සිදුවීම් සියැසින් දැකීම නිර්මලීට තේරෙන්නට ගත්තේ අවුරුද්දකින් පමණය. 

ඉන් පසුව ගෙවුණු අවුරුදු ගණනාව තුල, දෙවරක් තාත්තා විසින් කුඩම්මා එලවා දැමුනද, නැවතත් සතියක් යන්නට මත්තෙන් ගෙතුළ ඇගේ මුකුළුව නිර්මලී අසා ඇත.

'ඔන්න ගෑනු! උඹේ අම්මන්ඩි වගේද බලපන් හරි දහිරියවන්ත ගෑනි...  විජේ ඔහොමම ගෙට වෙලා ඉන්නෙත් මේකි හින්ද.. නැතිනම් ඌ ගිහින් ඔලුව හැරුන අතේ.. බොලෑ අම්ම දන්නේ වදන්න විතරයි '

කුඩම්මා ගැන ඇගේ අම්මා දුන් චරිත සහතිකය නිර්මලිට මතකය. පිරිමින් කරනා සියල්ල උසුලාගෙන යායුත්තේ ගැහැනුන් බව ඈ දැනසිටියාය. 

Wednesday, September 22, 2021

268: උන්මාද චිත්‍රාදෝ මා 01



සිදුවුයේ කුමක්දැයි සිතාගත නොහැකිව නිර්මලී හුස්මක් නාල්ලා සිහිය එළවාගන්නට උත්සහ කළාය. ඒ අතරතුර තමන් රැගත් වාහනය , තවදුරටත් තමන් දෙසවත් නොබලා විරුද්ධ දිශාවට ඇවිදයන සිය පියාගේ රුව සිය ඇස මානයෙන් කෙමෙන් කෙමෙන්  ඉවත් කරමින් යනු දුටුවේ සිහිනයෙන් මෙනි.

ඇය සිය දෑස එකවරම ගෙනගියේ රියදුරු අසුනේ සිටි මිනිසා වෙතයි. ඔහු වෙත කඩාපැන ඔහුගේ බොටුවෙන් අල්ලා තමන් දමායන ලෙසට කෑගසා තර්ජනය කරන්නට සිතද්දී, ඒ ක්ෂණයෙන් ඇගේ නෙත රැඳුනේ තමන්ගේ ජිවිතයම කාලකන්ණි කොට, ඒ කිසිවක් ගැන මෙලෝ වගක් නොමැතිව සිය දුරකතනයට එබී මොන මොනවාදෝ ඔබමින් පසුපස අසුනේ එහා කෙලවර සිටි මිනිසා වෙතයි.

ඔහු හැඳ සිටියේ මිල අධික සන්නාමයක් සහිත ඔරලෝසුවකි. ඇපල් දුරකථනය දෙස බලමින් සිටි ඔහු කිරිපාටින් බබලන කමිසයට , ප්‍රතාපවත් ටයි පටියක් පැළඳ , දිලිසෙන පිරිසිඳු මිල අධික සපත්තු පය ලාගෙන සිටියේ ඇගේ ඇස උගුල්ලවන ලෙසටය. 

නිර්මලී කැකෑරෙන කෝපයෙන් ඔහු දෙසම බලා සිටියේ හුස්ම වේගයෙන් ඉහල පහල යද්දීය.

'අනුජ විශ්වනාත් සංදිරිගම වන මම, මෙහි සිටින.... පේදුරු හේවගේ නිර්මලී චාරුකා යන අය .. මාගේ භාර්යාව වශයෙන්....'

ඔහු එසේ කියද්දී පවා නොදැනුනු කෝපයක්, ආවේගයක් විසින් නිර්මලීගේ දෑසින් පනින්නට සුදානම්ව සිටියද ඒ ගැන නොදන්නා ඇගේ අනෙක් අන්තයේ උන් මගියා අහම්බෙන් මෙන් එකවරම හිස හරවා බැලුවේය.

"මහන්සිද? අපි යන ගමන් මොනවාහරි බොමු..."

ඒ තියුණු දෑස මදකට සිහින්කොට ඔහු එලෙස කියා ඉදිරිපස උන් රියදුරා දෙසට හැරුනේය.

"... වීරසිරි... අපි අර හොටෙල් කෝපරේෂන් එකේ රෙස්ට් එක ළඟින් නතර කරමු ආප්ප කන්න"

"හරි සර්"

Wednesday, September 1, 2021

267: රතුපාට මල් - 9





https://kadadasikole.blogspot.com/2021/08/266-8.html


මෝහන පන්තිය වෙලාවට මම යෝගා පන්තියක් පටන් ගත්තෙමි. එසේ කලේ යෝගා කිරීමට  උනන්දුවක් නිසා නොව, මා එහි යාම වලක්වාලීම අපහසු බව මට දැනුන නිසාය. එබැවින් සති දෙකක අවෑමෙන් මම සාර්ථක ලෙස පන්තිය මගහැරගත්තෙමි.

සුපුන් හදිසියේම මා අමතනු පෙනී තරමක කලබල වූ බව හැබෑය. මම පැමිණි whatsapp වීඩියෝ ඇමතුමට පිළිතුරු දුන්නේ කැළඹීමෙන් බව නොකිවමනාය.

"කුන්චි!"

කැමරා කාචයෙන් සුපුන් මා දුටුවනම එකවර කියද්දී, මා ඉදිරියෙන් අල්වාගෙන සිටි දුරකථනය ලිස්සා නොගියා පුදුමය. 

"ඇයි සුපුන්?"

සුපුන් සිය මුහුණ වඩාත් දුරකතනයට ලංකොට සිටියේ සිය පැහැපත් මුහුණේ මනාව කැපුණු රැවුල්කොට පවා පැහැදිලිව පෙනෙන පරිද්දෙනි.එතෙක් දුටු දේ අනුව,  මට පෙනුනේ ඔහු සිටියේ කාර්යාල ඇඳුමේ ටයිපටිය බුරුල්කොට කමිසයේ බොත්තම් තුන හතරක්ද ගලවා දමාගෙන වන්නට ඇත. මට කිසිවක් දැනුනේ නැත.

"ඔයාගේ..මුණ ටිකක් ලං කරන්න... මට ඔයාව බලන්න ඕනේ"

මට ඉබේටම වේගයෙන් ඇසිපිය සැලුනි.

"Are you ok ?"

මට ඇසුනේ ඉබේටමය. 

"කුන්චි... මට බලන්න ඕනේ ඔයාව.... කෝ? මට හොඳට මුණ පෙන්නන්න.."

මට දැනුනේ අපහසුතාවයක් වන්නට ඇත. උදෑසන යෝගා පන්තියෙන් පසුව පැමිණ උණුවතුර ස්නානයෙන් පසු, සැහැල්ලු කොට ගවුමකින් සැරසී උන් මට එය දැනුනේ බලහත්කාරකමක් ලෙසය. 

නමුත් මම සුපුන්ගේ මුහුණ දෙස බලාගෙන සිටියෙමි. ඔහු තරමක වේගයෙන් හුස්ම අල්ලන බව මට පෙනුනේ ඔහුගේ පුළුල් නහයේ අග පමණට වඩා ක්‍රියාකාරී බවක්පෙනුන නිසාය.

"පිස්සුද සුපුන්? ඇයි මේ?"

සුපුන්ගේ මුහුණ බලා සිටියදී රතු පැහැයට හැරුණි.  

