Saturday, October 16, 2021

273: උන්මාද චිත්‍රාදෝ මා 07


 

නිර්මලී වෙව්ලන දෑත මාරුවෙන් මාරුවට මුවේ ලමින් , නියපොතු කමින් අපහසුවෙන් හුස්ම ගත්තාය. 

නිවාසයෙන් පිටත්වූ අනුජගේ රේන්ජ් රෝවර් රථය නිවස කරා පැමිණියේ අධික වේගයෙනි. ඉදිරි අසුනේ සිටි හිමාල්ගේ දුරකථනයත්, අනුජගේ දුරකථනයත් තරඟයට මෙන් නොනවත්වා නද දුන්නද දෙදෙනාගෙන් කිසිවකුත් එයට පිළිතුරු දුන්නේ නැත. පසුපස අසුනේ උන් දුලීකා සිය තොල් විකාගෙන , දුරකතනයට එබීගෙනමය. 

සියල්ලෝම ගොළුවත බින්දේ අනුජගේ නිවසේ ගරාජය අසලින් රථය නවත්වද්දීය.

"මචන්..."

"මට ටිකක් පාඩුවේ ඉන්න ඕනේ මචන්... තරහ වෙන්න එපා..."

හිමාල් කියූ වචන නතර කරන්නට ක්ෂණිකව එසේ කියූ අනුජ වහා වාහනයෙන් බැස , නිවස තුලට ගියේය. හිමාල් සහ දුලීකා එකිනෙකා දෙස බැලු අතර, සෙමෙන් වාහනයෙන් බිමටබට නිර්මලී , බිම බලාගෙනම නිවසට ඇතුළු වීමට දොරටුව අසලට ගියාය. ඇගේ සර්වාංගයම පිළිස්සෙනවා මෙන් දැනෙන්නට වූ අතර මහා වරදකාරී හැඟීමක් නිසා තද චිත්ත පිඩාවක් දැනෙන්නට විය.

මිහිමත දෙවියෙක් ලෙස තමන්ගේ අගාධයට වැටෙන්නට ගිය ජීවිතය බේරාදුන් මේ උතුම් මිනිසාට අපහාස කරන්නට  ආයුධ ලබාදුන්නේ තමන් නොවේද?

"අක්කා... පුලුවන්ද ටිකක් ඉඳලා යන්න..? මට බයයි"

දුලීකාට නිර්මලී ගැන සන්තාපයක් දැනුනි. අනුජ කෝප නොගැනීම පුදුමයකි. කෝපය විසින් අනුජ කෙතරම් පෙරළියකට ලක් කරනවාද කියා දුලීකා දන්නා නිසා නිර්මලී ගැන බියක් නොසිතුනාද නොවේ. හිමාල්  දෙස බැලු දුලීකාට ලැබුනේ යහපත් ප්‍රතිචාරයකි.

Wednesday, October 13, 2021

272: උන්මාද චිත්‍රාදෝ මා 06



 යුවතියගේ හදගැස්ම තරමක් තීව්‍ර වුයේ එකවරමය. දුලිකාට එය වැටහුනේ තමන්ගේ අතින් අල්ලාගෙන සිටි නිර්මලිගේ ග්‍රහණය තරමක් දැඩිව ගිය නිසාය.

නිර්මලී ළමා නිවාසයේ පසෙක තිබෙන තණකොළ ගොල්ලේ පේලියට ඇති පුටුවක් වෙතම දෑස රඳවාගෙන උන්නාය. එහි සිටියේ පෙරදින අනුජගේ නිවසට පැමිණි තරුණියයි.

"...අපි මුලින්ම මේ ආපු වැඩේ කරමුකෝ.. යමු අර පැත්තට"

දුලීකා සමඟ බිමට යොමාගත් නෙතින් යුතුව පියමනින නිර්මලී දෙස ඈත සිට බලාසිටි අනුජගේ සිත ව්‍යකුලය. ඈ අහිමි කරගන්නට නොහැකිය.

පියවරක් ඉදිරියට තැබුවද හේමාල් ඔහුගේ උරහිසෙන් අල්ලාගත්තේ  ඔහුව වළකන්නට මෙනි.

