කලින් කොටසට
පෙරදිනයේ කරන ලද වික්රමාන්විතය අවසානයේ සුදම් වෙත රඳවා තබා සිටි චාපා,
පසුවදා සුදම් පාසලට හැරලවන අතරමගදී, නිවසට ඇරලවන්නට හැකිවිය. ඒ සඳහා සෑහෙන
කල්පනාවෙන් වැඩකටයුතු කලයුතු විය.
අම්මාට චාපා අඳුකොළ වී
ඇති සෙයකි. නිවසේ විසල් බව නිසා කිසිවෙකුට නොදැනෙන පරිද්දෙන් ගමන් කිරීමේ ක්රියාවලිය මම ඉගෙනුම් චර්යාවක් ලෙස කුඩා කල සිටම ප්රගුණ කර තිබීම සැම අතින්ම ප්රයෝජනවත් වුයේය. මුළුතැන්ගෙය දෙසට ගොස් ඔත්තු බලා ලත් අවසරයෙන් චාපා ජීප් රථයට
නංවා ගන්නට හැකිවිය. චාපා සමඟ තනිවීමට මට අවැසි නොවුණු බැවින් මම සුදම්
පාසලට ඇරලුවේ ඇය නිවසට දැමීමෙන් පසුවය.
"මොනාද ගෑනි ඊයේ කිව්වේ?"
චාපා
බිමට බැස දොර වසා, පුම්බාගෙන ගිය පසු මම සුදම්ගෙන් ඇසුවේ වාහනය හසුරවන
ගමන්, සැහැල්ලුවෙන් මෙනි. සුදම් එකවරම පිළිතුරක් නොදුන් බව නම් මතකය.
".... මට බැන්නද? අවුලක් නැහැ... වෙන කරන්න දෙයක් තිබ්බේ නැහැනේ"
"උඹ චාපාට 'චීට්' කරනවද?"
මට සිනහවක් නැගුනා මතකය.
"ඒක කැෂුවල් රිලෙෂන්ශිප් එකක්.. චාපා සීරියස් අරගෙන. ටික දවසකින් හරියයි.."
සුදම්
ඉන්පසු කිසිවක් නොකී බවත් , අප දෙදෙනා දෙදෙනාගේ පුද්ගලික ලෝක වල දොඩමළුව
සිටි බවත් මතකයට නැගුනේ , ඉන්පසුව අප අතර සිදුවූ කිසිවක් මතකයට නගාගත
නොහැකි බැවිනි. ඇත්ත වශයෙන්ම මම සිටියේ මධුලිකා ගැන සිතමිනි.
නැවත නිවසට පැමිණ ලබාගත් නින්දෙන් පසුව මම යථා තත්වයට පත්වුයෙන් සහ හදිසි ඉවකින් මෙන් විරංග සොයා ගියෙමි.
මේ සියල්ල උඩු යටිකුරු වුයේ ඒ ගමනින් පසුවය.