"මට තව ටිකක් දවසක් ඉන්න වෙයි. "

Saturday, August 14, 2021

266: රතුපාට මල් - 8



 රතුපාට මල් - 7 


මම උන්නේ වේදනාවෙන්ද කියා මට වැටහීමක් තිබුනේ නැත. නමුත් හදවත තුලින් තෙරපෙන කුමක් හෝ යමක් මා පාරවන බව මට දැනුනද, එය කුමක්දැයි හරිහැටි නිශ්චය කරගන්නට මට නොහැකි වුයේ මා සිටි වියවුල් මනස නිසා වන්නට ඇත.

සුපුන් මේ වනවිට ගුවන්යානයට ගොඩවී ගුවනට පිවිස වන්නට ඇතිය. ඔහු ගුවන්තොටුපලට ගිය බවට මා වෙත එවූ කෙටි පණිවිඩය මම විවෘත නොකලෙමි. 

"I reached the airport and ..."

පණිවිඩයේ සාරාංශයට පෙනුනේ එපමණකි. මට බලන්නට අවැසි යමක් එහි නොමැතිවාක් මෙන් දැනේ. අමනාප කතාබහකින් තුවාල ලැබ , මෙසේ වෙන්ව යාම සුපුන් හා මම සුදුකල පළමු වතාව මෙය නොවුනද, මෙම අවස්තාව මා පමණට වඩා රිදවා තිබිණ.

ටාජ් අවන්හලේ බැල්කනිය ඔස්සේ පෙනෙන වීදි ලාම්පු සහ නියෝන් බල්බ දෙස බලමින් මම වයින් වීදුරුව තොලගෑවෙමි. වයින් නිසා සිරුරේ උණුසුම වැඩි වීමෙන් දෝ මහත් වැරවෑයමෙන් නාරින මගේ මනෝ ලෝකය විවරව ගියේය.

සුපුන්!

මම ඔහු සමඟ ජිවත් වන්නට ආරම්භ කොට දැනට වසර තුනකට වැඩිය. දිනයක් කියා යම් සැමරුමක් නැතිව , මමත් ඔහුත් විසින් මේ නිවසට පැමිණියේ , වසර දහයකට එය බලා කියා ගන්නට අපට පවරා ගිය මගේ හිතවත් මිතුරෙකුගේ විදෙස්ගතවිමත් සමඟය. ඒ වනවිට මම සුපුන්ව අහම්බෙන් මෙන් හඳුනාගෙන ගතවී තිබුනේ මාස තුනක් වැනි කාලයක් පමණි. එය සිදුවුයේ ඉබේටමය. 

Sunday, July 25, 2021

265: සුහදිනියේ - 56 | අවසාන කොටස

 

කලින් කොටසට


 

ඇතුලතින් පිච්චෙමින් උන් මම, දුරකථන ඇමතුමෙන් පසුව උන්මන්තකව ගියාක් මෙනි. 

මම කල මෝඩකමක මහත ! 

මධුලිකා එසේ ගුවන්තොටුපොළේ දමා ඒම මම කල වරදයි. රේගු නිලධාරිනිය මා අමතා පැවසුවේ මධුලිකා මිට සුළු මොහොතකට පෙර ගුවන් තොටුපළෙන් එළියට පැමිණි බවයි. 

වහා මධුලිකාගේ අංකය ඇමතුවද, කිසිදු ප්‍රතිචාරක් නොමැත. කුමක් කරන්නදැයි මට සිතාගත නොහැකිව මම වාකිෂ්ඨ මහතා ඇමතුවේ උමතුවෙන් මෙනි.

"අංකල්... අනේ අන්කල්.... මධු එනවා කිව්වද?"

"මිසිස් මධු.............? ඇයි මොකද වෙලා තියෙන්නේ? මට එයාපෝට් එකේ ඉඳල පැයකට විතර කලින්නේ මට කෝල් කලේ? මෙහෙ කොහේ එන්නද?"

"අනේ අන්කල්.. මම මධුව ඩ්‍රොප් කරලා ආපහු ආවා.. එයා එතනින් ඇවිල්ල... අනේ අන්කල් කෝල් කලොත් ඉන්න තැනක් මට කියන්න... "

"පුතා මේ අර...."

ඔහු කියන්නට ආ කුමක් හෝ කරුණ මම නොතකා ඇමතුම විසන්ධි කලෙමි.

'මේ පිස්සි මොකක් කරන්න හදනවද?'

මම කාමරයෙන් එලියට පැමිණ බැල්කනියට වැදුනේ පිස්සෙකු මෙනි. කොතරම් ඇමතුම් ගත්තද මධුලිකාගේ දුරකථනය පිළිතුරු නොදෙයි. ඇය මේ යන්නේ කොහිද? 

'මධු... මගෙත් එක්ක තියෙන තරහට මෝඩ වැඩක් කරන්න එපා.. මම ඔයාව ඔච්චර ආරක්ෂා කළා... අනේ මධු.... ෆෝන් එකට ආන්සර් කරන්න..'

මම වොයිස් පණිවිඩයක් යැව්වෙමි. එය යැවු සැනින් 'seen' ලෙස සටහන් වුනි. මම වහා whatsapp ඇමතුමක් ගත්තද පිළිතුරක් නොමැත. මධුලිකා කුමන අනතුරකද?

Monday, July 19, 2021

264: සුහදිනියේ - 55 | සිල්ලම සිදුවෙමින් - විසඳෙමින්

ලින් කොටසට


 

මද වෙලාවකින් පසුව නානකාමරයට යන්තම් එබුනු  මම දුටුවේ දෙපා දිගුකොට බිම වාඩිවී උන් මධුලිකාය. ඇඟ සොදාගන්නට කියා නානකාමරයට තල්ලු කලද ඇය තාමත් මෙතනය.මට ආවේ කේන්තිය මුසු සිනාවකි.

"වොෂ් එකක් දාගන්නවා අයිසේ.... ! "

"මට ඉන්න දීපන් නපුරා...හ් "

මෙතෙක් ඈතින් සිටියද, මම වේගයෙන් අඩි තබා නාන කාමරයට පැමිණ ඈ කෙලින්කොට අල්ලා එලෙසම නාන කැබින් එකෙහි වතුර මල ඇරියෙමි.

".. අල්ලන්න එපාහහ් මාව........ අම්මොහ්.. සීතලයි....!"

Sunday, July 18, 2021

263: සුහදිනියේ - 54 | සිත් රිදවීමක් සහ දබරයක්

 කලින් කොටසට 

 


 මට දෙන්නට පිළිතුරක් නොවුනි. නමුත් යම් පිළිතුරක් ලබාදිය යුතු නිසා ඊට සුසුදු පිළිතුරක් සොයන අතරතුර නැන්දා සුසුම්ලනු මට දැනේ.

 "..... මේ මහත්තයල කැමති නම් මගේ අකමැත්තක් නැහැ මහත්තය. මේ ඔක්කොම මට  හරි කරුණාවයි.  යන්න කලින් පුංචි නෝනගේ මුණ බලන්න තිබ්බනම්..."

මහා බර සුසුමක් දුරකථනය ඔස්සේ හෙලුනි. මධුලිකාගේ තනියට කියා මම ගෙනා සේවිකාව මේ වනවිටත් සිටියේ තුවාන් අය්යාගේ ඩිස්පෙන්සරියේය. 

ඇගේ සේවය තවදුරටත් අවශ්‍ය නොවුනද මෙතෙක් ;  විශේෂයෙන්ම මට; විස්වාසවන්තව කටයුතුකළ ඇය පිළිබඳව සාධාරණයක් කිරීම මගේ යුතුකමකි. මධුලිකා තබා යන්නට විශ්වාසවන්ත අයෙක් නොමැති මොහොතකදී ඇය වරක් හෝ නොදුටු මගේ පිහිටට පැමිණියේ පුදුම ආකාරයටය. 