"උඹ ගොනා වගේ හිතේ තියාගෙන ඉන්න එපා. "

"ඒ උනාට.."

"හැබැයි පුතා.. උඹ වෙලාවට කතාකරන්න ඕනේ! "

අනුජ අපහසුවෙන් ඒ මේ අත බැලුවද ඒ සෑම බැල්මකම අග ඈතින් සිටින නිර්මලී සිටියේය. 

"...මේ දේවල් පිටින් ආරංචි වෙනවට වඩා අපිම කියන එක වටිනවා කියල උඹගේ ඔය මහා ලොකු මොලේට තේරෙන්නේ නැද්ද බන්?"

"අනේ කෙල්ල පොඩියි මචං.. "

"පොඩි හින්දා තමයි දැනගන්න ඕනේ"

චාම් ලෙස උත්සවය සංවිධානය කොට තිබුනේ ළමා නිවාසයේ පසෙකින් තිබෙන මිදුලේ කුඩාරම් ගසා , දිලිසෙන කොළ වලින් සරසමිනි.

පාලිකාවන් පැමිණ උත්සවය ආරම්භ කරන්නට ආරාධනා කළෙන් අනුජ එයට මැදිව ගියේය. දුලීකාට උපකාර කරමින් නිර්මලී ඈ අසලම රැඳුනද, ඇගේ ඇස තිබුනේ කලින් දුටු තරුණිය වෙතයි.

Saturday, October 9, 2021

271: උන්මාද චිත්‍රාදෝ මා 05




දහසක් හිරු පායා සියල්ලම ඒකාලෝක වන්නා සේ දැනී , නිර්මලී උඩ පැන්නද දිලීප සිටියේ මහත් කලබලයෙනි. ඔහුගේ ඒ කලබලය වැටහෙන්නට තවත් මිනිත්තු කිහිපයක් ගතවූ තැන, සිය පෙම්වතාගේ වෙනස් හැසිරීම වැටහුණු ඈ ග්‍රහණය ලිහිල්කොට දිලීප දෙස බැලුවාය.

"අපි යමු ඉක්මනට"

"ඔව්"

නමුත් දිලිපගේ පය ගේට්ටුවෙන් ඇතුලටත්, නිර්මලිගේ පය ගේට්ටුවෙන් පිටතටත් තැබුණු බැවින් නිර්මලී වික්ෂිප්තව අඩ අඳුරේ පෙනෙන දිලිපගේ මුහුණ දෙස බැලුවාය. එය තේරුම් ගන්නට නොහැකි පෙනුමකින් යුතුය. දෑස දිලිසුනේ කවර කරුණක් නිසාද?

"දිලීප.. අපි යමු! කෝ  ඔයාගේ වීල් එක?"

අඩ අඳුරේ තිබුණු තාප්පය අද්දර තවත් මිනිසෙකුගේ සෙවනැල්ලක් ඈ දුටුවේ ඒ මොහොතේය. ඈ දිලිපගේ අතේ එල්ලුනාය.

"මම බයික් එකක ආවේ ඕයි.. යාලුවෙක් එක්ක. .නැතුව මෙහෙම එන්න බෑනේ..."

"බයික් එකක?  හරි කමක් නැහැ.. අපි තුන් දෙනාට යන්න පුළුවන් "

"හරි හරි අයිසේ... මුලින්ම මාව ගෙට ගන්නවකො"

නිර්මලී අන්දුන් කුන්දුන්ව ගියාය.

"ගෙට යන්න නෙවේ..."

"තමුසේ පණ්ඩිතයා නොවී පොඩ්ඩකට මාව ගෙට ගන්නවා.. මෙතන ඉන්න බැහැ අහුවෙයි.. එතකොට ඔක්කොම ඉවරයි.. මූ ඉඳි අපි එනකල් බයවෙන්න දෙයක් නැහැ"

"................."

"මගුලක් කරන්නේ යමන් ඉක්මනට"

දිලිපගේ තරවටුව හමුවේ කරන්නට වෙනත් යමක් නොමැති වැටහුණු නිර්මලී, දිලීප සමඟ ගේට්ටුවෙන් ඇතුළුවී නිවස දෙසට ඇවිද ගියාය. දිලීප කියන දෙයක් අහන කෙනෙකු නොවේ. ඇගේ දෑස විමසිල්ලේ ඒ මේ අත ගියේ බියටමය.

Wednesday, October 6, 2021

270: උන්මාද චිත්‍රාදෝ මා 04

 



නිර්මලී ගේ පපුව ගැහෙන්නට වුයේ පැරණි දුම්රිය එන්ජිමක් මෙන් දුම් දමමිනි. ඈ සිය පපුවට අත තබා තරමක් හති ලෑවාය. අනතුරුව දොර තදින් වසා කාමරයේ අඳුරු මුල්ලකට පැන්නාය.

සවස පැමිණි තරුණියගේ දුරකථනය අනුජ තබා තිබුනේ ඔවුන් බෙහෙත් දමන්නට හිඳගත් පුටුව මත අමතකව මෙනි. හිමාල්  සහ අනුජ පිටවීමෙන් පසුව එය දුටු නිර්මලී වහා දුරකථනය ගෙන සිය කාමරයට පැන්නාය.

කුතුහලය විසින් කළඹවන ලද නිර්මලිගේ සිත අනුජගෙන් පලායාමට අවශ්‍ය අමුද්‍රව්‍ය සොයමින් සිටියේ පිපාසයට සොයන ජලය පොදක් මෙනි. යම් හෙයකින් තමන්ගේ පලායාමේ සැලැස්ම කඩාකප්පල් උවහොත්, ඒ සඳහා සුදානම් වීමට නිර්මලී සිතාගෙන සිටියාය. ඒ සමඟම , මේ ගුප්ත මිනිසාගේ අරමුණ කුමක්දැයි ඈ තුල හටගෙන තිබුණු නොනිමි කුතුහලය සන්දිඳුවීම පහසු නොවිය.

දෙවරක් පමණ උත්සහ කොට 123456 ලෙස එබූ සැනින් එහි අගුල ඉවත් විය. ඉවකින් මෙන් වහාම පින්තුර ගැලරියට ගිය සැනින් නිර්මලීගේ දෑස නිලංකාර ව ගියේය.

එහි තිබුනේ පැමිණි තරුණිය තවත් පිරිමින් සිටින පින්තුර ටිකකි. ඒ සියල්ලෝම බලන්නට අප්‍රසන්න වැඩිමහල් පිරිමින්ය. නිර්මලිගේ දෑත වෙව්ලා කලබලයට දුරකථනය වරක් ඈ අතින් ගිලිහුනද , වහා එය යලි අහුලා ගත්තේ වෙව්ලන දෑතිනි. 

මේ තරුණිය කවුරුන්ද? නොයෙකුත් මිනිසුන් බදාගෙන සිටින මේ පින්තුර රැගෙන ඈ මෙහි පැමිණියේ ඇයි ? සංවාදයේදී මොරිස් අයියා ලෙස ඈට යන්තමට ඇසුනි. කොල්ලුපිටිය පොලිසියේ තිවංක සිල්වා යන නමත් ඈට ඇසුනි.

මෙහි ඇත්තේ කුමක් හෝ අසික්කිත අපරාධයක්ද? 

'... ඔහොම දවස් දෙක තුනක් උන්නාවේ.. මගේ ප්ලෑන් එක මම උඹට කිව්වේ.. ඒ ඔක්කොම මම ලැස්ති කරලා තියෙන්නේ...'

අනුජගේ වචන සිහිවී නිර්මලීගේ ගතේ හිරිගඩු පිපී ගියේය. 

'මේ කියන්නේ මම ගැන නොවේද?'

මේ තරුණියගේ මෙම පින්තුර වලට සෘජුවම හෝ වක්‍රව අනුජගේ සම්බන්ධයක් තිබේ. තවත් මොහොතක්වත් මේ නිවසේ ඉන්නට ඈට සිත හදාගත නොහැක. ඈ කාමරයේ ඒ මේ අත යමින් කල්පනා කලේ, දිලීප එනතුරු මේ අනතුරෙන් බේරී ඉන්නේ කෙලෙසද කියාය.  

පිටතින් පෙනෙනවාට වඩා විකෘති ගතිගුණ ඇති මේ මිනිසා ගැන භීතිය, පිළිකුල සහ වෛරය නිර්මලී වසා සරමින් සිටියදී එකවරම දොරට තට්ටුවක් නැගුණි.