තුවාන් අය්යාට කතාකල මට දැනගන්නට ලැබුනේ ඇයව සිය නිවසට ගන්නට ඔහු කැමති බවයි. එය මට පහසුවක් විය. නමුත් මධුලිකා නැවත විදෙස්ගත වනවා කියූ සැනින් නැන්දා කම්පනයට පත්වුවාය. අපගේ  සැබෑ තත්වය කිව නොහැකිව මම ඇයට පැවසුවේ අප දෙදෙනාම එසේ යන බවයි.

 "... පර්ල් නෝනා මගේ ඇහැක් වගේ මම හැදුවේ... මේ අත්දෙකින් ! පුංචි නෝනා ඉපදුනාම වෙනිවැල්ගැට තම්බලා නෑව්වේත් මම.... අනේ මල් කුමාරියක් වගේ පිං කඳක්.. මගේ නෝනට රත්නත්තරේ සරණයි "

ගැහැණියගේ අවිහිංසක ලැදියාව ගැන මට මහා දුකක් දැනුනි.

"බයවෙන්න දෙයක් නැහැ නැන්දා... එයා හොඳින්"

Thursday, July 15, 2021

262: සුහදිනියේ - 53 | තීක්ෂණ සිතුවිලි අතර සරමින්

 මෙතෙක් කතාව 

 


නොනවත්වා නාදවෙන දුරකථනය සිහිනයෙන් ඇසී මම අපහසුවෙන් දෑස හැරියෙමි. කතාකරන්නේ කවුද නොබලා එය ඉබේම මට පිළිතුරු සැපයීමට ගත්තෙමි.

"හෙලෝව් ?"

"මොකද අනේ වෙලා තියෙන්නේ.. තව ඩින්ගෙන් අපි පොලිසියට කියනවා"

මහා හෙනයක් වැටුනාක් මෙන් මම උඩගොස් බිම වැටුනෙමි. දුරකථනය කනෙන් මෑත්කොට මම බැලුවේ මේ මකර කට කාගේද කියාය. ඒ මධුලිකාය.

"ම.. අම.."

"කීයද වෙලාව? උදේට කන්න එන්නේ නැද්ද? දැන් බුෆේ එකත් වහනව.. අපි මේ බයවෙලා  මරල හංගලද කියල!"

Tuesday, July 13, 2021

261: සුහදිනියේ - 52 | එක දිනෙක නිමාව සනිටුහන් කරමින්

කලින් කොටසට


 

 අපගේ කතාබහ ඇසුණු සැනින් මධුලිකා එකවරම තිගැස්සී ගියද කිසිවක් නොකියා මුව තදින් පියාගන්නවා පෙනුනි. මම ඔවුන්ට කාමරවල යතුරු ගන්නට ඉඩදී , ලොබියේ වූ පුටුවකට බරවිමි. මේ මොහොතේ තීක්ෂණ නම් තරුණයාට වී ඇත්තේ කුමක්ද කියා මටද වැටහීමක් නැත්තාක් මෙනි.

'මධුලිකාව නිරුපද්‍රිතව ලංකාවෙන් පිටත්වෙනකල්, එයාගේ වගකීම තියෙන්නේ මගේ අතේ' 

මා තුල උන් තීක්ෂණ කියයි.

'ඒ උනාට උඹෙන් ඩිවෝස් වෙන්න ඕනේ කියන කෙල්ලගේ වගකීමක් මොකටද යකෝ උඹ ගන්නේ?'

මා තුල සිටින වෙනත් කෙනෙක් අසයි. මම ඔහුගේ කටට ප්ලාස්ටරයක් අලවා විසිකොට දැමුවෙමි.

 උදානි මා දෙස හොරැහින් බලමින් සිනාසෙනු දැකීම මගේ අභිමානයට එතරම් ප්‍රිය නොවූ බැවින් මම බොරු කාර්යබහුලත්වයකින් දුරකතනයට එබී කිසිම වැදගැම්මකට නොමැති දෙයක් සොයමින් මුහුනුපොතේ සැරිසරමින් උන්නෙමි.

 මධුලිකාත් උදානිත් සිය කාමරයේ යතුර ගෙන ලොබි එකෙන් පිටව හෝටලය තුලට ඇවිද ගියහ. මම තවත් විනාඩි දහයක් පමණ බොරුවට කල්මැරීමෙන් පසුව සුදම් ඇමතුවෙමි.

"මචන් කිසි අවුලක් නැහැ නේද?"

"නෑ... ඩඩාව බලාගන්න නර්ස් ආයෙත් හෙට එනවා කියල ගියා. එයා ගොඩක් හොඳයි. කිසි අවුලක් නැහැ.. උඹ කොහෙද ඉන්නේ?"

මම පිළිතුරක් නොදී මාතෘකාව වෙනස් කලෙමි.

Sunday, July 11, 2021

260: සුහදිනියේ - 51 | අවිනිශ්චිත අනාගතයක් කරා

 කලින් කොටසට 

 වැටෙන්නට ගිය  සුසුම මම පපු කුහරය තුල රඳවා ගත්තෙමි. මගේ වම් අත මිට මෙලවන්නට ඇත්තේ එබැවින් වන්නට ඇත.

මධුලිකාගේ ගුවන් ටිකට්පත සුදානම්ය. ඇත්තේ මගේ  දික්කසාදය පිළිබඳ කඩදාසියේ අත්සන පමණි!


 

තාරුක අයියාට හෝ මධුලිකා ගැන පෙරදින දැනගත් කාරනා මම නොපැවසුවේ ඒ වනවිටත් ඔහු  මධුලිකා ගැන නොපහන් බවක් තිබුණු බැවිනි. ඇය ගැන අනවශ්‍ය තරහක්  මේ වෙන්වයාමෙන් තැබීමේ පලක් නැත.

ඒ ආරංචියෙන් මද වෙලාවකට පසුව මම තාරුක අයියා අතින් , වාකිෂ්ඨ මහතා විසින් එවනලද ලියවිලි සහිත ෆයිල් කරවයද අතැතිව ජීප් රථයට නැගුනෙමි. හදවත සෝදාපාළුවට ලක්වූ ඉඩමක් පරිද්දෙන් මුසල බවක් උසුලයි. තාරුක අයියා හමුවන්නට පෙර මධුලිකා සතු මහල් නිවාසයේ භාණ්ඩ ඇයට බාරදීමට කියා අස්කරන්නට ගියද, තත්පරයක් පාසා මතුව එන වේදනාව ඉවසාගත නොහී මම එය පසෙක තබා මධුලිකාට කෙටි පණිවිඩයක් යැව්වෙමි.

'මහල් නිවාසයේ තියෙන ඔයාගේ බඩු ටික ඇවිත් ගන්න'

Thursday, July 8, 2021

259: සුහදිනියේ - 50 | හැරයාමක් ගැන හෝඩුවාවක්

 කලින් කොටසට 


 

මම ජීප් රථය නවත්වාගෙන සිටියදී  පුම්බාගත් මුවින් යුතුව මධුලිකා පිටුපස ආසනයට නැගුනේ මා දෙසවත් නොබලාය. අවසන් මොහොතේ තාරුක අයියා මධුලිකාවත් ගමනට එක්කාගෙන එන ලෙස පැවසුවේ ඇයිදැයි නොදත්තත්, ඒ ලෙස හෝ මධුලිකා දකින්න ලැබීම මට සහනයක් විය. ඈ වෙනදා මෙන් පිළිවෙලට හැඳ පැළඳ සිටියේ නැත. ඇස කොනෙන් දුටු ඇගේ කොට කලිසම මා කෝපවත් කලද මම නිහඬව සිටියෙමි.