Thursday, September 30, 2021

269: උන්මාද චිත්‍රාදෝ මා 03



දිලිපගේ පසින් හැලහොල්මනක් නොමැතිව දවසින් දවස ගොස් සතියක් ගෙවුනේ නිර්මලිට කල්පයක් යන පරිද්දෙනි. ඒ සතිය පුරාම දුරකථනය  විරහිතව තිබිණ. ඒ අතර අනුජගේ දිනචරියාව ඈ හොඳින් දැනගෙන සිටියාය.

උදෑසන පහ වනවිට , තුන්වන මහලේ තිබෙන කායවර්ධන කාමරයට යන අනුජ, ඉඳහිට පාන්දර පිහිනුමේ යෙදෙයි. ඉන් පසුව ඔහු උදෑසන දුරකථන ඇමතුම් පෝලිමට පිළිතුරු දෙන්නේ කවුරුන් හෝ සම්බන්ධිකරණ කාන්තාවකටය. දවසේ වැඩ ලබාදෙන ඔහුගෙන් දිස්වන්නේ සැරපරුෂ පාලකයෙකුගේ හැසිරීමකි. 

"... මීටින් එක මගෙන් අහන්නේ නැතුව දැම්මේ මොන මගුලකටද? මම කියල තියෙනවා තුෂාරා! මගේ යකා අවුස්සන්න එපා දැන් !"

"... නෑ නෑ ... රේසිකා නෙවෙයිනේ මෙතන ලොක්ක! මමයි ඒ ශිප්මන්ට් ඩිලේ කරන්න කිව්වේ.... කාගෙන් අහලද පෙනල්ටි ගෙවන්න හදන්නේ තුෂාරා??? "

"මේවා ෆලෝ අප් කරන්න තමයි මම තමුසෙට පඩි ගෙවන්නේ චන්දන.... බැරිනම් හෙට ඉඳල ගෙදර ඉන්න පුළුවන්..."

  "... මට ඔය කතා වලින් වැඩක් නැහැ, මම ඔෆිස් එනකොට මේසේ උඩ ඩොකියුමන්ට්ස් ටික තියෙන්න ඕනේ! මට තමුසෙගෙ එක්ස්කියුස් වැඩක් නැහැ!"

මෙවැනි වදන් වලින් ඉහල මාලයම දෙදරා යද්දී නිර්මලී බොහෝවිට සිටින්නේ කාමරයේ දොර වසාගෙනය. 

Saturday, September 25, 2021

268: උන්මාද චිත්‍රාදෝ මා 02

 


අඳුර සමඟ සිතට කාන්දු වන භයානක සිතුවිල්ල නිර්මලීට වලක්වාගත නොහැකි තරමකි. විදුලිය නැති බිත්ති හතරේ , කුඩා කවුළුවකින් පෙරී එන ආලෝකය හා ගෙවුණු අනන්ත අඳුරු දිනයන් ඈට නුහුරු නොවුනද, අද මේ අඳුර සමඟ දැනෙන භීතිය වෙනස්ම එකකි.

අවුරුදු දහසයක කෙල්ලක වූ ඈට , අනුජ කොයි මොහොතේ හෝ තමන් වෙත කඩාපැන , ඔහුගේ නීතිමය අයිතිය කියාපානු බව සිතින් ඉවත් කරගත නොහැකිය. 

ඇගේ මතකය අවදිවුයේ නිරායාසයෙනි.

වයස අවුරුදු පහේදී එකවරම නිවසින් නැතිව ගිය, තවමත් සිතේ අඳුරු ජායාවක් ලෙස මතකයේ ඇති සිය මව නැතිව ගෙවුනේ දවස් කීපයක් පමණකි. එතැනට අහසින් වැටුණු කුඩම්මා කවුරුන්දැයි ඈට වටහාගන්නට තරම් වයසක් නොමැති වුවද , කාමරයක් නොමැති බිත්ති හතර තුලදී අවුරුදු පහට නොතේරුන සිදුවීම් සියැසින් දැකීම නිර්මලීට තේරෙන්නට ගත්තේ අවුරුද්දකින් පමණය. 

ඉන් පසුව ගෙවුණු අවුරුදු ගණනාව තුල, දෙවරක් තාත්තා විසින් කුඩම්මා එලවා දැමුනද, නැවතත් සතියක් යන්නට මත්තෙන් ගෙතුළ ඇගේ මුකුළුව නිර්මලී අසා ඇත.

'ඔන්න ගෑනු! උඹේ අම්මන්ඩි වගේද බලපන් හරි දහිරියවන්ත ගෑනි...  විජේ ඔහොමම ගෙට වෙලා ඉන්නෙත් මේකි හින්ද.. නැතිනම් ඌ ගිහින් ඔලුව හැරුන අතේ.. බොලෑ අම්ම දන්නේ වදන්න විතරයි '

කුඩම්මා ගැන ඇගේ අම්මා දුන් චරිත සහතිකය නිර්මලිට මතකය. පිරිමින් කරනා සියල්ල උසුලාගෙන යායුත්තේ ගැහැනුන් බව ඈ දැනසිටියාය. 

Wednesday, September 22, 2021

268: උන්මාද චිත්‍රාදෝ මා 01



සිදුවුයේ කුමක්දැයි සිතාගත නොහැකිව නිර්මලී හුස්මක් නාල්ලා සිහිය එළවාගන්නට උත්සහ කළාය. ඒ අතරතුර තමන් රැගත් වාහනය , තවදුරටත් තමන් දෙසවත් නොබලා විරුද්ධ දිශාවට ඇවිදයන සිය පියාගේ රුව සිය ඇස මානයෙන් කෙමෙන් කෙමෙන්  ඉවත් කරමින් යනු දුටුවේ සිහිනයෙන් මෙනි.

ඇය සිය දෑස එකවරම ගෙනගියේ රියදුරු අසුනේ සිටි මිනිසා වෙතයි. ඔහු වෙත කඩාපැන ඔහුගේ බොටුවෙන් අල්ලා තමන් දමායන ලෙසට කෑගසා තර්ජනය කරන්නට සිතද්දී, ඒ ක්ෂණයෙන් ඇගේ නෙත රැඳුනේ තමන්ගේ ජිවිතයම කාලකන්ණි කොට, ඒ කිසිවක් ගැන මෙලෝ වගක් නොමැතිව සිය දුරකතනයට එබී මොන මොනවාදෝ ඔබමින් පසුපස අසුනේ එහා කෙලවර සිටි මිනිසා වෙතයි.

ඔහු හැඳ සිටියේ මිල අධික සන්නාමයක් සහිත ඔරලෝසුවකි. ඇපල් දුරකථනය දෙස බලමින් සිටි ඔහු කිරිපාටින් බබලන කමිසයට , ප්‍රතාපවත් ටයි පටියක් පැළඳ , දිලිසෙන පිරිසිඳු මිල අධික සපත්තු පය ලාගෙන සිටියේ ඇගේ ඇස උගුල්ලවන ලෙසටය. 

නිර්මලී කැකෑරෙන කෝපයෙන් ඔහු දෙසම බලා සිටියේ හුස්ම වේගයෙන් ඉහල පහල යද්දීය.

'අනුජ විශ්වනාත් සංදිරිගම වන මම, මෙහි සිටින.... පේදුරු හේවගේ නිර්මලී චාරුකා යන අය .. මාගේ භාර්යාව වශයෙන්....'

ඔහු එසේ කියද්දී පවා නොදැනුනු කෝපයක්, ආවේගයක් විසින් නිර්මලීගේ දෑසින් පනින්නට සුදානම්ව සිටියද ඒ ගැන නොදන්නා ඇගේ අනෙක් අන්තයේ උන් මගියා අහම්බෙන් මෙන් එකවරම හිස හරවා බැලුවේය.

"මහන්සිද? අපි යන ගමන් මොනවාහරි බොමු..."

ඒ තියුණු දෑස මදකට සිහින්කොට ඔහු එලෙස කියා ඉදිරිපස උන් රියදුරා දෙසට හැරුනේය.

"... වීරසිරි... අපි අර හොටෙල් කෝපරේෂන් එකේ රෙස්ට් එක ළඟින් නතර කරමු ආප්ප කන්න"

"හරි සර්"

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...