'කෙහෙල්මල් කකුල් පේන්න අඳින්නේ මාව තරහ  ගස්සන්න වෙන්නැති '

අවු කණ්නාඩි යුවල දමාගත් මම රථය පදවාගෙන ගියා විනා තාරුක අයියාගේ නිවසේ නතර කරන තෙක් අප දෙදෙනාගේ අතර කිසිදු කතාබහක් නොවුනි. මගින් මගට මධුලිකාට දුරකථන ඇමතුම් පැමිණියාට ඈ ඒවාට පිලිතුරු නොදී විසන්ධි කරනවා ඇසුණු අතර මම වැරදීමකින් දෙවතාවක් පමණ කණ්නාඩියෙන් ඈ දෙස බලද්දී, වරකදී පමණක්  අපේ ඇස්  හමුවිය.

ඒ ඇස් ! ඒ බැල්ම!! සැතකින් පපුව කපා හරින්නාක් මෙනි.

Tuesday, July 6, 2021

258: සුහදිනියේ - 49 | සටන නොනවත්වා ඉදිරියට

 කලින් කොටසට 


 

"අඩෝ... නැගිටපන්.... අඩෝ..."

තලා දැම්මාක් මෙන්  සිරුර සොලවමින් ඇසුණු හඬ නෑසුනා සේ මම අනෙක් පසට පෙරලුනෙමි; පෙරලුනා නොව විසිවී ගියාක් මෙනි.

"... දැන් උඹ කීවෙනි පාරටද ඔය ඇඳෙන් වැටුනේ.... දැන් නැගිටලා මේ බෙහෙත් බීපන්"

ඒ ඇසෙන්නේ තාරුක අයියාගේ හඬයි. මට අතපය සොලවාගන්නට නොහැකි තරමකි. ඉබේටම මට කෙඳිරි ගෑවුණි. අතපය වාරු නැත්තා සේ දැනෙන්නේ ඇයි. තොලකට සියල්ල වියලි ගොසිනි.

".. තීක්ෂණ.. උඹට සිහිය තියෙනවද?"

මා ඇඳේ උඩු අතට පෙරළු හඬ කියද්දී, ඒ තාරුක අයියා බව මට වැටහුණි. මගේ මුවට වචන පැමිණියේ නැත. ඔහු මා කෙලින් කොට ගත්තේය.

"... මේ බෙහෙත් ටික බීපන්.. උඹට උණ "

තාරුක අයියා මගේ කටට මොනවාදෝ දමා වතුර බෝතලය ලං කළේය. මට ඉබේටම එය පෙවුනේ වතුර පිට උගුරේ යමිනි.

නැවත මම ඇඳ මතට කඩා වැටුනා මතකය.

Sunday, July 4, 2021

257 : සුහදිනියේ - 48 | සියල්ල වෙනස්වන ලකුණු

 කලින් කොටසට 


 

කිසිදු ඇමතුමකට හෝ කෙටි පණිවිඩයකට මධුලිකාගෙන් පිළිතුරක් ලැබුනේ නැත. මම උන්මන්තකයෙකු සේ මේ අත දුවමින් සිටියේ කුමක් කරන්නද කියාය.කුඩා දරුවකු අතින් බිඳුණු සිය ප්‍රියතම සෙල්ලම් බඩුවක් දෙස බලා හඬමින් ගතකරන්නාක් මෙන් මම බොළඳ ලෙස කම්පාවට පත්ව උන්නෙමි. 

ටාෂා අමතා මම සියල්ල පැවසුවේ මේ අවස්ථාවේ ක්‍රියාකලයුතු අනෙක් පාර්ශවය ඇය බැවිනි.

"දෙවියනේ... ඔය ආන්ටි ඔහොම්මමයි... මම එන්නම් දවල් වෙනකොට"

ටාෂා විසින් පවා මධුලිකා ඇමතුවද කිසිදු ප්‍රතිචාරයක් නොවුණු අතර මධුලිකා කාමරයට වී දොරගුළු ලාගෙන  සිටියාය. අම්මා සිය යෙහෙළියගේ ආගමනයෙන් සහ තාත්තාගේ යහපත් තත්වය නිසා මධුලිකාගේ හැසිරීම නොදකින්නට ඇත. 

Thursday, July 1, 2021

256 : සුහදිනියේ - 47 | ඉරණම් දිනයක්

 කලින් කොටසට 


 

උදෑසන කෑම මේසයේ මධුලිකා වෙනදාට වඩා වෙනස් ස්වභාවයක් ගත්තාය. මා දෙස නිතර බැලුම් හෙලනු මට පෙනුනි. තාත්තාගේ සැත්කම නිසා මම සිටියේ තරමක කලබල ස්වභාවයෙන් වුවද මට ඒ නෙත්සර මගහැරී ගියේ නැත. ඇගේ සුළු වෙනසක් මට ක්ෂණිකවම ග්‍රහණය වෙයි.

එකම බය අම්මාගේ හෝ ටාශාගේ මවගේ ඇස කවර හෝ මොහොතක මෙය අල්ලාගනු ඇතැයි සිතන විටදීය. හිත කිතිකැවෙන්නේ අමුතුවටය.

'එක අතකට මම මොකටද බය වෙන්නේ. අහු උනොත් කෙලින්ම කියනවා මේ මගේ කෙල්ල කියල'

මගේ සිත ප්‍රීතියෙන් ඔදවැඩි ඇති සෙයකි. මධුලිකාගේ අමනාපය අතුරුදහන්ව ගොස්ද? අම්මා මධුලිකා ගැන පමණක උනන්දුවක් දක්වනු මට පෙනුනේ ඇයත් මධුලිකාත් ටාශාගේ මව සමඟ මිදුලේ ඇවිදිමින් සිටිනු මම දැක ඇති නිසාය. පෙරදින ටාශාගේ කතාබහෙන් පසුව මට හැඟී ගියේ ටාෂා සිය උපරිමයෙන් මගෙත් මධුලිකාගේත් එක්වීම පතනු ඇතැයි කියා මෙන්ම හැකි සැම විටකම මධුලිකා සමාගමයේ සිටිමින් එයට උපකාර කරනවා ඇතැයි යන්නයි. 

සියල්ල යහපත් වේද?

Tuesday, June 29, 2021

255: සුහදිනියේ - 46 | අවිනිශ්චිත අනාගතයක පෙර ලකුණු

   කලින් කොටසට 

තාත්තාගේ හෘද සැත්කම ඉක්මන් කලයුතු බව වෛද්‍යවරු දැන්වුයෙන් මම ඒ දේවල් සියල්ලටම දුවපැන ඇවිද්දේ උමතු වුවෙකු පරිද්දෙනි. අම්මාත් මල්ලිත් යන දෙදෙනාම මා උරහිසේ, මගේ සරණ පතාගෙන සිටින බැවින් මට දුර්වල වන්නට අවස්තාවක් නොවිය. 


 

අම්මාටත් සුදම්ටත්  අඩුපාඩුවක්  නොවන ලෙසත් , ඔවුන්ගේ සිත සනහාලන වටපිටාවකුත් ටාෂාගේ නිවසේ තිබීම මට මහත් රුකුලක් විය. තාත්තාගේ අසනීප තත්වය කිසිවකුට නොකී බැවින් වැඩිදෙනා නොපැමිණියද, ඔහුට සිටි විස්වාසවන්ත මිත්‍රයින් සැම දෙනාම මහා පවුරක් වී වටා රොක්ව සිටියෝය. 

තාත්තා මුදල්  වලට වඩා  උපයා ඇත්තේ මිනිසුන් බව අතිශෝක්තියක් නොවේ. අනුලා සම්බන්ධයෙන්ද තාත්තාගේ යම් අසරණකමක් නොවේ නම් අම්මාට ද්‍රෝහී වන්නට තරම් තාත්තා චපල නොවන බව මම වඩ වඩාත් අදහන්නට වීමි.

අසනීප වූ දින සිටම මගේ භාරයේ තිබුණු තාත්තාගේ දුරකථනයට පිළිතුරු දුන්නේ මමයි.  ඇමතුම් අතර දුලිප් නොසිටියද , කිහිප වරක්ම අනුලා අලස් යයි මම සැකකල කාන්තාවක් ඇමතු බව මම සැලකිල්ලෙන් තබාගෙන සිටියෙමි. එම අංකය මගේ යහළුවෙකු ලවා  අයිතිකරුවා සොයාබැලුවද ඒ නම අනුලා නොවිණි. තාත්තාගේ එන ඇමතුම් වලට පිළිතුරු  සපයමින්, මම වත්තේ සියල්ලම නිසිලෙස කළමනාකරණය කරගත්තේ සුන්දර්ගේ සහයෝගය මට නොමදව ලැබුණු බැවිනි. අනෙකුත් ව්‍යාපාර සඳහා ඒ ඒ කළමනාකාරවරුන් අමතා ඔවුන්ට අවශ්‍යකරන දේවල් යම් තරමකට ඉෂ්ටකරදීමට මට හැකිවිය.

Sunday, June 27, 2021

254: සුහදිනියේ - 45 | විරසක සුසුම් සමඟ

   කලින් කොටසට 

 



තාත්තාගේ තත්වය බරපතල බව වෛද්‍යවරුන් පැවසුවද මම මහත් ශෝකයෙන් වැලපෙන අම්මාට හෝ සුදම්ට එවැන්නක් නොකීවෙමි. හදිසියේ ඇතිවූ හෘදයාබාධය නිසා ඔහුව අප රැගෙන ගියේ ආසන්නයේම තිබුණු පෞද්ගලික රෝහලට වූ අතර ඔහුගේ වෛද්‍යවරයා ඊට පැයකට පසුව එහි ළඟාවනවිටත් අප සියලුදෙනා කම්පනයෙන් ඒ මේ අත බලමින් කොරිඩෝවේ තැන තැන වැටී උන්නෙමු.

"ඇයි මේ බෙහෙත් ටික වෙලාවට මාරු කලේ නැත්තේ?"

මට හෙදියට දෙන්නට පිළිතුරක් නොවුනි. මෝඩයෙකු සේ මම ඔහේ බලාගෙන උන්නෙමි. පතාක යෝධයෙකු වන තාත්තා අසනීපයෙන් සිටීමම මට සිහිනයක් මෙනි. ඔහු පසුගිය දිනවල සිය පපුවේ කැක්කුම ගැන කියා ඇතත් වෛද්‍යවරයෙකු වෙත යාම ප්‍රතික්ෂේප  කල බව අම්මා කියූ බව මට මතකය.

මේ මොහොතේ සිත අවුල් කරගතයුතු නැත. හිස් කෙලින් තබාගෙන සිටීම වඩා වැදගත්ය. රාත්‍රිය මෝරනවිට අම්මගෙත්, තාත්තාගේ හිතවතුන් සහ සහෝදරයින් කිහිප දෙනෙක් අපගේ දුක බෙදාගැනීමට පැමිණි අතර බලාසිටිනවා හැර කළහැකි යමක් නොවුනි.

"පුතාල යන්න ගෙදර.... දැන් බයවෙන්න දෙයක් නැහැ මල්ලි ඉන්නේ ඩොක්ටර්ස්ලා ගාවනේ"

සියවෙනි වතාවට අනෙකුත් අය විසින් කියන ලද වැකිය ලොකු තාත්තා කියන්නට ඇත. මම අම්මා ගැනත් සුදම් ගැනත් සිතිය යුතුය. මේ මොහොතේ වඩාත් සිහියෙන් කටයුතු කලයුත්තේ මම බව මට නොවැටහුනා නොවේ. 

Tuesday, June 22, 2021

253: සුහදිනියේ - 44 | අනතුරක පෙරමග සලකුණු සමඟ

   කලින් කොටසට 


 

"මොකක්?"

මට එකවරම ඇසුනේ කම්පනයක් මෙනි.  නැවතත් තාරුක අයියා ඔහු කියූ දෙයම ප්‍රතිරාවය කළේය.

"ඔව් මචන් ඔව්.... වාසුල තමයි... නිව්ස් බලපන් රෑ නවයට... ඒකෙ පෙන්නයි. වාහනෙත් එක්කම ගිනි තියලා.. "

"කවුද?"

"උඹට හිතාගන්න බැරිද ඔච්චරම....?"

මට සැකයක් තබන්නට නොහැකිය. ඒ දුලිප් සතරසිංහ හැර වෙන අයෙකු වන්නට නොහැකිය. සිය පුත්‍රයාට සමාජ ශාලාවකදී බෝතලයකින් ගසා තුවාල කලවිට ඔහුගෙන් මේ කැනහිල් ප්‍රහාරය වාසුල බලාපොරොත්තු විය යුතුය.

වාසුල ජයවර්ධන කොළඹ පාලු පාරකදී සිය රථයේ අනතුරකින් පසුව ඇතිවූ ගින්නකින් , සිය රිය ඇතුලේදීම දැවී මියගොස්ය. සිදුවීම වී ඇත්තේ අදදින පාන්දරට වන්නටය. මුලික පරීක්ෂණ වලින් පසුව , මේ වනවිට ඒ සිටින්නේ වාසුල බව වාසුල බව ඔහුගේ දෙමවුපියන් විසින් හඳුනාගෙන තහවුරු වී ඇති බව තාරුක අයියා කියයි.

Monday, June 21, 2021

252: සුහදිනියේ - 43 | විරංග සහ තීක්ෂණ යහළුකම පිලිබඳ ප්‍රශ්නයක

  කලින් කොටසට

විරංගගේ මුහුණ සැහෙන වෙනස්කමකට පත්ව තිබිණ. මම දෑතම පපුව ඉදිරියෙන් ගැටගසාගෙන බලා සිටියෙමි.

"මට සමාවෙයන් මචන්.."


 

අවසන්වරට විරංග හමුවූ මොහොතේ මා සිටි වියවුල් ස්වභාවය තාරුක අයියා විසින් කියූ කරනු එක්ව පමණක සංයමයකින් ඔහු හා කතාකරන්නට ශක්තියක් මා වෙත ලබාදී තිබිණ. අම්මලා සාලයේ කතාබහේ යෙදී සිටියදී, මම විරංගත් සමඟ මිදුලේ ඈත කෙළවරකට ගියේ ඔත්තුකාරියට නෑසෙන ලෙසයි.

"කමක් නැහැ බන්.. උඹ කලේ උඹට ඒ වෙලාවේ කරන්න තිබ්බ..."

"නෑ මචන්.. මට උඹට කියන්න තිබ්බ. උඹ මගේ අතිජාත මිත්‍රයා... උඹ කවදාවත් මට පිටුපාලා නැහැ.... බාප්පාට අහු උනා මම මධුලිකා එක්ක කතාකරනවා... අම්මට කරදරයක්  කරයි කියලා තිබ්බ බයට මම ඔක්කොම කිව්වා... ඊටත්..."

මම ඉතිරි කොටස යම් තරමකට අනුමාන කලෙමි.

"උඹ... මධුලිකාට ලව්  නේ?"

විරංග අපහසුවෙන් ඒ මේ අත බැලුවේය. මම ඔහු දෙස එක එල්ලේ බලා සිටියෙමි.

"... කමක් නැහැ මචන්.... කෙල්ල උඹට සල්ලි දෙනවා... ලක්ෂ දෙසීයක් දෙන්න කියල දැනටමත් ලැස්ති කරලා තියෙන්නේ"

විරංග තිගැස්සී මා දෙස බැලුවේය.

"දේ.. දෙසීයක්?"

"ඔව්... පන්සියම දෙනවා කියලද කිව්වේ?"

Sunday, June 20, 2021

251: සුහදිනියේ - 42 | තෝරාගැනීමක් සහ වේදනාවක්

   කලින් කොටසට 


 තාරුක අයියා කෙතරම් ඇවිටිලි කලද මට නිවසට යන්නට තරම් මානසික තත්වයක් තිබුනේ නැත. ඒ වෙනුවට මම මහල් නිවාසයට ඇරලවාගත්තද තාරුක අයියා මා හැර නොයා මගේ පසුපසින්ම එහි පැමිණියේය. මගේ මානසික වියවුල ඔහුට නොපෙනෙන්නට නොහැකිය. එතරම්ම මම කඩා වැටී සිටියෙමි.

නිවාසයට ඇතුල්වත්ම මධුලිකාගේ සුවඳ මගේ සිත තවත් පාරවා දැමුවේය. මම  කෙලින්ම ගොස් මගේ කාමරයේ පැති අල්මාරියේ තිබුණු ජින් බෝතලය ගත්තෙමි. එහි අඩක් ඉතුරුව තිබිණ. මා පසුපසින්ම පමණි තාරුක අයියා ක්ෂණයෙන් එය උදුරා ගත්තේය.

 "තවත් ගොන්කන් නොකර ඉඳින්..!"

"මට දැන් බොන්න ඕනේ... මට බොන්න දීපන්..."

"බොන්න ? උඹට මොකෙක් වැහිලද කියපන් මුලින්ම? මම අහන්නේ නැහැ අර කෙල්ල කවුද කියල... මම අහන්නේ නැහැ මධුලිකා එක්ක උඹ ගියපු රණ්ඩුව මොකක්ද කියල.... ඒ දෙක එකක් වෙන්නත් පුළුවන්... හැබැයි බුරුවෙක් වගේ හැසිරිලා ඔක්කොම කරපු දේවල් වතුරේ යවන්න එපා!"

මම කාමරයෙන් එලියට විත් සෝෆාවට කඩා වැටුනෙමි. තාරුක අයියා මා සමඟ විත් මට ඉදිරියෙහි වූ පුටුවේ හිඳගෙන එක එල්ලේ මා දෙස බැලුවේය. 

 "මට ඇත්ත කියන්න කියල උඹට බලකරන්නේ නැහැ බං.... ඒ උනත් උඹට මොනවා හරි කියන්න තියෙනවා නම් ඒක අහගෙන ඉන්න මම ලෑස්තියි."

මගේ ඇස් බොඳවී ගොස්ය.

Wednesday, June 16, 2021

250: සුහදිනියේ - 41 | තීක්ෂණ වියවුලක

    කලින් කොටසට 

 


 

මම කෙලෙස ඒ ආකාරයෙන් රඟපෑවා දැයි මටම සිහියට නගාගත නොහැක.

තාරුක අය්යාගේ විමතිය වැඩි ගණනකට නොගත්තා සේ මම ඔහු දෙස සිනහවෙන් බැලුවෙමි.

"මම කිව්වේ... පොඩි රණ්ඩුවක් ගියා බන්... තරහ ගියාම හරි වසයි. ඔහොම කිව්වට තරහ නිවෙනවා...කලබල වෙන්න එපා "

මම අපහසුවෙන් සිනහවක් නගාගත්තෙමි.
තාරුක අයියා මා විස්වාස කල බවක් නොපෙන්නුවද ඊට වඩා විස්තර ඇසීමෙන් වැලකි සිටීම යම් සහනයක් ලබා දුන්නේය.

Tuesday, June 15, 2021

TOP UREGNT!!


 

 

අනේ උදව් කරන්න.....


මගේ සුහදිනියේ 40 පෝස්ට් එක 41 න් replace උනානේ ! කවුරුහරි කෙනෙක් ඉන්නවද මගේ පෝස්ට් වල feed burn දාල තියෙන කෙනෙක්? එහෙම ඉන්නවා නම් කරුණාකර 40 කොටස එවන්න. මම ඒක කොහෙවත් save කරලා තිබ්බේ නැති නිසා ඒ කොටස නැත්තටම නැති උනා!


මේකේ කමෙන්ට් එකක් ලෙස හෝ දානවා නම් වටිනවා. ආයේ ලියන්නත් බෑනේ!



Monday, June 14, 2021

249: සුහදිනියේ - 40 | පිරියම් කල නොහැකි පිපිරීමක්??

කලින් කොටසට 


 

මධුලිකාද සහ මධුලිකා  සඳහන්  තරුණියක නිවසේ  සිටියදී අම්මාට ඇති අනතුර විසින්ද දෝලනය කරන ලදුව සහ අම්මාගේ දහසකුත් ප්‍රශ්නාවලි වලින් පෙරී එනවිට මගේ ඉවසීම ඉක්මවා යන්නට ආසන්නව තිබිණ.

ලද අවසරයෙන් නිවසින් එලියට පනිනවිට එකොළහට ආසන්නව පැවතුනි. වාහනය පදවනවාට අම්මාගේ දැඩි විරෝධය නොතකා එළියට ආ මම ගේට්ටුව පසුකරනවිටම තාරුක අයියා ඇමතුවෙමි.

"හලෝ?"

"මචන් මට මධුව බලන්න ඕනේ! කොහේටද මම යන්න ඕනේ?"

තාරුක අයියා එකවරම පිළිතුරක් දුන්නේ නැත. මම නොඉවසිල්ලෙන් දඟලමිනි.

"... මට යන්න පාර කියපන් මම යන්නම් එක්කෝ"

"දැන් කොහේ ලෙඩ්ඩු බලන්නද.. දවල් වෙලානේ ආයේ යන්න දෙන්නේ"

මගේ සිත රිදින. මධුලිකා නොදැක මගේ සිත කෙසේවත් සුවපත් නොවේ. 

"ඉතින් කීයටද ආයේ යන්නේ? මට මධුව බලන්න ඕනේ බන්"

 තාරුක අයියා සිනාසෙනවා මෙන් මට හැඟුනි. 

 "ආ හරි වරෙන්කො අපේ ගෙදර.. මගෙත් එක්ක යනකොට වෙලාව හරි"

Wednesday, June 9, 2021

248: සුහදිනියේ - 39 | මධුලිකා දෙදෙනෙකු අතර

 

  කලින් කොටසට 

 
"මේ.. මේ කවුද? ඩඩා ! මේ ක-වු-ද?"

වාහනයට නොනැගම මට කෑගැහුනි. එය මහා හඬින් වූ නිසා තාත්තා බිය වන්නට ඇත.

"නගින්න ලොකූ මෙතන කෑගහන්නේ නැතුව! බලන්න මම හිතන්නේ ඔයාට ඩිසි වගේ ඔලුව වැදිලා හින්ද..."

කරකියාගන්නට දෙයක් නැතිව මම වාහනයට නැග්ගෙමි. නැවතත් හැරී පසුපස ආසනයේ උන් තරුණිය දෙස බැලුවෙමි. ඇය මදක් තැතිගෙන බව පෙනුනද අපහසුවෙන් මෙන් මා දෙස බලා සිනාසුණාය. ඒ මධුලිකා නොවේ. විදුලියක් වන් සිනහවක් ඇති, හී සර වන් බැල්මකින් මා අඩපණ කරන මගේ ප්‍රේමනීය මධුලිකා නොවේ! මෙය කුමන විහිළුවක්ද ?

'මධුලිකා නෙවෙයි'

මම වහා තාරුක අයියාට කෙටි පණිවිඩයක් යැව්වෙමි.

'මොන මගුලක්ද ඒ?'

තාරුක අයියා ලියා ඒවා තිබිණ. අප ඔහුගේ වාහනය පසු කරගෙන නැවත ගමන් ආරම්භ කළෙමු. මගේ හිස පුපුරන්නට මෙනි. මගේ මධුලිකා මෙහි නැත. මේ සිටින්නේ කවුරුන්ද කියා මම නොදනිමි. මධුලිකා තවමත් අනතුරේ! මම ඒ මේ අත දඟලනු දුටු තාත්තා මා දෙස වරක් බලනු මට පෙනුනි. මම සන්සුන් වන්නට උත්සහ කලෙමි.

"මොකද ලොකූ? අමාරුද? ඔලුව තාම රිදෙනවද?"

මම සිනාවන්නට උත්සහ කරන අතර නැහැ කියන්නට මෙන් හිස දෙපසට වැනුවෙමි. තාත්තා වාහනයේ ඇතුලතින් ඇති කණ්නාඩියෙන් පිටුපස සිටින තරුණිය දෙස බැලුවේය.

"දුව..... මගේ පුතා ඔයාව ඕනේ ගමන් බිමන් එහෙම එක්කගෙන යයි. මගේ වයිෆ් තමයි වැඩිපුරම ගෙදර ඉන්නේ. බයවෙන්න එපා ; ඔයා මගේ වයිෆ්ට කියන්න මේ ලොකූගේ යාලුවෙක් කියලා... "

"හරි අන්කල්"
 

Friday, June 4, 2021

247. සුහදිනියේ - 38 | මධුලිකා සොයා මෙහෙයුමක්?

  කලින් කොටසට 


 

කෙතරම් වෙලාවක් මම ක්ලාන්ත ස්වභාවයෙන් සිටියාදැයි මතකයක් නැත. යාන්තම් සිහියක් මා කරා එනවිටම කෙසේ හෝ බඩගාගෙන නැගිටගත් මම අඩසිහියෙන් මෙන් උන් විරංග ජීප් රථයට වත්තන් කරගෙන එන්නට හැකි වුයේ, අප සිටියේ රථගාලේ පසෙක විවෘත වන කුඩා උද්‍යානයේ නිසාය. 

පහර වැදීමෙන් බිම පතිතවූ මගේ ජංගම දුරකථනයේ මුහුණත ඉරිතලා ගියද එයින් වහාම තාරුක අයියා අමතන්නට මට සිහිය තිබිණ. අඩසිහියෙන් උන් විරංග පසුපස ආසනයට දැමු මම ඊළඟට පොකට්ටුවේ සෙවු දෙය තිබුනේ නැත. නැවත උද්‍යානයට යා නොහැකිය. අපට පහර දෙනවා කවුරු හෝ දකින්නට ඇත. පහර වැදී බිමට වැටෙනවිට ඉනෙහි කුඩා පැසක තබාගෙන සිටි කුඩා නමුත් මුවහත් පිහිය, පැස සමඟින්ම වැටීමට ඉඩක් නැති වුවද, එය දැන් නැත!

හිසට වැදුණු පහරින් මගේ දෑත් සහ දෙපා පන නැතිව ගියාක් මෙන් දැනේ. වාහනය පදවාගෙන යාමට තරම් ශක්තියක් මගේ ගතතුල නොමැති වුවද මධුලිකා පැහැරගෙන යාමෙන් ඇතිවූ කම්පනය විසින් ගතේ වේදනාවත් දුබලකමත් අමතකොට දමන්නාක් මෙනි. 

ආයාසයකින් තොරවම මගේ ඇසින් කඳුළු කඩා හැලුනු අතර මගේ සිත මෙතෙක් නොඇදහූ දෙවියන් වෙත යාතිකා කරමිනි. 

මගේ මධුලිකා පැහැරගෙන ගොසිනි! 

Thursday, May 27, 2021

246. සුහදිනියේ - 37 | ක්‍රියාන්විතයක පෙරනිමිති - මධුලිකා අහිමිවන ලකුණු

 කලින් කොටසට


මගේ බැල්ම කෙතරම්ද යත්, මධුලිකා උන්නේ අනෙක්පස දොරට ඇලීගත්වනමය. 
"පාර දිහා බලන්න.. පාර"

මධුලිකා මට කිහිප වරක් කිව්වාය.

මධුලිකා යාන්තමට තොල් ආලේපනයක් තවරා සිටියාය. ඈට ඇති සරාගී දෙතොල් මා නොසන්සුන් කරවමිනි. ඉවසීම! මට නැත්තේ එයමය.

මදින් මද අප ශාලාවට ආසන්න වනවිටම ඈ හා වාදයකට පැටලුනෙමි. මගේ සිත නොරිදා මධුලිකා එය තේරුම් කිරීමට උත්සහ කලද, බොළඳ පෙම්වතෙකුව සිටි මට එය තේරුම් ගැනීමට හැකියාවක් තිබුනේ නැත. නමුත් අවසානයේ ඈ ජයගත්තාය. උත්සවශාලාව අසලදී අප දෙදෙනා වෙන් වෙන්ව පිවිසෙන්නට එකඟ නොවී, මට එකඟ වන්නට සිදුවිය.

"පිස්සු කොල්ලා..."

මධුලිකා එලෙස කියා මා පසුකොට යමින් මගේ උදරයේ කොනක් කොනිත්තා ශාලාව දෙසට යන පියගැටපෙළෙහි නොපෙනී ගියාය. අනපේක්ෂිත ඒ මොහොතේ මම සිටියේ බොරුල්වූ ඔරලෝසුව ලෙහමිනි.

වාහන අංගනයේ විනාඩි කිහිපයක් තාවර වෙමින් සිටි මගේ ගත ගිනිගන්නා සෙයකි. දිදුලන ගින්දරක් වැනි මධුලිකා ශාලාවට පිවිසෙත්ම ඈ නෙතින් ග්‍රහණයට කෙතරම් පිරිමි ළමුන් සිටිනු ඇතිද? කොල්ලන් ගැන මා නොදන්නවාද? 
මම තුල ඇත්තේ අධික ඊර්ෂ්‍යාකාර තරුණයෙකු බව මධුලිකා ඉදිරියේ අනේක වාරයක් ඔප්පුකොට ඇත්තෙමි.

"අඩෝ.... තිකා...!"

මෙවන් මා දැක අතපය වනමින් ආවේ සතුටින් උද්දාම වෙමිනි. ඔහු සමඟ ජීප් රථයෙන් තවත් මුහුණු කිහිපයක් එලියට බටහ.මෙවන්  යනු මගේ සංගීත කවයේ මිතුරෙකි ; මගේ කෙලිලොල්කම් ඉවසමින් මට ඔවුන්ගේ සංගීත කණ්ඩායමට බැඳීමට ආරාධනා කලෙත් ඔහුය.

පියගැටපෙළ නිමවනවාත් සමඟ ඇති විසල් කොරිඩෝවේ අග වම් පැත්තේ විශාල ශාලාවක් අප වෙනුවෙන් පැවති උත්සවයට අලංකාරවත් ලෙස සරසා තිබිණි. අඩ අඳුර අතරින් විදුලි බල්බ වටකොට සැදූ ශාලා පිවිසුම තරු අතරින් අප ඇවිද යන්නාක් මෙන් දනවයි. පිවිසුම ආරම්භයේ සිටි සංවිධායක ළමුන් විසින් ප්‍රවේශපත්‍ර පරික්ෂාකොට මගේ කමිසයේ ලාංජනයක් පළඳුවන ලදී. 
 
මේගන් මා දුටු විගසම 'කෝ? කවුද?' කියා ඇසුවේ සිනාසෙමිනි. 
 
පාසලේ මෙවන් උත්සව වලට මම මගේ තාවකාලික පෙම්වතිය රැගෙන ඒම කිසි චකිතයකින් තොරව සිදුකර ඇති අතර, එලෙස එන්නම කියූ පමණින් සැරසුණු කෙල්ලන් පමණකි මට පෙර සිටියේ. මම සිනාසීමි.

"පස්සේ පස්සේ... පස්සේ පෙන්නන්නම්කො"

Wednesday, May 12, 2021

245. සුහදිනියේ - 36 | මධුලිකා සහ තීක්ෂණ මුහුණට මුහුණ

 මෙතෙක් කතාව


තීක්ෂණ වාසලමුදලි සහ විරංග මීගහතැන්න යනු ජාත්‍යන්තර පාසලකින් මෑතකදී ඉගෙනීම නිමකළ ගජ මිතුරන් දෙදෙනෙකි. ධනවත් සෙල්ලක්කාර චරිතයක් වන තීක්ෂණ ගේ සිත් ගත් ආඩම්බරකාර තරුණියක වන මධුලිකා නමැති තරුණිය , අහම්බෙන් මෙන් කිසියම් පිරිසක් විසින් පැහැරගෙන යන බව ඔවුන් දකින අතර, ඔවුන් දෙදෙනා එක්ව ඈ ඉන් බේරාගනු ලැබේ. මධුලිකා යනු, කලකට පෙර ලංකාවේ අතිශය ධනවත්, සුප්‍රකට ව්‍යාපාරිකයෙකුව සිට පසුව අතුරුදහන් වූ සංජිවී ජයවර්ධන ගේ ධනස්කන්ධය හිමි එකම දරුවා බවත්, ඔහුගේ දේපල වලට ඇති තණ්හාවෙන් සංජිවී ජයවර්ධනගේ සොයුරාගේ පුතා වන වාසුල ජයවර්ධන ඈ එලෙස පැහැරගත් බවත් අනාවරණය වෙයි.

විශාල බුදලයකට හිමිකම් කියන මධුලිකා , තීක්ෂණ විසින් සඟවා තබාගන්නා අතර, වයස සම්පුර්ණ වන විටදී ඇගෙන් මුදල් ලබාගන්නා අභිප්‍රායෙන් විරංග ක්‍රියාකරන බව තීක්ෂණට දැනගන්නට ලැබෙන මුත් අහම්බෙන් සිදුවන ක්ෂණික තීරණයකින්  ඔවුන් දෙදෙනා හදිසි විවාහයකට එළඹෙති. මධුලිකා කෙරෙහි තීක්ෂණ තුල ප්‍රේමයක් හටගන්නේ මේ අතරතුර මුත් ඔහු එය සඟවා සිටින්නේ මධුලිකාගේ සිත විරංග හා බැඳුනු යම් කුකුසක් සිත තුල පවතින බැවිනි.

මේ අතරතුරදී , ප්‍රකට ව්‍යාපාරිකයෙකු වූ  තීක්ෂණ ගේ පියාගේ, දේශපාලන මිතුරෙකුද මධුලිකා සොයනබව දැනගන්නට ලැබේ. කෙසේ වුවද තික්ෂණගේ පියාගේ තරුණ අවධියේ රහසක් ඔහුට මේ අතරතුර අනාවරණය වෙයි.

අනපේක්ෂිත ලෙස මධුලිකාගේ පවුලේ නිතිඥවරයා හමුවන අතර වාසුල සහ සිය පියා අතරට මැදිවන තීක්ෂණ නොයෙකුත් හැලහැප්පීම් මධ්‍යයේ පවා මධුලිකා සඟවා තබාගනී. සිය මවගේ පෙළඹවීම මත තීක්ෂණ වෙනත් තරුණියක හා තාවකාලික ඇසුරක් ඇරඹෙන්නේ අනපේක්ෂිත අයුරිනි. මේ අතර අහම්බයෙන් මෙන් මධුලිකා සිය ප්‍රේමය තීක්ෂණ කෙරෙහි හෙලිකරන්නීය.

නමුත් විරංගගේ හැසිරීම පිළිබඳව කුකුස තීක්ෂණ කෙරෙන් ඉවත් නොවන අතර මධුලිකාගේ ඉදිරි ආරක්ෂාව සහ පියවර කෙසේ වනු ඇතිද?

 

 

 එතැන් සිට...

 



අප දෙදෙනා සිටියේ තුවාන් අයියාගේ ඩිස්පෙන්සරි එකෙහි ඇති ඔහුගේ කුඩා විවේකාගාරය පිවිසුමේ තිබුණු ගාඩ්න් පුටුවලට බරදිගෙන; සිතල දොඩම් පානයක් විඳිමිනි. මගේ දෑත මානයට වඩා ඈතින් හිතාමතාම උන් මධුලිකා දෙස මගේ ඇස් එක එල්ලේ යොමුව තිබෙන්න ඇත. සිතට තරවටු කරන්නට මට වෙනම වෙහෙසක් දරන්නට විය.

 "හ්ම්ම්"

මධුලිකා හෙළුවේ සුසුමක්ද කියා නොසිතුනා නොවේ. ඈ මා සමඟ සාදයට යන්නට අකමැත්තක් පළකරන්නේ ඇයි ? ඇය මා හා ප්‍රේමයෙන් බව අන් කිසිවකුත් දැනගන්නවට අකමැතිදැයි මගේ ඊර්ෂ්‍යාකාර තරුණයා ඇතුලත මහා කලබැගෑනියක් කරනු මට ඇසේ.

මම සුසුමක් හෙලා ලය සැහැල්ලු කරගත්තෙමි. 

"ඔයා අඳින්න අර උපන්දිනේ දවසේ ඇඳගෙන හිටපු ඇඳුම.. අර ර-තු-පාට ගවුම.. මම ගෙනාවේ.."

මධුලිකාට සිනාවක් නැගුනේ මගේ ඉංග්‍රීසි නිසා හෝ මගේ වචන මගදී හිරවූ නිසා හෝ  උපන්දිනය ගැන කියූ නිසා හෝ වන්නට නොහැකිය. එදින අප දෙදෙනාගේ මතකයක් නිසා වනු හැකිය. ඒ ක්ෂණයෙන් මමත් ඇයත් එදින රාත්‍රී ආහාරයේදී සිදුවූ මෘදු හැඟීම මොහොතකට මා පසුකොට සුළඟක්ව හමා ගියා සේ දැනුනි. මගේ දෑස වැසී ගියේ ඉබේටමය.

ඈ මට ඈතින් සිටින්නේ නෙතින් මා පොළඹවමිනි.

ඒවා සදාකාලිකව මගේ සිත කුල්මත්කරනු ඇත. මම ඒ මතකයට බෙහෙවින් ඇලුම් කරමි.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...